پیامی از آشوب
هرچه هرجومرج بیشتر میشود، اولین چیزی که به آن فکر میکنیم، ایجاد فضای جدیدی است. یک پله اضافی، یک صندوق دیگر، یک قفسه بالاتر، یک کمد پهنتر، و سپس اتاق کوچکی که نامی آرامشبخش به آن میدهیم: «انبار».
این ایده منطقی به نظر میرسد؛ زیرا تا زمانی که چیزی مکانی برای خود پیدا نمیکند، راهحل طبیعی این است که برای آن مکانی بسازیم. و با گذشت زمان، گسترش فضای ذخیرهسازی به یکی از پایدارترین راهحلها در حافظه ما تبدیل میشود، تا جایی که تقریباً سوال سادهتری را فراموش میکنیم: آیا مشکل واقعاً تنگی فضا است؟
ما به راحتی تمایل به کنار گذاشتن اشیاء نداریم. برای هر قطعه استدلال کوچکی وجود دارد که آن را نزد ما نگه میدارد: شاید روزی به آن نیاز پیدا کنیم، شاید بعداً کاربرد داشته باشد، خاطرهای با آن گره خورده، هنوز نو است، یا اینکه قیمت بالایی داشته است. و به این ترتیب، اشیاء نه به خاطر مفید بودنشان باقی میمانند، بلکه به این دلیل که در دفاع از بقای خود موفق بودهاند.
پخش زنده
اخبار فرهنگی
مرور روزنامههای روزانه
و وقتی فضا پر میشود، ما آنچه در آن است را بازبینی نمیکنیم، بلکه با دیوارها چانه میزنیم. قفسههای بیشتری اضافه میکنیم، صندوقهای مشابه میخریم و محتوا را با دقت مرتب میکنیم، بنابراین احساس میکنیم بر هرجومرج پیروز شدهایم. و حقیقت این است که شاید فقط هرجومرج را شیکتر کرده باشیم.
مرتب بودن همیشه به معنای حل مشکل نیست. گاهی به این معناست که همه چیز در داخل خودِ مشکل، آدرس مشخصی پیدا کرده است. صندوقی برای چیزهایی که استفاده نمیکنیم، صندوقی دیگر برای آنچه ممکن است به آن نیاز پیدا کنیم، و صندوقی سوم برای آنچه هنوز سرنوشتش را تعیین نکردهایم. و به محض اینکه اشیاء در مکانهای خود مستقر شوند، احساس ضرورت برای بازبینی آنها کاهش مییابد، زیرا هرجومرج دیگر از نظر بصری آزاردهنده نیست.
و عجیبتر آنکه صندوق جدید، آرامش روانی سریعی به ما میبخشد؛ زیرا اشیاء از جلوی چشمهایمان ناپدید شدهاند و فضا آرامتر به نظر میرسد.
اما این آرامش ممکن است فریبنده باشد، زیرا سوال را از «چرا همه این چیزها را نگه میداریم؟» به «باقیمانده را کجا بگذاریم؟» تغییر میدهد. و از این نقطه، ذخیرهسازی دیگر یک راهحل خنثی نیست، بلکه گاهی به تأخیر انداختن تصمیم سختتر تبدیل میشود.
و اینجا پارادوکس عمیقتری آغاز میشود. ممکن است هرجومرج گاهی پیامی باشد، نه عیبی در فضا. این پیام به ما میگوید که آنچه داریم از آنچه استفاده میکنیم فراتر رفته است، یا آنچه نگه میداریم از آنچه نیاز داریم بیشتر است، اما به جای خواندن این پیام، به دنبال ظرف بزرگتری برای قرار دادن آن هستیم.
و شاید این موضوع فقط به کمدخونهها محدود نباشد؛ ما با زمان، تعهدات و وظایف نیز به همین شیوه رفتار میکنیم؛ وقتی روزهایمان پر میشود، پیش از آنکه بپرسیم آیا واقعاً تمام این چیزها شایسته ماندن در روز ما هستند، به دنبال برنامه جدیدی برای سازماندهی، جدول دقیقتری، یا روش سریعتری برای انجام کارها میگردیم.
هر کمبودی در فضا، دعوتی به گسترش نیست. گاهی دعوتی به انتخاب است.
فضا همیشه به این دلیل تنگ نمیشود که به فضای بیشتری نیاز داریم، بلکه به این دلیل است که مدتهاست در تصمیمگیری درباره اینکه چه چیزی شایسته ماندن است، تعلل کردهایم.
نویسنده کویتی
