آقرع، آقرع... او را تماشا نکن

فضایی برای زمان

در حقیقت، مانند یا اصطلاح عامیانه‌ای نیافتم که بر برخی سیاستمداران صدق کند، جز این مثل معروف و رایج در میان تمام عرب‌ها.

در دوران کودکی و جوانی ما، برخی از همسایگان ما به «محسن» یا «مزین» می‌رفتند که در حال حاضر به معنای آرایشگاه مردانه است. و وقتی «قرع» می‌شدند، یعنی سرشان را کاملاً می‌تراشیدند؛ بنابراین ما بر سرشان آواز می‌خواندیم و می‌گفتیم: «قرعِ مقیرع، بر سرش آقاره».

و بیمارِ قرع، دور از شما، مبتلا به زخم یا بیماری پوستی ناشی از جراحت روی سرش است؛ بنابراین این توصیف و مثل را درباره او به کار می‌برند. اکنون که این موضوع را فهمیدیم، چرا این مثل عامیانه بر برخی سیاستمداران صدق می‌کند؟

زیرا از شدت بی‌ادبی و کثرت عیوب و ویژگی‌های این مرد «قرعِ مقیرع»، تکبر بر خلق خدا دارد؛ بنابراین به خود و افکار و منطق خود می‌نازد و بی‌شک همیشه به ممنوعات دست می‌زند و خود و کشورش را درگیر مشکلاتی می‌کند که باعث شرمساری سیاستمداران درگیر در آن می‌شود.

و افسوس‌بارتر آن است که وقتی این سیاستمدار خارج از چارچوب نظام سیاسی فعلی باشد، در فلسفه خود زیاده‌روی می‌کند و سخنانش پر از حرف‌های بی‌معناست، گویی راهنما یا معلم است.

و زمانی که رهبری در این نظام داشت، کشور و خود را از نظر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی درگیر مشکلات کرد؛ و این موضوع بر برخی سیاستمداران در جمهوری عراق، ایران، سودان، یمنی‌ها در صنعا و لیبی و سایر کشورها صدق می‌کند.

بنابراین، برخی سیاستمداران عاقل از رویارویی با «قرعان» خود خارج از چارچوب نظام اجتناب می‌کنند؛ کسانی که به صورت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی فلسفه‌پردازی می‌کنند، زیرا می‌دانند که آن‌ها «قرعِ مقیرع هستند و آقاره‌هایشان در آن است».

بنابراین، ما نباید هر نظری از «قرعِ مقیرع» را بپذیریم، به ویژه برخی از سیاستمداران کویتی از جمله نمایندگان و وزیران سابق که این مثل و ویژگی بر آن‌ها صدق می‌کند.

بنابراین باید از آن‌ها پرهیز کنیم و نظرات و اظهارات آن‌ها را تکرار نکنیم، تا زمانی که خدا را شکر، آن‌ها «امخزِمین» هستند، همان‌طور که در گذشته پرندگان شکاری را «نخزم» می‌کردیم تا ما را «نکند» کنند، و ما خودمان کمبود نکند داریم... و خداوند یاری‌رسان است و سلامت باشید.

نویسنده‌ای کویتی