فاصلهی کرامت... نه قطع رحم
آینههای روح
ما روزی پیوند خویشاوندی را قطع نکردیم و مودت صادقانهای را عمداً پنهان نکردیم، اما هنگامی که دور شدیم، دوریمان فرار نبود، بلکه نجاتی از رذالت بود؛ از حسودی که برخی پشت لبخندها پنهان میکنند، و از ریاکاری که چهرههای متغیر در آن استادند، و از دلهایی که راه صفا را نمیشناسند.
ما دوری را برگزیدیم، زیرا آرامش روح باارزشتر از همنشینی با کسانی است که نیتهای آلوده آن را سنگین میکنند، و برای پیشگیری از زهری که در روابط جاری میشود، همانگونه که دود در هوا جریان مییابد؛ از دور دیده نمیشود، اما کسی را که مدتها در حضورش بماند، خفه میکند.
ما خویشاوندان را ترک نمیکنیم و نوری که روزی راه را روشن کرد، خاموش نمیسازیم، اما درهایی را که بارها آسیب از آنها وارد شد، بدون عذرخواهی میبندیم.
سیاست
اخبار اجتماعی
تحلیلهای سیاسی
ما از کسانی دوری میجوئیم که ارزش ما را ناچیز شمردند، جایگاهمان را دستکم گرفتند، عمداً ما را فریب دادند، حضورمان را نادیده گرفتند، و در کوچک شمردن شأن ما کوشیدند؛ دلهایشان پر از حسادت است و چشمانشان تو را جز در هر نعمتی رقیب و در هر موفقیتی حریف نمیبینند. پس برخی فاصلهها دشمنی نیستند، بلکه کرامتی است که با آن خود را از روابطی حفظ میکنیم که ما را چنانکه سزاواریم، قدر نمیدانند.
شهامت حدی دارد و صبر نیز سقفی که بالاتر از آن ساخته نمیشود. و کسانی که پندارند نیکی ضعف است، و گذشت بیاحتیاطی است، و خودداری تکلف است، چیزی از اخلاق روحهایی که عادت کردهاند به جای جنگیدن، متعالی شوند و به جای ریا، فاصله بگیرند، نمیدانند.
ما از قطعکنندگان پیوند نیستیم، اما از کسانی نیستیم که کرامت خود را به نام «صله» فدا کنند یا در برابر آسیب تحت شعار «تحمل» تسلیم شوند.
رحم بودن به معنای خسته کردن خود نیست، و دوستداشتن به معنای مورد سوءاستفاده قرار گرفتن نیست، و صادق بودن به معنای آن نیست که پاکیات تحریف شود، از جایگاهت کاسته شود و صدقت با ناسپاسی پاسخ داده شود.
روابطی وجود دارند که حتی اگر پیوند خویشاوندی ما را به هم متصل کند، متأسفانه فضای کینه و حسادت بر آنها حاکم است، تا جایی که احساس میکنی در میان آنها غریبهای هستی که به آن مکان تعلق نداری. و دردناکتر آن است که دریغی که برخی دلها حتی در نیتهایشان حضور خدا را فراموش کردهاند، دیگر کلمات و موضعگیریهایشان را با ترازوی تقوا نمیسنجند و احساس نمیکنند آنچه سینهها پنهان میکنند، خدا پیش از آنکه زبانها بیان کنند، میداند.
آنها را مییابی که در ظاهر به تو تبریک میگویند و در پنهان از خشم ذوب میشوند؛ اینها همان زهر روابط هستند، حتی اگر شیرینترین سخنان را بگویند.
اما کسی که تو را واقعاً دوست داشته باشد، غیبت نکرده، آرزوی لغزش تو را نداشته و هرچه درخشانتر میشوی، نور تو را در قلبش فرو نمیریزد.
پس اگر ما را به خاطر برتریجوییمان از آنها سرزنش میکنی، ملامت نکن؛ زیرا رفعت روزی تکبر نبود، اگر دوری از کانونهای آسیب بود، و پرهیز روزی فرار نبود، اگر حفظ کرامت بود.
ما با همه دست میدهیم، اما با هر کسی همنشین نمیشویم. دلهایمان را باز میکنیم، اما آنها را بر کسانی میبندیم که مودت را به میدان تحقیر و قدردانی و عشق را به صحنه حسادت و نزدیکی را به پلی برای زهر تبدیل میکنند.
زندگی کوتاه است و روح گرامیتر از آن است که در روابطی که پاکیاش را فاسد میکنند و آرامشش را میدزدند، هدر رود.
پس بیایید درگذریم، اما بدون بازگشت به همان درها.
و بیایید آنچه استقامت کرده را وصل کنیم، اما بدون آنکه به نام فضیلت، بر کانونهای ذلت گام نهیم.
و همانطور که اشاره کردیم، هر دوری دشمنی نیست، هر سکوت خصومت نیست، و هر نادیدهگیری قطع رابطه نیست.
اما برخی سکوتها حکمت است، برخی دوریها آرامش روح است، و برخی غیبتها... شرافت. و علی بن ابیطالب (رضی الله عنه) فرمود:
«بردهی غیر خود مباش، در حالی که خدا تو را آزاد آفریده است.»
و آزادی نفس، تسلیم نکردن آن به کسی است که قدرش را نمیداند، حتی اگر از نزدیکترین مردم باشد.
نویسنده کویتی
