غیبت از گناهان کبیره است
گفتوگوها
کسی که عیوب دیگری را در غیاب او بیان کند، غیبت میکند، بهویژه اگر آن عیوب مورد تنفر قربانی باشد، و بهخصوص اگر آن شخص پوشیده و پنهانکار باشد، حتی اگر آن عیوب واقعی باشند.
و در قرآن کریم، خداوند متعال درباره غیبت میفرماید: «ای کسانی که ایمان آوردهاید، از بسیاری از گمانها بپرهیزید، که برخی از گمانها گناه است و جاسوسی نکنید و برخی شما غیبت برخی دیگر را نکنید. آیا کسی از شما دوست دارد که گوشت برادر مردهاش را بخورد؟ پس آن را ناخوشایند میدانید. و از خدا بترسید، که خدا توبهپذیر و مهربان است.» (سوره حجرات، آیه ۱۲). و در حدیث نبوی شریف آمده است: «آیا میدانید غیبت چیست؟» گفتند: «خدا و پیامبرش داناترند.» فرمود: «یاد کردن برادرت به چیزی که ناخوشایندش است.» پرسیدند: «اگر آن چیزی که میگویم در برادرم وجود داشته باشد چه؟» فرمود: «اگر آن چیزی که میگویی در او باشد، پس غیبت کردهای، و اگر نباشد، پس تهمت زدهای.»
عربها و مردم خاورمیانه
اشتراک خبرنگار
روزنامهنگاری دیجیتال
و انتظار میرود مسلمان خردمند از غیبت خودداری کند، زیرا غیبت از گناهان کبیره است. از انواع غیبت میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- همز و لمز: طعنه زدن به آبروی مردم همز است و عیبجویی از آنان در غیابشان لمز است، و بدترین نوع آن، نسبت دادن صفاتی ناخوشایند به آنان در غیابشان است.
- گوش دادن به غیبت: معتقدم کسی که برای تمسخر یا تعجب به غیبت گوش میدهد، همان گناه غیبتکننده را مرتکب شده است. انسان مسلمان خردمند، خود را از گوش دادن به غیبت برتر میداند، به شایعهپراکنی گوش نمیدهد و از مکانی که در آن غیبت میشود خارج میشود.
- مسخره کردن غایب: انسان زمانی دیگران را مسخره میکند که به آنان تمسخر میکند و زندگی و امور خصوصیشان، بهویژه اگر غایب باشند، را موضوع شوخی و سرگرمی با دیگران قرار میدهد.
- ایجاد تفرقه بین مردم: کسی که عمداً بین افراد غایب تفرقه ایجاد کند، غیبت کرده است؛ معمولاً به دلایل کاملاً خودخواهانه، بهویژه به دلیل حسادت بین همسالان یا خویشاوندان.
- شادی نشان دادن نسبت به مصائب دنیوی: بدترین نوع غیبت، شادی نشان دادن نسبت به مصیبت یا فاجعهای است که برای شخص، خانواده یا گروهی رخ میدهد، نه لزوماً به این دلیل که آنها دشمن غیبتکننده باشند، بلکه به دلیل حسادت او نسبت به آنان یا احساس نقص در خود در برابرشان. این کار از گناهان کبیره است، زیرا نوعی اعتراض به قضای الهی نیز محسوب میشود. کسی که از مصائب دیگران خوشحال شود، قطعاً به همان مصیبتها دچار خواهد شد، به عنوان مجازات دنیوی برای غیبتش، هرچند پس از مدتی. و خدا داناتر است.
$ نویسنده کویتی