داوطلب شدن و سرمایهگذاری در جوانان
تقسیم خانهای از ماترک میان فرزندان و اعضای خانواده ممکن است ساده به نظر برسد، اما واقعیت نشان میدهد که برخی املاک قابل تقسیم نیستند، مگر آنکه مالکیت آنها به بخشهایی تبدیل شود که از کارایی خود بازمانده یا بخش عمدهای از ارزش خود را از دست بدهند.
مقنن کویتی در ماده ۸۳۰/۱ قانون مدنی مقرر داشته است که هر شریک میتواند تقسیم مال مشاع را درخواست کند، مگر آنکه طبق قانون یا توافقات ملزم به ادامه شراکت باشد.
اما اگر چنین خانهای اساساً قابل تقسیم نباشد چه؟
در اینجا ماده ۸۳۶/۱ قانون مدنی وارد عمل میشود و حکم نهایی را صادر میکند: اگر تقسیم عینی مال ممکن نباشد یا منجر به کاهش قابل توجه ارزش آن گردد، دادگاه دستور فروش آن را از طریق مزایده به روشی که در قانون آیین دادرسی مدنی پیشبینی شده است، صادر میکند. همچنین قانون اجازه میدهد که مزایده تنها بین شرکا محدود شود، در صورتی که همه آنها به اتفاق آراء درخواست کنند و شرایط مقرر در قانون رعایت شود.
از یک ملک مشاع به ثمنی قابل تقسیم: هدف از فروش، محروم کردن یکی از ورثه از ملک نیست، بلکه پایان دادن به حالت شراکت زمانی است که تقسیم عینی یا غیرممکن یا مضر برای ارزش مال باشد. به جای اینکه هر وارث بخشی جدا شده از خانهای را دریافت کند که ممکن است برای استفاده مستقل مناسب نباشد، ملک به ثمن تبدیل میشود و این ثمن جایگزین ملک در استحقاق هر شریک میگردد.
پیش از رسیدن به مرحله فروش، باید صاحبان حقوق و سهمهای آنها مشخص شود و سند مالکیت و اطلاعات رسمی ملک تأیید گردد. زیرا تعیین دقیق ملک در مراحل قانونی باید بر اساس اطلاعات ثابت در ثبتهای املاک، تأییدیههای مربوط به موقعیت، مساحت، حدود و سایر اطلاعات لازم برای شناسایی دقیق آن استوار باشد.
از این رو، اهمیت ثبت و شهرت سند ملک، اسناد و احکام مرتبط با آن آشکار میشود. ملک تنها یک مال مادی نیست، بلکه یک حق عینی است که سوابق رسمی دارد و آثار حقوقی آن تنها با اسناد عرفی یا توافقهایی که از نظر قانونی ناقص هستند، محقق نمیشود.
پس از تکمیل فروش و تسویه هرگونه حقوق، هزینهها و تعهدات اولویتدار مرتبط با ملک، ثمن حاصله بین صاحبان حقوق تقسیم میشود و هر وارث سهم خود را بر اساس حصهای که در ماترک برایش ثابت شده است، دریافت میکند.
به این ترتیب، فروش خانهای از ورثه زمانی که تقسیم آن ممکن نباشد، خروج از حق مالکیت نیست، بلکه راهکاری قانونی برای حفظ این حق و پایان دادن به شراکت است.
عدالت در اینجا به معنای آن نیست که هر وارث دیواری، اتاقی یا بخشی از خانهای را که قابل تقسیم نیست، حفظ کند، بلکه به این معناست که هر صاحب حق در نهایت به ارزش مالی متناسب با سهم خود دست یابد.
