برای ایران در حال حاضر تنها «ابوجعفر الحوثی» باقی مانده است
در ضربالمثلهای عامیانه آمده است: «اگر خدا بر مورچهای خشم گیرد، بال برایش میروید.» و هنگامی که به نقشه جهان مینگریم، میبینیم که ایران، هرچند بزرگ به نظر برسد، از نظر مساحت کوچک است، اما توهم باعث شده تا خود را بزرگتر از واقعیت ببیند. همچنین، نظام ایران هنگامی که به آینه سیاست نگاه کرد، توهم زد که شیر است، در حالی که در واقعیت گربهای بدون چنگال بود.
در پنجاه سال گذشته، رویدادها این موضوع را تأیید کردهاند، زیرا با خروج از رفتار طبیعی سیاسی کشورها، خود را محاصره کرد و عزم بر اجرای طرحی داشت که سرشار از توهمات مبتنی بر خرافات فرقهای بود؛ توهمات نخستاً با منطق اسلامی سازگار نیستند و ثانیاً توسط جهان پذیرفته نمیشوند. این امر منجر به شکست مکرر او در تمام تلاشهایش برای تحقق الگوی وهمیاش شد.
امروز، و در پرتو تحولات جاری از ۲۸ فوریه گذشته، خود را در برابر جامعهای بینالمللی خشمگین یافت که به هیچ خرابکاریای، به ویژه در شریانهای انرژی جهانی، رضایت نخواهد داد؛ امری که باعث شد او در مقابل آن قرار گیرد.
سیاست
اخبار فوری
اخبار اقتصادی
به همین دلیل، زبان تهدید و وعید بیشتر به سمت درون موجه است تا بیرون، اما او میداند که این امر چیزی از واقعیت تغییر نخواهد داد، به ویژه با توجه به اینکه بحران وارد مرحله فشار حداکثری بر اقتصاد جهانی شده و رنج مردم ایران را افزایش داده است.
متأسفانه، هنگامی که این نظام میلیاردها دلار را صرف حمایت از بازوهای فرقهای میکرد، به درون و رنج بیش از ۹۰ میلیون نفر نگاه نکرد. برعکس، زمانی که مداخله در سوریه برایش میسر شد، توهم زد که میتواند بر روشهای فرهنگی و عقیدتی مردم آن کشور تأثیر بگذارد و آنها را مطیع کند. بنابراین، با سقوط نظام بشار اسد، تصویر وحشتناکی از آنچه در دمشق، که تاریخی به عنوان قلب تپنده عربیت دارد، دنبال میکرد، آشکار شد.
لبنان وضعیت بهتری نداشت؛ بلکه تمایزات مذهبی که گروه ایران اعمال کرد، باعث شد این کشور از مصونیت ملی خود محروم شود و شکاف عمودی در این کشور که به عنوان «دمسنج منطقه» شناخته میشود، عمیقتر گردید. از این رو، زبان مذهبی به کار رفته در لبنان از سال ۱۹۷۹، جرقه آتش فتنه را در منطقه برانگیخت و ظهور افراطیان و گروههای تروریستی را به همراه داشت.
امروز، و پس از تحولات اخیر در عراق، و اصرار دولت بغداد بر خلع سلاح گروههای شبهنظامی تحت فرماندهی تهران، و همچنین موافقت تمام مراجع دینی، و همچنین پس از سقوط نظام اسد، تضعیف «حزبالله» در لبنان، و بیداری مردم جنوب لبنان که خود را درگیر فاجعهای بزرگ یافتند، نظام فعلی مانند مورچهای خشمگین شده است.
این واقعیت پس از برخورد ایران با ایالات متحده آمریکا و اسرائیل، و کشته شدن رهبرانش در آغاز جنگ، و از دست دادن هرگونه همدلی از سوی همسایگانی که دشمن اصلی خود قرار دادند، تأیید شد. در حالی که منطق صحیح سیاسی تأکید دارد که روابط با آنها بر اساس حسن همسایگی و احترام به حاکمیت استوار باشد تا زمینههایی برای حرکت و حمایت از موقعیت راهبردی باقی بماند، اما به نظر میرسد ذهنیت فارسی مبتنی بر برتریجویی و رویاهای امپریالیستی همه این موارد را نابود کرده است.
امروز، برای نظام ایرانی جز «ابو جعده» (سوسک کثافت) حوثی که تلاش میکند نقش تعیینشده از سوی تهران را ایفا کند، چیزی باقی نمانده است، اما او نیز در حال آخرین نفسهای خود است. با گسترش محاصره اقتصادی خفقانآور بر ایران، پایان نزدیک شده است، به ویژه اینکه رهبران نظام برای منافع آنی و فرار هنگام فرا رسیدن زمان، با یکدیگر درگیر هستند، زیرا آنها قانع شدهاند که محاسبه مردمی به زودی و نه دیرتر، در راه است.
امروز، از همه خواسته میشود برای روز دوم پس از سقوط نظام ایران آماده شوند و بر توسعه پایدار در منطقه کار کنند و از تمام پیامدهایی که این نظام شیطانی در طول پنج دهه ایجاد کرده، رهایی یابند.
