پیشنهادی برای توقف تعرضهای ایران
پیرو اظهارات مشاور امنیتی نخستوزیر عراق، قاسم الأعرجی، مبنی بر طرح پیشنهادی برای تشکیل «شورای هماهنگی امنیتی واحد» میان عراق، عربستان سعودی و ایران، این پیشنهاد بهطور مفصل مورد بررسی قرار گرفت؛ چرا که بهنظر میرسد این طرح از واقعیتها، حداقل در بستر عراق، جداست. عراق نیازمند تلاشهای فراوانی است تا از شر گروههای شبهنظامی وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی رها شود.
در ظاهر، چنین نتیجهای قابل دستیابی است، اگر روابط میان این سه کشور بر پایه احترام به حاکمیت و همسایگی، و پرهیز از تجاوز به همسایگان استوار باشد. اما زمانی که کشورهای عضو «شورای همکاری خلیج فارس» به صحنه نبرد میان ایران و شبهنظامیان عراقی یا یمنی تبدیل شوند، این امر تلاشی برای توجیه ایران از تجاوزاتی به نظر میرسد که این کشور بهطور مکرر علیه کشورهای همسایه خود انجام میدهد.
مقالات دیدگاهی
اخبار
پیگیری خدمات و تشریفات اجرایی دولتی
در شش ماه گذشته، گروههای مسلح حمایتشده از سوی تهران بهصورت مستقل عمل نمیکردند، بلکه در حال اجرای دستورالعملهای سپاه پاسداران بودند و به کویت، عربستان سعودی و سایر کشورهای خلیج فارس تجاوز مینمودند. همزمان، ایران با موشکها و پهپادها به کشورهای ما حمله میکرد و اهداف غیرنظامی را هدف قرار میداد.
در این جنگ، جان انسانها به خطر افتاد و منافع و زیرساختها ویران شدند. آیا پس از همه این وقایع، میتوان به چنین همسایهای اعتماد کرد؟
این اظهارات از سوی برخی مسئولان عراقی مطرح میشود، در حالی که دولت آنها بیش از یک ماه پیش اعلام کرده بود که بر انحصار سلاح در دست دولت کار خواهد کرد. چند روز پیش نیز گروههای مسلح وابسته به ایران شرایطی غیرممکن و غیرمنطقی را مطرح کردند، یعنی با عهدی که پذیرفته بودند، خیانت ورزیدند. از سوی دیگر، سفر محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، کار را دشوارتر کرد، بهویژه زمانی که اصرار داشت نقشهای را در پشت خود نصب کند که عبارت «خلیج فارس» بر آن نوشته شده بود.
اگر این رویدادها را با حسن نیت تفسیر کنیم، تنها یک نتیجه دارند: این پیشنهاد هیچگاه مزاحمتها علیه کشورهای خلیج فارس را متوقف نخواهد کرد. چگونه میتوان پس از این، به ایران اطمینان حاصل کرد؟
ما از دهها سال پیش شاهد نحوه رفتار ایران با لبنان، عراق و یمن بودهایم و میبینیم که چگونه از این بازوهای نیابتی برای تخریب کشورهای دیگر، راهاندازی جنگها و ارتکاب اقدامات تروریستی به نفع ایران استفاده میکند.
همه این موارد یک بازی دو تیمی نبود، بلکه جنگی به تمام معنا بود. آیا دیپلماسی میتواند جانهای فداشده را بازگرداند؟ آیا تجاوزات حوثیها در دریای سرخ به کشتیهای سعودی و دیگر کشتیها، و همچنین حملات به کشتیها در تنگه هرمز، بدون پاسخ و مجازات باقی خواهد ماند؟
به نظر میرسد این پیشنهاد عراقی، از بدو تولد مرده است، زیرا یکی از طرفین آن (یعنی ایران) نیتهای پنهانی دارد که با آنچه آشکارا اعلام میکند، متفاوت است. همانطور که قدما گفتهاند: «کتاب را از روی عنوانش میخوانند.»
