ایمان عبدالرحیم قطعاتی درباره عشق و ترس نواخت
مجموعه داستانهای «قطعاتی بر عشق و ترس»، نوشته نویسنده و رماننویس مصری، ایمان عبدالرحیم، توسط انتشارات «کتبخان» در قاهره منتشر شد. در این مجموعه، زندگی خود به مثابه تار نازکی به نظر میرسد که راوی داستانها را به هم پیوند میدهد. در داستان «نشور»، شخصیت اصلی با صدای مادرش بیدار میشود که از او میخواهد سریعاً برخیزد و وسایلش را جمع کند، با این بهانه که امروز پایان جهان است؛ و این آمادگی بیشتر شبیه به آخرین سفر «رابینسون کروزو» میشود. شخصیت اصلی آنچه را که بدون آن نمیتواند زندگی کند، همراه میبرد؛ از داروهایش تا مجلدات «تاریخ تمدن» اثر ویل دورانت. این مسیر، اجباری و دیوانهوار است و داستان را به تدریج به سوی دورترین مرزهای ناشناختهها سوق میدهد.
داستان، شکنندگی رفتن ناگهانی از زندگی را به یاد میآورد و از طریق زبان، شمارش معکوس برای آخرین روز جهان را ترسیم میکند؛ به گونهای که زمان باقیمانده، لحظه به لحظه دنبال میشود تا آمادگی روانی برای فنا فراهم گردد: «به ساعت نگاه کردم و از دیدن اینکه ساعت پنج است، شگفتزده شدم؛ تنها یک ساعت از زمان باقی مانده است.» پیش از آنکه روایت به افقی سوررئالیستی کشیده شود، جایی که تصاویر پرواز، شناور شدن و بالها تکرار میشوند و به عنوان استعارههایی برای رهایی از سنگینی جسم و آمادهسازی برای غیابی شفافتر توصیف میشوند.
زمان و تقویمها
مردم و جامعه
امنیت و قضا
نگارش، نبض آن حالت سوررئالیستی را با حسی آزاد، نزدیک به ضربات قلممویی که آشفتگی خود را بر سطح بوم میپاشد، متجلی میسازد؛ در مسیری برای لمس صحنهای مهآلود و فراری. رنگها دگرگون میشوند و منابع نور زایش مییابند، در حالی که خود پرواز به ابزاری برای دیدن تبدیل میشود، نه صرفاً یک عمل درون داستان: «فضای مهآلود و سرد، رنگ بنفش خود را گاه به آبی تیره و گاه به سیاه مطلق تغییر میدهد و به تدریج دوباره به بنفش بازمیگردد، و من همچنان در حال عبور از آن گرد و غبار الماسی هستم که بخش زیادی از آن به بالهایم چسبیده و زیبایی آنها را افزوده است. پروازم را تسریع میکنم و به سوی منبع نور دوردست حرکت میکنم. با نزدیک شدنم، به تدریج آشکار میشود که رنگ آن سفید شیری است. تصویر هرچه نزدیکتر شوم، واضحتر میگردد. نور چندین منبع دارد؛ مارپیچهای نوری متعدد. این جمله مناسبترین توصیف برای آنچه میبینم است.»
