تبدیل لبنان به پناهگاه تحت حمایت بینالمللی
پیشتر گفته شده است: «اگر عیبی نبود، مردم همدیگر را میخوردند.» شیوع شرّ و گردباد شیاطین، و میهن که به شرمِ ظلم آراسته شده، و بدبختی مردم با تضعیف و حاشیهرانی تشدید یافته است.
موقعیتی و نقیض آن: ما ایمان آوردیم و اقرار کردیم که کشورمان سرزمینی است که سایههای زندگی در آن تنگ نمیشود، تا آنجا که به گناه شرک در همزیستی گرفتار شدیم. ما تلاش کردیم تا قوانینی تدوین کنیم که از این کشور محافظت کنند، تا همه خوشبخت شویم؛ چرا که زندگی شریفترین عزیزان است و ارزش در پیروزی آن است، نه در دشمنی با زندگان و تبدیل شدن به رفتاری که بربرهای عصر جدید در آن مهارت دارند.
ما میثاق را در تمام طولش گستراندیم، امیدواریم که میهن با سلامتی بیدار شود، اما مستکبران آن را با تسلیحات غیرقانونی، ایدئولوژی جنگها و فرهنگ مرز حفظ نکردند؛ این امر بافت کشور را سوراخسوراخ کرد و تأکید داشت که شرّ در مردم است و از بین نخواهد رفت. مستکبران خرابکاری در ارزشهای ملی را تثبیت کردند، بنابراین به هستی و حاکمیت دولت خنجر زدند و تصمیمگیری آن را غارت کردند؛ به طوری که دولت به اعلامیهای بر دیوار تبدیل شد که با نخستین باران شست و شسته شد.
پیگیری اخبار سیاسی
محتوای ویدیویی انحصاری
اشتراک در روزنامههای روزانه
این انحطاط در سطح تعلق و وفاداری، رویای مردم برای چشمداشت به میهنی آزاد که امیدهای نسلهای آینده در آن ناامید نشود، نابود کرد. این تحریککننده انحطاط، سند فروپاشی حاکمیت را نوشت، که ایده دولت را هموار کرد و ناامیدی و انقباض در اراده مؤمنان به شراکت ملی را به وجود آورد؛ بنابراین اعتماد لرزید و احساس ناامیدی رشد کرد.
برخی افراد در رویای صورتی فرو رفتند، تا آنجا که آن را حقیقتی دانستند که با اشتیاق و بیقراری زندگی کردند. اما بیداری، پس از زلزلههای متعددی که وجود، سرنوشت و هستی را هدف قرار داد، پایان غمانگیزی برای سرابی سرگردان بود؛ بنابراین امید کاغذی ترک برداشت و به ناامیدی کشنده تبدیل شد، زیرا زورگویی نفاق آشکار شد که واقعیت زیسته را حتی از عمق ناامید کرد.
ریشه مشکل: مشکل در وجود میهن، یعنی هستی، نهفته است که حساسترین و حتی خطرناکترین امر است. خطر در لغو حالت رابطهای بین انسان و زمین، و تبدیل یکپارچگی ارگانیک بین شهروند و میهن به پسماند نهفته است. حاکمیتطلبان واقعی ثابت کردهاند که تصویر وجودی صنعتی نبوده، بلکه ایمانی خالص است که اصول و ارزشهایی را ترشح میکند که درهمتنیدگی یا شراکت با هستی ملی را در دیروز و فردا عمیقتر میکند.
تفسیر این معادله پیچیده در کلمه «سرنوشت» نهفته است. گروهی که حالتی ادغامشده سرنوشتساز با هستی ملی خود دارند، تا مدلی شراکتی و حالتی از همذاتشدگی مطلق را شکل دهند، تعریف «غیرهستیگرایان» را که لبنان وطن تصادفی است، رد میکنند؛ زیرا این توطئهای است که توسط سرکشان علیه میهن تحسین میشود.
صاحبان بار هستی، زمین را امتداد خود و محیط هستی وجودی خود تا ابد میدانند، و بنابراین مسیری را طی کردند که پیوند حیاتیشان با میهن را محکم کرد و با آن، آن رابطه مقدسی را که ملت را شکل داد، عمیقتر کردند. و امروز، آنها حالتی از مقاومت در برابر هرگونه برنامهریزی توطئهآمیز را تشکیل میدهند و بر تثبیت فرهنگی هستیگرا کار میکنند که مفاهیم را حفظ میکند و صفت قدسی را به هستی میافزاید، در برابر کسانی که میخواهند آن را خراب کنند و با این کار، گناهی اولیه و حتی جنایتی مشهود مرتکب میشوند.
آنچه که رخ داده و پیامدهای انباشتهی آن، آنچه «میثاق ملی» نامیده شد را که به برگزاری کنفرانسهایی برای مشارکت در وفاداری به میهن، لزوم همبستگی پیرامون ارزشهای میهنپرستی، وحدت و استقلال، و پذیرش دفاع از عدالت، آزادی و برابری دعوت میکرد، ناکام گذاشت.
و در برابر غرور کورکورانی که راههای خردورزی را بر مهوّرینِ سبکسنگین بسته است، کسانی که روششناسی «استالینیستی» را در پیش گرفتهاند که عصرهای روشنگری آن را رد میکنند، و در مواجهه با زبان تکبر تروریستی، توزیع گواهیهای خیانت و ولاء به دشمن، قلمداد کردن برخی افراد به عنوان رعایا یا اسیران، و تهدید به خشونت و جنگ داخلی، نمیتوان دربارهی محتوای مشارکتِ تخریبشده بحث کرد؛ این امر بهطور قطعی به فراخوانی فوری برای تبدیل لبنان به یک تحتالحمایه با نظارت بینالمللی منجر میشود.
شرایطی که هماکنون تجربه میشود، دارای زمینهها و اهداف آشکاری است. استبداد تأکید میکند که قدرتمندتر، مردم را عروسکهای بیجان یا اجساد سرگردان میپندارد و در انجام شر، هرجومرج و خروج از هنجارها و پیمانها اصرار میورزد؛ و همزمان با او، فراخوانهایی برای تشکیل ترکیبات هیبریدی که موازنهها را بر هم میزنند و هویت کشور را مخدوش میکنند، رونق مییابد.
در برابر این رفتار، تنها یک خواسته برجسته میشود: مبارزه برای تشکیل دولتی با حاکمیت کامل بر تمام مساحت میهن، که تصمیمگیرندهی خود باشد و برای شهروندانش آزادی، عدالت، صلح، ثبات و اطمینان به آینده را فراهم کند؛ این امر بر پایهی ثوابت و مفاهیم واحدی برای شهروندی و رابطهی اجتنابناپذیر با میهنی با هویت نهایی استوار است.
در چارچوب ستم، اجبار، تبعیض، تهاجم و بشارت به فتنهای که میهن را له میکند، از سوی شما نباید ترس یا انزواطلبی از جانب متکبران، یا پذیرش رامشدگی را انتظار داشته باشید؛ زیرا کرامت پیش از سلامت جسمی است. ما هنوز، حداقل تا امروز، مطمئن نیستیم که برخی «ذاتها» در ذات لبنان حل شده باشند؛ ما هنوز شک داریم که چنین اتفاقی بیفتد. بنابراین، ما برای نجات میهن، خواستار تبدیل لبنان به یک تحتالحمایه با نظارت بینالمللی هستیم.
نویسنده و استاد دانشگاه لبنانی
