तस्बिरले गहिराइलाई कसरी हल्लाउँछ?!

कुवैतका अधिकारीहरूले भने अनुसार, फोटोग्राफिक तस्बिरले हाम्रो आन्तरिक गहिराइलाई किन हल्लाउँछ भन्ने कुरा मलाई थाहा छैन, विशेष गरी जब त्यो दशकौं वा शताब्दीहरू अघिको हुन्छ। त्यस अवस्थामा, यो हाम्रा सबै इन्द्रियहरू र भावनाहरूलाई चुनौती दिने जस्तो देखिन्छ। एक व्यक्तिले भनेका थिए, जसको नाम म अहिले सम्झिन सक्दिनँ, जब फोटोग्राफरले क्यामेराको ट्रिगर थिच्छन्, उनीहरूले कुनै दृश्यलाई केवल क्याप्चर गर्दैनन्, बरु समय र स्थान (स्पेसटाइम) को एउटा टुक्रा काट्छन् र त्यसलाई एक शेल्वमा राख्छन्। भिडियो तस्बिरको विपरीत, जसले सधैं कम तातो र कम गहिरो रहेको छ। भिडियोमा, आँसु बग्छ र खस्छ, र दर्शकले त्यसको तातोपन बिर्सिन्छ। तर तस्बिरमा, आँसु सधैंका लागि हावामा निलिन्छ; न त त्यो सुक्छ जसले मनलाई राहत दिन्छ, न त त्यो खस्छ जसले शोकको अन्त्य गर्छ। मलाई लाग्छ, यो शाश्वत जमिने अवस्था नै हो जसले हाम्रो आन्तरिक गहिराइलाई हल्लाउँछ, किनभने यसले हामीलाई पीडासँग प्रत्यक्ष सामना गराउँछ। यदि तस्बिर वास्तविकताको एबस्ट्र्याक्शन हो भने, भिडियो त्यसको एक्कुमुलेसन हो। भिडियोको तस्बिरले सबै कुरा व्याख्या गर्छ, आवाज र गतिद्वारा खाली ठाउँहरू भरिन्छ, र दर्शक एक आलसी उपभोक्तामा परिणत हुन्छ। तस्बिर, विपरीत, तपाईंमाथि 'प्रभावशाली मौनता' कायम गर्छ र यस्तो चुनौतीप्रतिको प्रतिक्रिया दिने स्वतन्त्रता दिन्छ। यो त्यसैगरी हो जस्तै कसैले तपाईंलाई चाबी दिन्छ र ढोका बन्द राख्छ, शायद यो काल्पनिक कार्यसँगको सामना गर्न तपाईंलाई आह्वान गर्नको लागि। यहाँ एउटा प्रश्न उठ्छ: यो दृष्टिकोण कहाँबाट आयो? र यो फ्रेमपछि के भयो? यो संज्ञानात्मक खालीपन नै आत्माहरूको स्थिरतालाई चलायमान बनाउँछ। भिडियोले तपाईंलाई कथा दिन्छ, तर तस्बिरले तपाईंलाई शुद्ध अस्तित्व दिन्छ। भिडियो एक बहादुरी नदी हो, जुन बग्छ र बिताएको कल्यको अभावलाई भोलिको उपस्थितिले पूरा गर्छ। यो समयको बारेमा अनावश्यक कुरा गर्ने जस्तै हो, गतिला उपभोग गर्ने जस्तै हो, र तपाईंलाई जीवन मर्दै र प्रत्येक फ्रेममा पुनर्जन्म लिँदै हेर्न आह्वान गर्ने जस्तै हो। यो निरन्तर समय हो, जसमा आत्मा क्रमिक विवरणहरूमा व्यस्त हुन्छ, र तपाईंलाई यो विचार गर्नको लागि कुनै ठाउँ छोड्दैन कि घाउ कति गहिरो छ वा त्यसको विपरीत। यो चेतनाको भित्तामा एउटा छिटो प्रहार हो, भिडियोको विपरीत, जुन तपाईंको दृष्टिलाई उपभोग गर्छ, जबकि तस्बिरले तपाईंको अन्तर्दृष्टिलाई आकर्षित गर्छ। भिडियोमा भावनाहरू हाम्रा दिनहरू जस्तै अस्थायी हुन्छन्, तर तस्बिरमा, तिनीहरू स्थायी र स्थिर हुन्छन्, र तिनीहरूले तपाईंलाई जति हेर्छन्, तपाईंले पनि उति नै हेर्नुहुन्छ। यो नियोजित क्षणलाई शाश्वत प्रभावमा परिणत गर्छ, जसले पुष्टि गर्छ कि जीवनको सबैभन्दा गहिरो कुराले बुझ्नको लागि गतिको आवश्यकता पर्दैन, बरु अनुभव गर्नको लागि तीव्र ध्यानको विरामको आवश्यकता पर्छ। भिडियोले कथा सुनाउँछ, र तस्बिरले सत्यलाई संक्षिप्त गर्छ, र आन्तरिक गहिराइलाई हल्लाउँछ। नासिर अल-अब्दुली