سبلیز... و خانهای که از آن غافل نشوید
پس از یک نشست طولانی در دیوانیه «عم الشباب» برای بررسی دغدغههای آغاز سال تحصیلی، اعضاء توافق کردند که از «الشایب» بخواهند تا یک فراخوان خطاب به ادارات مدارس، معلمان و معلمات ایراد کند.
الشایب کراواتش را مرتب کرد، گلویش را صاف کرد و سپس گفت: «جناب مدیران و مدیران محترم مدارس، و اساتید گرامی، سلام بر شما و رحمت خدا و برکاتش. اما پس از آن: ما میدانیم که شما رهبران عرصه آموزش هستید و تلاشهای زیادی برای فرزندان دانشآموزمان به عمل میآورید. همچنین میدانیم که پشت درهای خانهها، داستانها و شرایط مادی وجود دارد که جز خدا کسی از آن آگاه نیست.
کودک امانتی است و اگر پدرش با مشکلات مالی دستوپنج نرم کند، یا اگر این ماه به دلیل تعهدات زیاد مجبور شود مرخصی بگیرد، تقصیری متوجه کودک نیست.
از این رو، خواهشمندیم در تأمین نیازهای «سپرایز»ها و فعالیتهای مدرسه تسهیل ایجاد کنید و به آنچه سود آموزشی دارد بسنده نمایید، بدون آنکه بار سنگینی بر دوش خانوادهها گذاشته شود.
فعالیتهای مدرسه را طوری طراحی کنید که به فرزندان ما خلاقیت بیاموزد، نه اینکه به پدران ما فنون وامگیری را بیاموزد.
و اگر امکان دارد از مواد اولیه محیطی استفاده شود و از آنچه در خانه موجود است بازیافت گردد، این کار خیر و برکت بیشتری دارد؛ زیرا یک ماکت مقوایی ممکن است درسهای بیشتری به کودک بیاموزد تا ماکتی که نیاز به بودجه وزارتخانه دارد.
و دانشآموزی که در آوردن لوازم مدرسهاش تأخیر داشته، شرمنده نکنید؛ زیرا کرامت کودک موضوعی قابل ارزیابی نیست و شرایط خانواده عیب محسوب نمیشود.
و ما معلمان و معلمان را فراموش نمیکنیم؛ برخی از آنها از جیب خود برای کلاس و دانشآموزانشان هزینه میکنند، تا جایی که معلم، تأمینکننده، حسابدار و حتی کتابفروش پس از اتمام کار میشوند.
ای اهالی آموزش، هدف از فعالیت این است که دانشآموز یاد بگیرد، نه اینکه مدرسه به مسابقهای بر سر قیمتها و برندها تبدیل شود.
از خداوند متعال میخواهیم تلاشهای شما را پربرکت گرداند و سال تحصیلی را برای دانشآموزان، خانوادهها و معلمان آسان سازد.
الشایب سکوت کرد و فنجان قهوهاش را نوشید، در حالی که اعضاء با تحسین به فراخوان او سر تکان میدادند.
اما «المتمولس» که داشت به صحبتها گوش میداد و ذهنش در کنفرانس داووس بود، گفت: «ای اعضاء... من یک راهحل اقتصادی نابغه دارم.»
به او توجه کردند.
سپس با اعتمادبهنفس گفت: «یکی باید با یک کارمند زن ازدواج کند تا دو حقوق برای خانواده تضمین شود.»
آن مرد گفت: «مردم از مدارس میخواهند که بار «سپرایز»ها را سبک کنند، و تو ما را درگیر پروژه ازدواج و تأمین مالی خانواده کردی؟»
المتمولس لبخندی زد و گفت: «من به آینده فکر میکنم. و اگر میخواهی «سپرایز»ها را تضمین کنی، خوب است، نه اینکه فقط با یک کارمند زن ازدواج کنی، بلکه با کارمند زنی ازدواج کن که فرزندان کارمند دارد.»
اعضاء از خنده منفجر شدند و «الخبیر» گفت: «خدا بزرگتر است! چه شیرینیای! تو به دنبال یک خانواده نیستی، تو به دنبال یک شرکت سهامی خاص بسته هستی.»
در همین حان، اذان ظهر توسط شیخ زغلول به گوش ما رسید.
* نویسنده کویتی
