فراموششده... شیخ سعود الناصر
جهانی که در زمان محنت حمله عراق به کویت در کنار کویت ایستاد، با جهانی که تجاوز صدام حسین به کویت را با بهانهها و توجیهات مختلف توجیه میکرد، متفاوت است. او بهخوبی صدای تصویر برادر بزرگ مرحوم، شیخ سعود الناصر الصباح؛ دیپلمات، وزیر، سخنگوی ماهر و سیاستمدار استوار، را میشناخت که نبردهای سیاسی و رسانهای را در پایتخت آمریکا، واشنگتن، به راه انداخت و شبانهروز با هماهنگی با رهبری سیاسی مشروع در طائف به فعالیت خود ادامه داد.
شیخ سعود، ابوفواز، پس از آزادی کویت دست از تلاش برنداشت و پس از آزادی نیز موضعی آرام یا سازشکارانه اتخاذ نکرد، چه در دوران تصدی وزارت اطلاعات و چه خارج از آن. او به مقابله با افتراها و ادعاهای بیپایه، صرفنظر از منبع آنها (کویتی یا غیرکویتی)، ادامه داد.
شیخ سعود رویارویی را انتخاب کرد، امور را در جایگاه صحیح خود قرار داد و روایت سیاسی و رسانهای را بازآرایی نمود.
همچنین تلاشهای برخی از اعضای گروه اخوانالمسلمین را که واشنگتن را بازدید کرده و خود را به سفر هیئت مردمی کویت تزریق کرده بودند، فاش ساخت و برخی از آنها سعی در تأثیرگذاری بر تصمیم آمریکا داشتند. اما سفیر شیخ سعود الناصر به این مزایدهها و مداخلات پایان داد و موضع و اطلاعات خود را از طریق شبکههای تلویزیونی عربی و مطبوعات کویتی مستندسازی کرد.
هیچ پاسخی به آنچه شیخ سعود مطرح کرد، بدون دریافت پاسخی مستند و دقیق که مغالطات را آشکار و مزایدهها را با حجت و سند رد میکرد، باقی نماند.
موضع او تنها به مقابله با ادعاهای کویتی صادر شده از سوی گروه اخوانالمسلمین محدود نبود، بلکه پرده از پردههای پشت صحنه مواضع سفیر پیشین آمریکا در بغداد، اپریل گلاسپی، برد که با همدردی با طاغوت بغداد، صدام حسین، و تحسین بیشازحد از شخصیت او، علیرغم نوسانات سیاسی و فکریاش، همراه بود.
صحبت درباره مواضع سفیر گلاسبی در میان حلقههای کویتی راز نبود، بلکه موضوعی برای بحث عمومی و موضوعی در واشنگتن، در راهروهای وزارت خارجه آمریکا و حتی با خود سفیر بود.
من در آن زمان با تصمیم توقف انتشار روزنامه «صدای کویت» موافق نبودم، اما شیخ سعود برایم جزئیات مالی، اداری و سیاسی که مانع تداوم آن یا افشای جزئیات آن برای افکار عمومی شد، توضیح داد.
من تلاش کردم او را متقاعد کنم که در این تصمیم تجدیدنظر کند تا پروژه رسانهای ملی که امکان توسعه و بهرهبرداری از آن وجود داشت، حفظ شود، اما شرایطی خارج از اراده او، بستن این پرونده و بستن صفحه آن را تحمیل کرد.
صحبت درباره مردان دولت که در مرحله حمله و آزادی به کویت خدمت کردند، قابل احصا یا ایفای کامل حق آنها نیست.
شاید اغراق نباشد اگر نقش بزرگ ملی امیر پدر، شیخ سعد العبدالله الصباح، رحمة الله علیه، را زمانی که ولیعهد و رئیسالوزرا بود، به یاد آوریم و نقش مؤثر او را در ترتیبات کنفرانس مردمی جده و کمیته تحقیق مجلس ملی بررسی کنیم.
مستندسازی تاریخ، بهویژه در سالگرد حمله عراق و آزادی، جداییناپذیر است و نباید نادیده گرفته شود.
ما از میان شیوخ، شهروندان، زنان و مردان، و شخصیتهای ملی، کسانی داریم که شایسته مستندسازی و یادآوری نقشهایشان هستند و در رأس آنها امیر مرحوم شیخ صباح الاحمد قرار دارد که نقش برجستهای دیپلماتیک، عربی و بینالمللی در دفاع از مسئله کویت ایفا کرد، در کنار شیخ سعد العبدالله، شیخ سعود الناصر و دیگرانی که در ساختن صفحات درخشان تاریخ کویت سهیم بودند.
از این رو، امیدواریم نهادهای ذیربط پیشقدم شوند تا سیره سیاسی، دیپلماتیک و ملی شیخ صباح الاحمد، شیخ سعد العبدالله، شیخ سعود الناصر و دیگر مردان کویت را مستند کنند، تا روایت ملی کامل شود و صفحات تاریخ گواه کسانی باشند که آن را ساختند، نه فقط کسانی که آن را روایت کردند.
شیخ سعود الناصر تنها یک سفیر یا وزیر نبود، بلکه یکی از برجستهترین سازندگان روایت سیاسی و رسانهای کویت در خارج از کشور بود و از مهمترین صداهایی که از مشروعیت کشور دفاع کرد و با استدلال و مستندات، بسیاری از مغالطات همراه با اشغال عراق کویت را آشکار ساخت.
و انصاف نسبت به او و تمام مردان کویتی که مسئولیت دفاع از میهن را در داخل و خارج بر دوش کشیدند، تنها تجلیل از شخصیت آنها نیست، بلکه وفاداری به حقیقت، حفاظت از حافظه ملی و پیامی به نسلهاست که میهنها با ایستادگیها ساخته میشوند و با مستندسازی پاس داشته میشوند. نباید فراموشی صفحاتی را که تاریخ کویت را ساختند بپوشاند و یا فداکاریهایشان را از روایت ملی که کویت شایسته آن است، جدا نگه دارد.
