عام بر ابی
اگر تنها یک جمله بود که آرزو میکردم به پدرم در قبرش برسد، آن جمله این بود: «ما خوبیم.»
یک سال از رفتنش میگذرد و هنوز در حال یادگیری هستیم که چگونه به مدیریت امور خود ادامه دهیم، همبستگی و استقامت خود را تقویت کنیم، به نیکیاش متعهد بمانیم، از خاطرات زندگیاش یاد کنیم، آداب و سنتهای نیکوی او را زنده نگه داریم و به وفاداری به کسانی که در زندگی با او دوست بودند و او را دوست داشتند، پایبند بمانیم.
یک سال از رفتن پدرم میگذرد و هنوز احساس میکنم کلماتی که باید پیش از رفتنش به او میگفتم، هنوز جاری نشدهاند. هر بار که فکر میکنم غم و اندوه من آرام گرفته، چیزی در درونم مانند «گلوگیجی» (حس خفگی غم) باز میگردد و به من یادآوری میکند که فقدان زمانی با رفتن پایان نمییابد.
پندارم این بود که چنانکه شایسته بود، به نیکیاش کوشیدهام... ارتباطات اجتماعی و حضور عمومیام را کاهش دادم و برخی از امور زندگیام را بازآرایی کردم تا زمانی را برای بودن در کنارش و همدم روزها و شبهایش، بهویژه در سالهای آخر عمرش، اختصاص دهم.
برای مدیریت
مدیریت
پیمان درونی بر دوش کشیده بودم که جزئی از نیکیهای عمری را که برای ما فدا کرد، جبران کنم و گواهی میدهم که برخی از برادرانم پیش از من به این پیمان عمل کردهاند و بیشتر از من ایثار کردهاند؛ این امر شرمندگی مرا در برابر احساس تقصیرم بیشتر کرد.
و هنگامی که رفت، درک کردم که انسان، هر چقدر هم که برای عزیزانش بدهد، همیشه احساس میکند که میتوانست بیشتر بدهد. این از سختترین جلوههای فقدان است، زمانی که وقت تمام میشود و در قلب، چیزهای بسیاری باقی میماند که جایی برای بیان نیافتهاند.
و در طول پنجاه هفتهای که از این سال گذشت، بازدید من از قبرش قطع نشد. میایستادم و دعا میکردم و برایش رحمت خواستار میشدم و بیشتر با خود دربارهاش سخن میگفتم تا با او... بازدید از قبر برای من تنها یک وظیفه نبود، بلکه امتدادی از آن همنشینی بود که برای آن آماده نبودم و یاد نگرفته بودم چگونه با قطعیت ناگهانی و شکاف عمیق فقدان کنار بیایم.
سپس مادرم آمد که یک هفته پیش از فوت پدرم به بیمارستان بستری شد و تا ماهها پس از رفتن او در بیمارستان ماند. با تأمل عمیق به تقدیر الهی پی بردم که او نمیدانست همدم عمرش پیش از او رفته است، و پس از او نیز از دنیا رفت. بدین ترتیب، من خود را نه در برابر یک فقدان، بلکه در برابر دو دربی یافتم که یکی پس از دیگری بسته شدند و در هر در، بخشی از عمر و خاطراتم نهفته بود؛ خانهای که در آن معنای پدر و مادر را شناخته بودم.
و با گذشت زمان، درک کردم که صدای تقصیر ساکت نمیشود، نه به این دلیل که کاری را که از دستمان برمیآمد انجام ندادهایم، بلکه به این دلیل که انسان در برابر کسی که دوستش دارد، آنچه انجام داده را نمیبیند، بلکه همیشه آنچه آرزو داشت انجام دهد را میبیند.
گاهی از خود میپرسم: آیا این سرزنش نفس است یا جلوهای دیگر از عشق و نیکی؟ و شاید پاسخ این باشد: برخی احساسات بیشتر نیاز به درمان دارند تا نیاز به تبدیل شدن به عمل.
هنوز کلماتت را به یاد دارم، هر زمان که عذرخواهی میکردم یا بخششی داشتی، تکرار میکردی: «ثواب مردگانمان». تو در زندگیات و پس از رفتنت بیشتر به من آموختی که نیکی یک موضع گذرا نیست و نه کلماتی که در مناسبتها گفته میشود.
نیکی آن است که آنچه را در تو دوست داشتند، حفظ کنی و آنچه را آغاز کردهاند، ادامه دهی و در وجود خود صالح باشی، برای مردم سودمند باشی، در رفتار خود مستقیم و راستگشا باشی و و یاد و خاطرهشان در تو زنده بماند.
پدر جان... مرا به خاطر هر تقصیری، به خاطر هر کلمه نیکویی که تأخیر افتاد، و به خاطر هر زمانی که گمان میبردم روزها فرصتی دیگر به من خواهند داد تا جبران کنم، ببخش. روزها پس از تو به من نشان دادند که زمان هیچ تضمینی برای ما ندارد.
و اما مادرم، از خداوند میخواهم که شما را در رحمتش گرد آورد، همانگونه که در دنیا گرد هم آورد.
یک سال گذشت ای پدر، و هنوز به دیدنت میآیم، اما امروز دیگر فقط برای طلب رحمت بر تو به قبرت نمیآیم. به آنجا میآیم تا به یاد آورم که تو چه کسی بودی و من چه کسی بودم وقتی که در میان ما بودی.
خدا تو را بیامرزد ای پدر، و مادرم را نیز بیامرزد.
و پیمان من این است که این غم را به امانتی در رفتارم، نیکی در کارم، و خیری که از شما به من و از من به اطرافیانم گسترش یابد، تبدیل کنم.
شاید زیباترین وفاداری به رفتگان... این باشد که زندگی را همانگونه که آنها دوست داشتند زندگی کنیم، ادامه دهیم.
$ کارشناس پایداری
