آیا ترامپ تصمیمگیری نهایی را تا انتخابات به تعویق میاندازد؟
آیا ترامپ واقعاً میخواهد جنگ با ایران را پایان دهد، یا میخواهد لحظه پاسخگویی را به پس از انتخابات موکول کند؟
این همان سوالی است که بازی واژگان در واشنگتن در پشت آن پنهان شده است. ترامپ بارها تکرار میکند که ایران تضعیف شده، پیروزی نزدیک است، توافق ممکن است و جنگ به پایان خواهد رسید... عبارات تغییر میکنند، اما نتیجه یکی است: تصمیمگیری نهایی به تعویق افتاده و انتخابات نزدیک میشود.
ترامپ میداند که ناظر آمریکایی جزئیات اتاقهای عملیات و مذاکرات را تجربه نمیکند، بلکه جنگ را از طریق تیترها دریافت میکند؛ بنابراین بیانیهها به سلاحی سیاسی تبدیل میشوند: تهدید، سپس مذاکره، سپس تشدید، سپس صحبت درباره پایان نزدیک، و سپس مهلت جدید. به این ترتیب، کلام به ابزاری برای خرید زمان و زنده نگه داشتن تصویر رئیسجمهوری تبدیل میشود که بر صحنه مسلط است، تا زمانی که نتیجهای ظاهر شود که بتوان آن را به عنوان پیروزی به ناظر ارائه داد.
حمایت از ابتکارات بینالمللی
مرور پژوهشهای انرژی
روزنامههای دیجیتال
نظام ایران بیانیههای ترامپ را به عنوان حقایق نهایی نمیخواند، بلکه میپرسد چه چیزی در پس آن نهفته است: رئیسجمهور آمریکا تا چه حد میتواند هزینه جنگ را تحمل کند و تا چه حد میتواند صبر کند پیش از آنکه رویارویی به یک بار انتخاباتی تبدیل شود؟
و در اینجا ممکن است زمان به سلاحی برای ایران تبدیل شود؛ زیرا هر روز اضافی از جنگ به معنای هزینه بیشتر است، و هر افزایشی در قیمت انرژی فشار داخلی را دوچندان میکند، و هر وعدهای برای پایان نزدیک که محقق نشود، از ذخیره سیاسی دولت میکاهد.
ترامپ میخواهد به انتخابات برسد با روایت پیروزی در دست، و ایران ممکن است شرطبندی کند که جنگ به انتخابات برسد با فاکتور هزینهها در دست. بنابراین، نبرد تنها نظامی نیست؛ بلکه مسابقهای بین ترامپ و ساعت است.
رئیسجمهور میتواند کلمه «پیروزی» را دهها بار تکرار کند، اما تکرار پایان جنگ را نمیسازد، و در لحظهای، ناظر دیگر از ترامپ نمیپرسد: چه کاری انجام خواهی داد؟ بلکه سوال سختتر را خواهد پرسید: چه دستاوردی داشتهای؟
و در آن لحظه، کلمات سودی نخواهند داشت؛ انتخابات ممکن است پیش از پیروزی فرا رسد، اما فاکتور هزینه هرگز تأخیر نمیاندازد.
نویسندهای سعودی
