گزارش ابوسناده از دیوانیه
مکان در دیوانیهٔ جوانان است و زمان: ظهرگاه. قهوهدان از حضوری دائمی به حضوری دیگر میچرخد.
کارشناس کمی چای داغ برداشت و سپس استکان را روی میز گذاشت. لبخندی از گوشهٔ لب به گوشهٔ دیگر زد و گفت: «ای مردم، درس امروز ما با توفیق خداوند با عنوان «بزرگکردن مغز و تخلیهٔ آن» است؛ یعنی مغزت را بزرگ کن... بله، دقیقاً همانطور که میگویم.
اگر مغز در این روزگار با هر خبر و شایعهای به کار بیفتد، دچار سردرگمی و پسزدگی میشوی. این تخلیهٔ مغز تنبلی نیست؛ درمان است، آنتیبیوتیکی با طیف گسترده.
پیرمرد که عینکش را تنظیم میکرد، پاسخ داد: «به خدا سوگند، استاد! من تازه داشتم کتابی سهمتری دربارهٔ بزرگکردن مغز میخواندم که میگفت آنتیبیوتیکی مؤثر برای گفتوگوها و بحثهاست.»
اگر کسی با چشمانی خیره به تو نگاه کند و خود را اصلاحگر اجتماعی بداند، در حالی که فقط برای شنیدن حرفهایی میآید که خودت هم درست و نادرستشان را نمیدانی، کافی است از پناهگاهت بیرون بیایی، کپسول بزرگکردن مغز را بخوری و با یک لیوان آب بشویی و به او بگویی: «حق با توست.»
معاذ خندید، بر میز کوبید و گفت: «مهمترین چیز این است که مقاوم در برابر باد و گرداب باشد. من این خاصیت «تخلیهٔ مغز» را برای کسانی که میشناسم به کار بردم که جز حرفهای بیهوده چیزی ندارند.»
مردی وارد بحث شد و با وقار سر تکان داد و گفت: «برای اطلاع شما، مهمترین مزیت بزرگکردن مغز این است که به هضم حرفهایی کمک میکند که به آنها باور نداری. زیرا ما در دورانی زندگی میکنیم که شنیدن حرفهایی مو را از جا میکند. مانند کسی که به تو میگوید پروژهای داری که در دو روز تو را به طلا میرساند، یا کسی که هم در سیاست و فوتبال و هم در پزشکی فتوا میدهد. اگر با چنین کسی بحث کنی، دچار یبوست ذهنی میشوی و در پهلوی چپ میخوابی و کلافه خواهی بود.»
جوانی که قهوه میخواست، پاسخ داد: «ای نور چشم، عصارهٔ سخن را به ما دادی. راز سلامت و طول عمر، مکشیدن سیفون مغز است. نگو آرامبخش یا خوابآور. نه «کانی» هست و نه «مانی».
«کانی و مانی» چیست؟ این دنیا بهار است... دنیا بهار است؟
همه خندیدند و فیوزهای «تمتمولس» (متمولسها) به هم ریخت و گفت: «ما همگی وارد ماه نهم شدهایم، خدایا به سلامت به دنیا آور!»
در همین حال، اذان ظهر شیخ زغلول به گوش رسید.
نویسندهٔ کویتی
