ایران و خلیج فارس... تا کی همسایگی نیک را آزمایش میکنیم؟
مشکل میان کشورهای «شورای همکاری خلیج فارس» و ایران، اختلاف مواضع سیاسی نیست؛ چرا که سیاست ذاتاً تفاوت منافع و تنوع دیدگاههاست. و مشکل نیز در این نیست که تهران محاسبات خود را با ایالات متحده یا غرب داشته باشد، زیرا این امری است که کشورها بر اساس منافع خود مدیریت میکنند؛ بلکه مشکل زمانی آغاز میشود که همسایگی به آزمونی دائمی برای صبر تبدیل شود، حسن نیت به فرصتی برای فریبکاری مبدل گردد و دست دراز شده برای صلح، به فضایی تبدیل شود که از طریق آن ورقهای تشدید تنش دوباره چیده میشوند.
ما به خطابی از سوی ایران عادت داشتهایم که از برادری اسلامی و همسایگی نیک سخن میگوید، در حالی که اقدامات سپاه پاسداران و بازوهای آن در منطقه چیز دیگری و متفاوتی را بیان میکند؛ و از این رو پرسش زیر مشروعیت دارد:
ایران از همسایگان خلیجی خود چه میخواهد؟
کشورهای «شورای همکاری خلیج فارس»، به ویژه پادشاهی عربی سعودی، هرگز از داعیان جنگ با ایران نبودهاند و آشفتهبافی برای مردم خود را آرزو نکردهاند؛ بلکه بارها تأکید کردهاند که ثبات ایران و امنیت مردم آن، بخشی از ثبات منطقه است، اما همسایگی نیکو نمیتواند راهی یکطرفه باشد.
برنامههای مدیریت پروژهها
ویدیوی خبری
آنچه که کشور کویت خواهر و برادر در جزیره بوبیان متحمل شد، نباید به عنوان یک خبر گذرا تلقی شود. مقامات کویتی اعلام کردند که عناصری از سپاه پاسداران ایران را دستگیر کردهاند؛ بنابراین پرسش همچنان باقی است: چگونه عناصر نظامی ایرانی به سرزمین یک کشور خلیجی مسالمتجو که به حکمت، اعتدال و تلاش برای امنیت و ثبات منطقه شهرت دارد، نفوذ مییابند؟
کویت صحنه درگیری نیست و امنیت و حاکمیت آن، امنیت کل خلیج فارس است. سپس حادثه قطر و نقض فضای هوایی آن، همین پرسش را دوباره مطرح کرد: کدام مفهوم از همسایگی نیکو، تکرار چنین وقایعی با کشورهای خلیجی را مجاز میداند که سرزمین خود را مبدل به پایگاه حمله علیه مردم ایران نکردهاند؟
و مشکل فراتر از دو حادثه است؛ منطقه مدتهاست که هزینه سیاست استفاده از بازوها و نمایندگان را پرداخته است؛ از حوثیها در یمن تا گروههای مسلح مرتبط با تهران در عراق و «حزبالله» در لبنان، و همواره مردم بودهاند که بیلان امنیت، اقتصاد و آینده فرزندان خود را پرداختهاند.
در اینجا باید با انصاف میان «ایرانِ مردم» و «ایرانِ پروژه سیاسی و نظامی» تمایز قائل شویم؛ مردم ایران مسلمانانی کهنسال و اصیل هستند و آنها نخستین کسانی هستند که هزینه تخلیه منابع کشورشان را در درگیریهای فرامرزی میپردازند.
خلیج فارس جنگ نمیخواهد و پادشاهی عربی سعودی و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس ثابت کردهاند که قدرت به معنای جستوجوی جنگ نیست، صبر به معنای ضعف نیست و حکمت به معنای چشمپوشی از حاکمیت نیست؛ اما ما در عین حال نمیپذیریم که هزینه تلاش ما برای ثبات ایران، به خطر انداختن امنیت و حاکمیت کشورهایمان منجر شود.
کشورهای «شورای همکاری خلیج فارس» امروز به قدرتی سیاسی، اقتصادی و نظامی مجهزند که امنیت و سرنوشت آنها را به مسئولیتی مشترک تبدیل میکند؛ از کویت تا ریاض، و از دوحه تا ابوظبی، منامه و مسقط، خلیج فارس خانهای واحد است، هرچند درهای متعددی دارد.
ایران امروز با یک انتخاب روشن روبروست: یا همسایهای که دارای حقوق همسایگی و متعهد به وظایف آن است، و یا تداوم سیاستی که ما را وادار میکند هر بار بپرسیم: با کدام ایران سخن میگوییم؟ با ایران دیپلماتیک که دست به گفتوگو دراز میکند، یا با ایران سپاه پاسداران و بازوهایش؟
ما از قلب خلیج فارس و نه از جایگاه خصومت این را بیان میکنیم: ما ایرانِ امن و پایدار را میخواهیم و برای مردم آن خیر و صلح آرزو داریم، اما پیش از آن و پس از آن، خلیجی امن، کشورهایی با حاکمیت مصون و مردمی را میخواهیم که هر روز با موشک، پهپاد یا تهدیدی جدید بیدار نشوند.
کافی است جنگها برای منطقه، کافی است خونریزی برای مردمانش و کافی است استنزاف برای منابعش.
خدایا، پادشاهی عربی سعودی، کویت و امیر و مردم آن، قطر و سایر کشورهای «شورای همکاری خلیج فارس» و مردمانشان را حفظ فرما و منطقه ما را از فتنهها و جنگها در امان دار، و به همه حکمت و خرد عطا کن و خلیج ما را به واحهای از امنیت، صلح و ثبات برای ساکنانش و برای تمام جهان تبدیل گردان... ای پروردگار.
مشاور رسانهای سعودی
