ایران با آمریکا بر سر همسایگان به شدت درگیر است
تاریخ چیزهای زیادی را درباره مشکلاتی که کشورهای «شورای همکاری خلیج فارس» دچار آن شدهاند، آشکار میسازد؛ همسایگیای طمعکار که بر پایه توهم گسترشطلبی استوار است، نه تنها از سال ۱۹۷۹ میلادی، بلکه بسیار پیش از آن. همانطور که پیشتر اشاره کردیم، شخصیت ایرانی بر پایه فریب و تقیه سیاسی بنا شده است؛ بنابراین، هنگامی که حاکمان امروز ایران را میبینیم که خواستار گفتوگو با کشورهای عربی خلیج فارس هستند، در حالی که اعمالشان خلاف این ادعاست، دچار حیرت میشویم. چگونه میتوان گفتوگو را در میان آتش، تروریسم، گسترشطلبی و «صادرات انقلاب فرقهای» تصور کرد؟
همسایگی بر اساس اصولی استوار است که ایران هرگز آنها را رعایت نکرده، بلکه همواره گفتههایش با اعمالش در تضاد بوده است. بنابراین، دعوت به گفتوگو چیزی جز پراکنده کردن غبار در چشمها نیست، بهویژه اینکه از ۴۷ سال پیش، کشورهای شورای همکاری خلیج فارس همواره سعی کردهاند نیتهای خود را درباره حسن همسایگی با همسایهاش در سوی دیگر خلیج فارس اعلام کنند، اما همواره با دروغهای فراوان و کلام شیرین ایرانی مواجه شدهاند و هنگام اجرای عملی، با دوریگزینی و انحراف از مسیر روبرو میشویم.
اخبار داخلی
اخبار
اخبار فوری
در روزهای اخیر، فراخوانهایی برای دیدار میان مقامات خلیج فارس و ایرانی وجود داشت، اما پیش از موعد مقرر، تهران مأموران خود را در یمن برای حمله به عربستان سعودی به حرکت درآورد و جبههای را برای تلاش در جهت باجگیری از کشورهای منطقه گشود. بدین ترتیب، نظام ایران تلاش برای ایجاد شکافی در دیوار بحران را ناکام گذاشت که این امر در آینده زیانهای زیادی برای او به همراه خواهد داشت.
در مثالهای قدیمی گفته میشود: «دندان به دندان میخندد، اما دل فریب دارد» و لغزش زبان، آنچه در سینهها پنهان است را آشکار میسازد. بنابراین، هنگامی که اخبار و تحلیلهایی را که در رسانههای ایرانی یا تحت تأثیر آنها منتشر میشود، و همچنین آنچه در شبکههای اجتماعی منتشر میگردد، مشاهده میکنیم، مطمئن میشویم که گفتوگویی که ایرانیان از آن سخن میگویند، چیزی جز بادکنکهای آزمایشی نیست که نشاندهنده نیتهای صادقانه نبوده و این شخصیت مرکب نمیتواند بر یک موضع واحد پایدار بماند.
فعالسازی همزمان جبهههای عراق و یمن، به درخواست صریح و آشکار ایرانی که در بیانیه اخیر «گارد انقلاب» نیز به آن اشاره شده است، از طریق شروطش برای باز کردن تنگه هرمز، نشان میدهد که ایران نه تنها به دنبال ثبات و آرامش امور نیست، بلکه همواره در تلاش برای برهم زدن امنیت منطقه است، به امید اینکه این امر موقعیت او را در مذاکرات با ایالات متحده آمریکا بهبود بخشد.
نیتهای واقعی در یادداشت تفاهم با ایالات متحده آشکار شد؛ نظام همچنان به بمباران کویت، عربستان سعودی و سایر کشورهای خلیج فارس، مستقیم یا غیرمستقیم، ادامه داد تا شرایط خود را بهبود بخشد. در ظاهر، تلاش میکند از توافق فرار کند زیرا این توافق اجرای طرح او را محدود میکند؛ طرحی که تضعیف کشورهای خلیج فارس به منظور سلطهجویی است و این رویایی احمقانه مانند رویایی در یک شب تابستانی است.
در این زمینه، مثل عامیانهای داریم که میگوید: «شنیدن از معیدی بهتر از دیدن اوست.» این مثل بر نظام فعلی که طبلهای جنگ علیه ایالات متحده آمریکا و اسرائیل را به صدا درمیآورد، اما توانایی ضربه زدن به آنها را ندارد، و در عوض آتش خود را به سمت همسایگانش هدایت میکند، صدق میکند. همسایگانی که از اولین جرقه جنگ جاری، بیطرفی خود را اعلام کرده و اجازه استفاده نیروهای آمریکایی از سرزمینهایشان را ندادهاند. اما به جای مقابله با دشمن واقعیاش (همانطور که ادعا میکند)، مسیر تجاوز به همسایگان را انتخاب کرده است. بنابراین، او «معیدی» ناتوانی است که شهرتش بزرگتر از واقعیت اوست.
زمان آن فرا رسیده که مردم ایران از این چرخه معیوب خارج شوند. آنها از نظر پتانسیلها و توانمندیها بزرگاند، اما از سال ۱۹۷۹ تحت فشار سرکوب مداوم قرار دارند. رهایی در دستان آنهاست، و حتی میتوانند منطقه را از نظامی که هنوز در غارهای قرون وسطی زندگی میکند، نجات دهند.
