فاصلهی کرامت... نه گسست خویشاوندی
آینههای روح
ما روزی پیوند خویشاوندی را نبریدیم و مودت صادقانهای را عمداً پنهان نکردیم، اما هنگامی که دور شدیم، دوریمان فرار نبود، بلکه نجاتی از رذالت بود؛ از حسودی که برخی پشت لبخندها پنهان میکنند، و از ریاکاری که چهرههای متغیر در آن استادند، و از دلهایی که راه صفا را نمیشناسند.
ما دوری را انتخاب کردیم، زیرا آرامش روح باارزشتر از همنشینی با کسانی است که نیتهای آلوده آن را سنگین میکند، و برای پیشگیری از زهری که در روابط جاری میشود، همانگونه که دود در هوا جریان مییابد؛ از دور دیده نمیشود، اما کسی را که مدتها در حضورش بماند، خفه میکند.
ما خویشاوندان را ترک نمیکنیم و نوری که روزی راه را روشن کرد خاموش نمیسازیم، اما درهایی را که بارها آسیب از آنها وارد شد، بدون عذرخواهی میبندیم.
فلک و آموزش
اخبار
ما از کسانی دوری میجویم که ارزش ما را ناچیز شمردند، جایگاهمان را دستکم گرفتند، عمداً ما را فریب دادند، حضورمان را نادیده گرفتند، و در کوچک شمردن شأن ما کوشیدند؛ دلهایشان پر از حسادت است و چشمانشان تو را جز در هر نعمتی رقیب و در هر موفقیتی حریف نمیبینند. پس برخی فاصلهها دشمنی نیستند، بلکه کرامتی است که با آن خود را از روابطی حفظ میکنیم که ما را به اندازه شایستگیمان قدر نمیدانند.
شهامت مرزهایی دارد و صبر نیز سقفی که بالاتر از آن بنایی ساخته نمیشود. و کسانی که پندارند نیکی ضعف است، و گذشت بیاحتیاطی است، و دوری گزیدن تکلف است، چیزی از اخلاق روحهایی که عادت به تعالی دارند نه جنگیدن، و به دوری جویدن نه ریاکاری، نمیدانند.
ما از بریدگان نیستیم، اما از کسانی نیستیم که کرامت خود را به نام «صله» فدا کنند یا در برابر آسیب تحت شعار «تحمل» تسلیم شوند.
رحم بودن به معنای خسته کردن نیست، و دوستداشتنی بودن به معنای مورد سوءاستفاده قرار گرفتن نیست، و صادق بودن به معنای آن نیست که پاکیات تحریف شود، از جایگاهت کاسته شود، و صدقت با ناسپاسی پاسخ داده شود.
روابطی وجود دارند که حتی اگر پیوند خون ما را به هم متصل کند، متأسفانه فضای کینه و حسادت بر آنها حاکم است، تا جایی که احساس میکنی در میان آنها غریبهای هستی که به آن مکان تعلق نداری. و دردناکتر آن است که دریغی که برخی دلها حتی یاد خدا را در نیتهایشان فراموش کردهاند، دیگر کلمات و رفتارهایشان را با ترازوی تقوا نمیسنجند و احساس نمیکنند آنچه سینهها پنهان میدارند را خدا پیش از آنکه زبانها بگویند، میداند.
آنها را میبینی که در ظاهر به تو تبریک میگویند و در پنهان از خشم ذوب میشوند؛ اینها همان زهر روابطاند، حتی اگر شیرینترین سخن را بگویند.
اما کسی که تو را واقعاً دوست داشته باشد، غیبتت را به بار نیاورده، برای سقوط تو آرزو نکرده، و هرچه درخشانتر شدی، نور تو را در قلبش فرو نریخته است.
پس اگر ما را به خاطر بلندی جایگاهمان از آنها دور دیدی، سرزنش نکن؛ زیرا رفعت روزی تکبر نبود، اگر دوری از کانونهای آسیب بود، و پرهیز روزی فرار نبود، اگر حفظ کرامت بود.
ما با همه دست میدهیم، اما با هر کسی همنشینی نمیکنیم. دلهایمان را باز میکنیم، اما آنها را بر کسانی میبندیم که مودت را صحنهای برای تحقیر، و قدردانی و عشق را صحنهای برای حسادت، و نزدیکی را پلی برای زهر ساختهاند.
زندگی کوتاه است و روح گرامیتر از آن است که در روابطی که صفا را فاسد میکنند و آرامش را میدزدند، هدر رود.
پس بیایید ببخشیم، اما بدون اینکه همان درها را دوباره باز کنیم.
و بیایید آنچه درست است را وصل کنیم، اما بدون اینکه به نام فضیلت، کانونهای خواری را گام برداریم.
و همانطور که گفتیم، هر دوری دشمنی نیست، هر سکوت خصومت نیست، و هر نادیدهگیری قطع رابطه نیست.
مقالات نظر
دولتها
آموزش
اما برخی سکوتها حکمت است، برخی دوریها آرامش روح است، و برخی غیبتها... شرافت. و علی بن ابیطالب (رضی الله عنه) فرمود:
«بردهی غیر خود مباش، در حالی که خدا تو را آزاد آفریده است.»
و آزادی نفس، تسلیم نکردن آن به کسی است که قدرش را نمیداند، حتی اگر از نزدیکترین مردم باشد.
نویسنده کویتی
