سقوط نظامهای ستمگر
خلاصهی مفید
سه قرن پیش، قحطی میان کشاورزان فرانسه شیوع یافت؛ آنها کاخ پادشاه خود را به زور تسخیر کردند و از منظر عجیب لوسترهای کریستالی و دیوارهای کاخ که با ابریشم آراسته شده بود، شوکه شدند. در انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷، روسها به زور وارد کاخ حاکم خود شدند و از اشیای نادر موجود در آن غارت کردند.
در آفریقا، ژان بیدل بوکاسا، امپراتور جمهوری آفریقای مرکزی، تاجی به ارزش پنج میلیون دلار منجوقدوزی شده با الماس بر سر نهاد، اما این ثروت و ستم دیری نپایید؛ حکومت او در سال ۱۹۷۹ سرنگون شد. در فیلیپین نیز، مارکوس رئیسجمهور و همسرش ایمیلتا در سال ۱۹۸۶ از قدرت برکنار شدند؛ در کاخ آنها، معترضان لباسهای لوکس، هزار کیف دستی زنانه و ۱۰۶۰ جفت کفش برای ایمیلتا یافتند که او از آنها یک موزه کفش ساخت.
آرشیو روزنامه
ادامه خدمات و تشریفات اجرایی دولتی
مقالات دیدگاهی
مردم رومانی علیه دیکتاتور کمونیست نیکولائائو چائوشسکو قیام کردند که در طول حکومت خود ثروتهای کشور را غارت میکرد، در حالی که مردمش در فقر رنج میبردند. در اواخر سال ۱۹۸۹، تظاهراتی شکل گرفت که توسط ارتش حمایت شد؛ این امر روحیه مردم را تقویت کرد و تودهها کاخ او را محاصره کردند. چائوشسکو از وحشت به وحشت افتاد و مجبور شد از مجاری مخفی کاخ خود فرار کند. با استفاده از یک هلیکوپتر، او و همسرش در خارج از شهر پیاده شدند، اما برخی از کشاورزان آنها را دستگیر کرده و به مقامات تحویل دادند. دادگاهی سریع برای او و همسرش در مقابل دوربینهای تلویزیون برگزار شد که دو ساعت طول کشید و او به اتهام ارتکاب جنایت علیه دولت، نسلکشی و تخریب اقتصاد رومانی به اعدام محکوم شد. پیش از مرگش، کاخی با هزار اتاق ساخته بود و برای ساخت این کاخ، مجبور به تخریب محلههای کاملی در پایتخت، بخارست، شدند.
در اروپا، صربها در سال ۲۰۰۰ پس از آنکه مردم خود را به فقر کشاند، نظام سلوبودان میلوشویچ را سرنگون کردند. در آسیای مرکزی، نظامهای ناپسندی در قزاقستان، تاجیکستان و ترکمنستان ظهور کردند. هنگام آزادی عراق و سرنگونی نظام صدام حسین در سال ۲۰۰۳، نیروهای آمریکایی در کاخهای صدام، پسرانش عادی و قصی، کیسههای پر از میلیونها دلار، جعبههای سیگار کوبایی لوکس، لوسترهای کریستالی، استخرهای مصنوعی در پنجاه کاخ که صدام ساخته بود، و همچنین سینماهای خصوصی و استخرهایی برای دلفینها کشف کردند.
پس از سرنگونی معمر قذافی و فرار او در سال ۲۰۱۱، لیبیها وارد کاخ او شدند و آن را غارت کردند. آنها دریافتند که قذافی اسلحههایی از جنس طلا داشت، روی مبلی طلایی مینشست و در جهانی از ثروت زندگی میکرد که با زندگی ساده و فقیرانه آنها متفاوت بود. طی چند هفته، شورشیان او را یافتند و کشتند.
در سال ۲۰۱۷، رابرت موگابه، رئیسجمهور زیمبابوه، در یک کودتای نظامی سرنگون شد. حکومت او با فساد، شکنجه، حذف مخالفان سیاسی، ترساندن مردم، دستکاری در آرای انتخاباتی و تخریب اقتصاد همراه بود. کشور با تورم عظیمی مواجه شد به طوری که ارزش پول ملی آن چنان سقوط کرد که حتی گداها نیز از پذیرش یک میلیارد دلار زیمبابوه خودداری میکردند. تخریب اقتصاد به این شکل باعث شد فارغالتحصیلان به فروشندگی در خیابانها روی آورند. این امر، که قطعاً ترسناک است، در سودان نیز تکرار شد؛ مردم در سال ۲۰۱۹ به دلیل خشونت و استبدادش، نظام عمر البشیر را سرنگون کردند.
در سالهای گذشته، ایرانیان از سختی زندگی، از جمله نرخ بالای تورم و بیکاری، رنج میبردند. به سرعت، اعتراضات علیه نظام در سراسر شهرهای کشور گسترش یافت. معترضان ساختمانهای دولتی، بانکها، پمپبنزینها را آتش زدند و خسارات گستردهای به اموال عمومی وارد کردند. فریادهای شهروندان علیه عملکرد دولت و نهاد دین سر دادند و با شعارهای «نه به غزه... نه به لبنان، مرگ بر فلسطین، سقوط دیکتاتور» و «سوریه و یمن را رها کنید و به حال ما برسید» فریاد برآوردند. آنها حتی خواستار سقوط حسن روحانی، رئیسجمهور، و علی خامنهای، رهبر عالی، شدند و تصاویر رهبران دینی را نیز آتش زدند.
ترور خامنهای در فوریه سال گذشته، و سپس ترور رهبران ارشد ایرانی، منجر به تضعیف نظام شد و این رویدادها گویی تکرار وقایع سال ۱۹۷۸ پیش از سرنگونی شاه هستند.
بدون شک وضعیت کنونی در ایران بسیار وخیم است و ما همواره با اطمینان گفتهایم که پایدار ماندن هر وضعی ممکن نیست؛ بنابراین حتماً رویدادی رخ خواهد داد. آیا انقلابی رخ خواهد داد که نظام را سرنگون کند؟
