ایران توپ آتشینی است که خود را میسوزاند
به نظر میرسد که با توجه به تحولات اخیر، ایالات متحده آمریکا عجلهای برای تصمیمگیری نظامی علیه ایران ندارد، مشروط بر اینکه ابزارهای دردناکتری برای ضربه زدن به نظام تهران در اختیار داشته باشد؛ همانطور که محاصره اقتصادی خفقانآور است که مقاومت در برابر آن غیرممکن است.
بر این اساس، محاسبات مربوط به انتخابات میانهدوره ایالات متحده در نوامبر آینده نقش مهمی در تغییر فضای سیاسی ایفا کرده است. این فضا از جنگ نظامی، بمباران و ویرانی به تحریک خیابان ایران علیه نظام تغییر جهت داده است. صداهایی که از داخل این فضا بلند میشوند، خواستار پایان دادن به رنجهای روزمره مردم هستند؛ از رئیسجمهور سابق جمهوری اسلامی، محمد خاتمی، تا رئیسجمهور فعلی، مسعود پزشکیان. این تحولات قطعاً به نفع ایالات متحده است.
این موضوع در تاریخ ایران بیاهمیت نیست. مردم ایران در طول ۴۷ سال گذشته تحریمها را تحمل کردهاند، اما راههایی وجود داشت که میتوانست به کاهش شدت شرایط معیشتی کمک کند. علاوه بر این، بازوهای منطقهای نیز نقشی در منحرف کردن توجه جامعه جهانی از وضعیت داخلی ایران داشتند. اما امروزه همه این موارد در حال تغییر است؛ از سقوط نظام سابق سوریه گرفته تا تضعیف و محاصره «حزبالله» در لبنان، و همچنین عراق که دولت در حال بازیابی ثبات خود است و کنترل سلاحها را در دست گرفته است. در عین حال، گروه حوثیها از نظر مردمی و منطقهای منزویتر از گذشته شده است.
سیاست
اخبار
خبرنامه
بنابراین، فضای انتخاباتی در ایالات متحده که بر پایه مخالفت با جنگ استوار بود، توسط بخش قابل توجهی از مردم مورد استفاده قرار گرفت. اما تحریمهای شدیدتر در تاریخ، این برگ برنده را از دست مخالفان خارج کرد، به ویژه اینکه آمریکاییها میدانند که این تحریمها از ورود کشورشان به مشکلات نظامی جلوگیری میکند و در مقابل، دشمن را بیشتر تضعیف مینماید.
کره شمالی، عراق و سوریه که امروزه در حال بهبود از پیامدهای تحریمهاست، نمونههایی هستند که برگ جنگ را از دست مخالفان خارج میکنند. سوریه پس از آنکه رهبری حکیم توانست شرایط را مدیریت کند و بداند که کشورش قادر به مقابله با قدرتهای بزرگ جهانی نیست، به تعافی دست یافت.
بنابراین، محاصره فعلی که رئیسجمهور آمریکا، دونالد ترامپ، آن را «فرود اقتصادی شدیدتر از عملیات نورماندی» نامیده است، حلقه پیشآخرین در زنجیره فشار بر یک نظام تروریستپناه است که از تمام ابزارهای غیرانسانی علیه ۹۰ میلیون نفر استفاده میکند، در حالی که با تهدید به زبان بیرونی صحبت میکند و صداهای موافق با او، به دلیل منافع خاص، از نظر رسانهای از او حمایت میکنند؛ دقیقاً همانطور که با گروه رسانهای مزدور «حزبالله» در لبنان، و همچنین در عراق و یمن رخ داد.
مزدور وقتی منبع تأمین مالیاش خشک شود، از نواختن همان ملودی دست میکشد و برخی دیگر سلاح خود را از شانهای به شانه دیگر منتقل میکنند. این موضوع امروزه در بسیاری از کانالهای تلویزیونی، رسانهها و حشرات الکترونیکی (بوتنتها) در حال ظهور است و از اینجا آغاز پایان است. با توجه به منطق امور، نظامهایی مانند نظام فعلی ایران، از بیرون قبل از درون سقوط میکنند.
محاصره ایران هیچ فرصتی برای بازتعریف موقعیت سیاسی آن باقی نمیگذارد. خشم عمومی در حال افزایش است. اگرچه قدرت، ترور و سرکوب میتوانستند انقلاب ژانویه گذشته را خاموش کنند، اما این امکان زمانی که مردم گرسنگی را احساس کنند، وجود نخواهد داشت. در حالی که ارکان نظام بر سر خردههای قدرت نمادین که دیگر سودی برایشان ندارد، با هم درگیر هستند، و زمانی که دوباره انقلاب علیه آنها شعلهور شود، هیچ کمکی به آنها نخواهد کرد.
ما مدتی پیش گفتیم که رئیسجمهور دونالد ترامپ مانند رؤسای جمهور قبلی ایالات متحده نیست که تلاش کردند نظام تهران را از طریق توافقنامههای ناموفق احیا کنند، زیرا ایران همیشه سعی میکرد از هر گامی بهرهبرداری کند و وضعیت داخلی خود را مجدداً تنظیم نماید. اما امروز و پس از جنگ اخیر، وضعیت اقتصادی شکننده، تورم بسیار بالا و همچنین تحریمهای جدید، همه این موارد ایران را به گلولهای آتشین علیه نظام تبدیل خواهند کرد.
