شهر هوشمند خلیجی... فناوری و کیفیت زندگی

شهرهای خلیجی در مدیریت خدمات شهری و برنامه‌ریزی شهری، به لطف هوش مصنوعی و اینترنت اشیاء، دگرگونی کیفی را تجربه می‌کنند.

اما چالش واقعی نه در گسترش و خرید فناوری‌ها، بلکه در توانایی نهادهای دولتی برای به‌کارگیری آن‌ها جهت اتخاذ تصمیمات بهتر، مدیریت پایدار منابع و ارائه خدمات کارآمدتر است که ضمن حفظ حریم خصوصی شهروندان، از شکاف‌های اجتماعی جلوگیری کند.

داده‌های زیرساخت‌های جدید، شریان حیاتی شهر مدرن محسوب می‌شوند؛ با این حال، ارزش آن‌ها به کیفیت، حکمرانی داده‌ها و نه صرفاً حجم آن‌ها وابسته است. شهرهای خلیجی به یک نظام یکپارچه داده‌های شهری نیاز دارند که انزوای نهادی را از بین ببرد و معیارهای مشخصی برای تبادل، حفاظت و تعامل‌پذیری داده‌ها تعیین کند؛ رویکردی که فراتر از صرفاً دیجیتال‌سازی خدمات، به بازطراحی آن‌ها منجر شود.

با گسترش استفاده از هوش مصنوعی، امنیت سایبری و حفظ حریم خصوصی به دو شرط اساسی برای پایداری تبدیل می‌شوند و دیگر صرفاً افزودنی‌های فنی نیستند. اختلال در زیرساخت‌های دیجیتال جان شهروندان و اقتصاد را تهدید می‌کند؛ بنابراین، تدوین استانداردهای مشترک خلیجی برای مدیریت ریسک و پاسخگویی به حوادث ضروری است، بدون آنکه شهرها به محیط‌های نظارتی آسیب‌پذیر تبدیل شوند.

تحول هوشمند نیازمند سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی و رهبری مدیریتی است که اهداف فناوری را درک کند. همچنین، باید راه‌حل‌هایی نوآورانه متناسب با اقلیم و ویژگی‌های خاص منطقه خلیج فارس، مانند مدیریت انرژی، آب و حمل‌ونقل، طراحی کرد و از واردات الگوهای آماده‌ای که پاسخگوی نیازهای محلی نیستند، پرهیز نمود.

موفقیت شهرهای هوشمند نه با تعداد اپلیکیشن‌های نوپدید، بلکه با سطح عدالت دیجیتال و شمول‌گرایی، و توانایی خدمات در دسترسی‌پذیری برای گروه‌های مختلف سنجیده می‌شود. مشارکت با بخش خصوصی مستلزم قراردادهای شفاف است که مالکیت داده‌ها را تضمین کرده و از وابستگی به یک تأمین‌کننده فناوری واحد جلوگیری کند.

آینده مستلزم یکپارچه‌سازی فناوری با حکمرانی، پژوهش علمی و سرمایه انسانی است. اهمیت نه در تعداد فناوری‌های موجود در خیابان‌های شهرهای خلیجی، بلکه در توانایی مؤثر آن‌ها در درک نیازهای شهروندان و تبدیل نوآوری به کیفیت زندگی پایدار و قابل‌سنجش است.

نویسنده کویتی