شو برای خانم: ما شما را شناسایی کردهایم و در حال مذاکره بر سر قیمت هستیم!
گفتوگوی افق
آزادان و شریفان اصول و مبانی را نمیفروشند و نمیخرند
آیا حاضرید در ازای یک میلیون پوند، یک شب با من بمانید؟
اگر آن شب تنها در ازای پنج پوند باشد، چه؟
آلمان یک کشور شکستخورده نبود، بلکه میدان ویرانی بود
زیرساختهای فلج و مردمی که تحت فشار گرسنگی و ناامیدی به سر میبرند
جهان گمان میکرد بازگشت آن به زندگی به قرنها زمان نیاز دارد
معجزه و این سفر با دو کلمه آغاز شد: کار و نظم
کمبودیا از جنگ داخلی تا جهنم پول پوت
موضعها در میان فرصتطلبان بر اساس منافع و آنکه بیشتر بپردازد تغییر میکند؛ اگر دستمزدشان کاهش یابد و منافعشان از بین برود، بر سر خود میچرخند و درباره اصول و شرافت سخن میگویند.
و با اینگونه افراد، میهنها آلوده میشوند؛ اما آزادان و شریفان، هرچقدر هم قیمت باشد و هرچقدر هم ترغیب و ترهیب باشد، در موضعگیریها و اصول و مبانی نمیفروشند و نمیخرند.
اخبار اقتصادی
عربها و ملتهای خاورمیانه
علوم زیستی
در سطرهای زیر، نشانهای از تغییر موضعها وجود دارد؛ داستانی که از یک طرفة نقلشده از کتاب ایرلندی جورج برنارد شو (ژوئیه ۱۸۵۶ – نوامبر ۱۹۵۰) گرفته شده است.
در یکی از مهمانیها، جورج برنارد شو در گوش یک خانم بسیار زیبا زمزمه کرد: «آیا حاضرید در ازای یک میلیون پوند استرلینگ، یک شب با من بمانید؟»
خانم کمی اندیشید، سپس لبخند زد و گفت: «البته، این کار را خواهم کرد.»
شو ادامه داد: «و اگر آن شب تنها در ازای پنج پوند باشد، چه؟»
خانم با خشم پاسخ داد: «این چه حرفی است؟ تو من را چه میپنداری؟»
کتاب با آرامش پاسخ داد: «خانم، ما از قبل مشخص کردهایم که شما کیستید؛ ما اکنون فقط در حال مذاکره بر سر قیمت هستیم!»
از ویرانهها تا قله... داستان رنسانس آلمان
پس از پایان جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹ – ۱۹۴۵) و سرانجام شکست نازیها، آلمان تنها یک کشور شکستخورده نبود، بلکه میدان ویرانی بود؛ شهرها ویران شده بودند، زیرساختها فلج بودند و مردم تحت فشار گرسنگی و ناامیدی به سر میبردند.
جهان گمان میکرد بازگشت آلمان به زندگی به قرنها زمان نیاز دارد، اما آنچه بعداً رخ داد تنها بازسازی نبود، بلکه معجزهای بود. این سفر با دو کلمه آغاز شد: کار و نظم. بهجای ناله بر ویرانهها، آلمانیها پشت یک چشمانداز اقتصادی بازار اجتماعی متحد شدند و با حمایت از «برنامه مارشال» و با اراده کارگران و همچنین زنانی که به آنها «ترومر فراون» (Trümmerfrauen) یعنی «زنان ویرانهها» میگفتند و که ویرانهها را با دستان خود بلند میکردند، دودکشهای کارخانهها دوباره سر برآوردند.
آلمانیها بر سلاح تمرکز نکردند، بلکه بر آموزش، نوآوری فنی و کیفیت صنعتی تمرکز کردند. شرکتها شعار «ساختهشده در آلمان» (Made in Germany) را برافراشتند تا از یک نشانه هشداردهنده پس از جنگ، به نماد جهانی دقت و دوام تبدیل شود.
قدرت در عقل، ویژگی متمایز رنسانس آلمان بود؛ زیرا این نهضت تنها نهضت دیوارها نبود، بلکه نهضت ذهنهایی بود که پیش از سنگ، در انسان سرمایهگذاری کردند و باور داشتند که شکست نظامی پایان تاریخ نیست، بلکه فرصتی برای اصلاح مسیر است.
در عرض تنها دو دهه، آلمان غربی به نخستین قدرت اقتصادی اروپا تبدیل شد و به این ترتیب پیامی به جهان فرستاد که ملتهای زنده با مرگ شهرهایشان نمیمیرند، بلکه با از دست دادن ارادهشان.
امروز این کشور بهعنوان شاهد زندهای ایستاده است که اراده استوار و کار جدی، سوخت واقعی برای برخاستن از زیر خاکستر است.
حکومت افراطی پول پوت
اینجا داستان ملتی است که از رئیسجمهوری رنج برد که به قتل و شکنجه وسواس داشت؛ کسی که پس از پیروزی بر حریفانش، وعده داد کشورش را به بهشت تبدیل کند، اما سپس بیست و پنج درصد از جمعیت آن را میان قتل، شکنجه و گرسنگی از بین برد.
در سال ۱۹۷۵، کامبوجا در آتش جنگ داخلی فرو رفته بود، در حالی که نیروهای کمونیست به سوی پایتخت، «پنومپه»، پیش میرفتند. تودهها با شعارهای شادیانگیز فریاد میزدند و خانوادهها گرد هم میآمدند، اما سربازان در جشنها شرکت نکردند و تنها ناظر بودند. سپس رهبرشان جلو آمد و وعدهٔ برابری مطلق را داد؛ نه غنی و نه فقیر. او این دوره را «سال صفر» نامید؛ بازآفرینی کامل همهچیز.
هیچکس نمیدانست این چه معنایی دارد. سپس کابوس آغاز شد. او باور داشت که تمدن، کامبوجا را فاسد کرده است و تنها راهحل، شروع از نقطهٔ صفر است. او فرمانهای خود را صادر کرد.
یک میلیون و پانصد هزار نفر مجبور به ترک شهرها شدند. حتی بیماران را از تختهای بیمارستان بیرون کشیدند. پولها باطل شدند، مدارس سوزانده شدند، معابد خالی شدند و میلیونها نفر به مزارع برنج زده شدند. از طلوع خورشید تا فروریختن از خستگی کار میکردند، اما این ویرانیها کافی نبود.
هرکس که خواندن را بلد بود اعدام میشد. حتی استفاده از عینک میتوانست شما را متهم کند.
در طول تنها چهار سال، دو میلیون انسان جان باختند؛ یکچهارم جمعیت کشور از بین رفت. آن حاکم که وعده داده بود کشورش را به بهشت تبدیل کند، پول پوت بود.
رهبر «خمیرهای سرخ» (که واژهٔ «خمیر» در زبان کامبوجی به معنای «کشاورز» است) میخواست نوعی رادیکال و افراطی از کمونیسم کشاورزی را اجرا کند. او کل جامعه را مجبور کرد تا در قالب نوعی مهندسی اجتماعی، در جوامع کشاورزی یا در کارهای سنگین و اجباری به کار بپردازند.
