در تاریکی، چهرهها شناخته میشوند
مرآههای روح
برخی موقعیتها نیازی به سخنرانی زیاد ندارند تا در دل بنشینند، و نیازی به خطابههای طولانی ندارند تا ماهیت صاحبانشان را به ما بشناسانند؛ کافی است انسانی در لحظهای که احساس تنهایی میکنی پیش تو بیاید، و دستش را به سوی تو دراز کند وقتی که دنیا بر دوشهایت سنگینی میکند، و از رهایی تو شاد شود، گویی که این رهایی متعلق به خودش است.
و از برآمدهترین آن صحنهها و تأثیرگذارترین آنها بر وجدان، موقعیت طلحه بن عبیالله با کعب بن مالک (رضی الله عنهما) است.
کعب بدون عذر از غزوه تبوک عقب ماند، و آنچه بر دل انسان سخت بود بر او گذشت؛ طرد و دوریای که پنجاه شبانهروز طول کشید، تا آنجا که زمین با همه وسعتش بر او تنگ شد و نفسش به شماره افتاد. سپس رهایی از جانب خدا آمد، و توبه او و دوستانش نازل شد، و خبر در میان مسلمانان منتشر گردید.
اخبار اجتماعی
خبرنامه
خرید نقشهها و اطلسهای جغرافیایی
و هنگامی که کعب از این بشارت آگاه شد، به سوی پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) دوید، و دید که طلحه بن عبیالله از میان مهاجران برمیخیزد و به سوی او میدود، او را در آغوش میگیرد و توبه خداوند بر او را تبریک میگوید.
طلحه منتظر نماند تا کعب به نزد او برسد؛ او کسی بود که پیش کعب رفت. و عظمت این صحنه در همینجاست.
برخی افراد تنها زمانی پیش ما میآیند که در بهترین حالت خود باشیم؛ زمانی که میخندیم، شکوفه میزنیم، بر مشکلات غلبه میکنیم، به خود واقعیمان میرسیم و در برابر زندگی سرافراسته میایستیم. اما کسانی که شبیه طلحه هستند، راه رسیدن به ما را زمانی میشناسند که قدمهایمان میلرزد، و زمانی که به شانهای نیاز داریم نه به پرسش، و به دستی که به سوی ما دراز شود نه به چشمی که سقوط ما را تماشا کند. به همین دلیل، آن موقعیت در دل کعب ماند، تا آنجا که در روایت خود درباره توبه گفت: «و کعب هرگز این کار طلحه را فراموش نکرد.»
چه عبارت کوتاهی، اما سرشار از تاریخچهای کامل از سپاسگزاری.
کعب نگفت که طلحه سخنان بزرگی به او گفت، و موعظه طولانیای را برای ما نقل نکرد، بلکه در حافظهاش دویدن طلحه به سوی او باقی ماند. زیرا انسان ممکن است کلمات را فراموش کند، اما به ندرت کسی را فراموش میکند که در سختترین لحظات نیازش پیش او آمده است.
ما فراموش نمیکنیم کسی را که وقتی همه دور ایستاده بودند، کنار ما ایستاد؛ و فراموش نمیکنیم کسی را که وقتی شاد بودیم شاد شد، در حالی که میتوانست فقط تماشاگر باشد؛ و فراموش نمیکنیم کسی را که وقتی سعی میکردیم تنها برخیزیم، دستش را به سوی ما دراز کرد.
برخی افراد در زندگی ما اثر نمیگذارند زیرا سخنان زیادی گفتهاند، بلکه به این دلیل که در زمان درست حضور داشتهاند.
و هنگامی که زندگی بر ما تنگ میشود، همیشه به کسی نیاز نداریم که راهحلهای ما را بیابد؛ گاهی به انسانی نیاز داریم که با سکوتش و با گفتارش به ما بگوید: من اینجا هستم.
زیرا همدلی واقعی این نیست که به شکستهای بگویی زخمش ساده است، بلکه این است که کنارش بنشینی تا احساس کند شکستگیاش او را تنها نگذاشته است.
و چه زیباست که انسانی از کسانی باشد که در شادیهای دیگران به سوی آنها میدوند، نه از کسانی که منتظر میمانند تا غبار غبار غم فرو نشیند تا در عکسها ظاهر شوند.
طلحه درس بزرگی به ما آموخت که با گذشت زمان کهنه نمیشود: که زیباترین وفاداری این است که پیش از آنکه انسان مجبور به درخواست تو شود، به قلبش برسی. و برخی موقعیتهای کوچک در نگاه صاحبانشان، ممکن است در دلهای دیگران به عمری کامل از سپاسگزاری تبدیل شود.
پس در زندگی کسی طلحه باش. اگر دانستی که دلی را روزگار سنگین کرده است، منتظر دعوت او نباش. اگر دیدی انسانی از سختیای خارج شده است، به تبریک از دور اکتفا نکن؛ نزدیک شو.
اگر شخصیتی را یافتی که فکر میکند تنهاست، تو راهنمایی باش که به او یادآوری کند در دنیا دلهایی هستند که هنوز معنای وفاداری را میشناسند.
همه کسانی که ما را دوست دارند نمیدانند چگونه کنار ما بایستند، و همه کسانی که کنار ما میایستند نمیدانند چگونه بار ما را سبک کنند، اما اندکی از افراد نادر کسانی هستند که وقتی در تاریکی هستیم به سوی ما میدوند.
و این افراد دقیقاً... موقعیتهایشان فراموش نمیشود. همانطور که کعب طلحه را فراموش نکرد.
و شاید زیباترین هدیهای که میتوان به کسی که روزی کنار ما ایستاد داد، این باشد که از اعماق دل بگوییم: آن موقعیت گذشت، سختیها به پایان رسید، و شادی بازگشت، اما من فراموش نکردم که تو آنجا بودی.
$ نویسنده کویتی
