داستان مرد «ثابت» در خدمت کویت
نظم در زمانبندیها، قاطعیت در تصمیمگیریها، وفاداری در روابط و هیبت در حضورش باقی ماند.
منیف نایف
با چهرهای باشکوه که آمیختهای از سختیهای میدان و از آن مهمتر، مهربانی مردانی است که زندگی به آنها آموخته که قدرت واقعی نیازمند استواری در روزهای سخت و شجاعت در مواجهه است.
از همان لحظهای که وارد میدان نظامی شد، لبخندی آرام و آرامشبخش بر لبانش نشسته بود، اما این لبخند، جلوی ویژگیهای رهبریاش را نمیگرفت. در چشمانش هوشیاری سربازی نهفته بود که به دیدن جزئیات عادت داشت و در صدایش استواری کسی بود که سالهای طولانی سپری کرده و میدانست که هر کلمهای وزن خود را دارد، هر تصمیمی مسئولیتاش را و هر وظیفهای قدسیت خود را.
خواندن راهنماها و گشتهای سفر
خرید نقشهها و اطلسهای جغرافیایی
کاوش محصولات و خدمات خاورمیانه
او در شخصیتش دو تضاد زیبا را گرد هم آورده بود: سختگیری هنگامی که سختگیری وظیفه بود، و نرمخویی هنگامی که نرمخویی نشانه شرافت بود. میدانست کی باید قاطع باشد و کی مانند پدر، برادر و دوست رفتار کند.
هیبت او هرگز مانعی بین او و مردم نبود، بلکه هیبتی آمیخته با احترام و اطمینان خاطر بود که باعث میشد در حضورش احساس کنید با مردی قوی روبرو هستید، اما همزمان با قلبی که رحمت را میشناسد.
سالهای خدمت برای او تنها عمری سپریشده بین درجهها و پستها نبود، بلکه مدرسهای بود که شخصیتش را شکل داد و نظم، دقت و تعهد را در او ریشهدار کرد. او معتقد بود که یک نظامی واقعی، پیش از آنکه نظم را از دیگران بخواهد، با خودش منظم است. اما میهن، در فرهنگ لغت او شعار نبود که در مناسبتها گفته شود، بلکه مفهومی بود که هر روز آن را زیست میکرد؛ میهنپرستی آرامی که به دنبال تشویق نبود، و إخلاصی که منتظر پاداش نمیماند، و وفاداری به مکانی که پرچمش را برافراشته و سالها از عمرش را در خدمت آن گذراند.
او به این باور بود که خدمت به میهن افتخار است، حفاظت از امنیت آن امانتی است و زیباترین میراثی که یک نظامی از خود به جا میگذارد، نه تعداد پستهایی است که اشغال کرده، بلکه سیرهای پاک، یاد نیک و اثری است که در دل مردان باقی میماند.
و هنگامی که سالهای خدمت او در بخشهای وزارت کشور در سال ۲۰۰۹ به پایان رسید، نظم در زمانبندیها، قاطعیت در تصمیمگیریها، وفاداری در روابط و هیبت در حضورش باقی ماند.
درجه ممکن است بازنشسته شود، اما شخصیت یک رهبر هرگز بازنشسته نمیشود.
او مردی است که اگر به مجلسی وارد شود، نیازی به معرفی طولانی ندارد؛ چیزی در ایستادنش به شما میگوید که زندگی مسئولیت را زیسته است، چیزی در آرامشش میگوید که موقعیتهای دشوار را شناخته است، و چیزی در لبخندش تأیید میکند که آن سالها، با وجود سختیشان، نتوانستهاند انسانیت او را از او بگیرند.
رهبری که موقعیتها او را ساختهاند، پیش از آنکه درجهها او را بسازند، و مسئولیت او را تربیت کرده است، پیش از آنکه پستها به او جایگاه بدهند. در چهرهاش قاطعیت یک نظامی، در لبخندش مهربانی یک پدر، در قامتش هیبت مردان و در قلبش میهنی نهفته است که تا آخرین روز در میدان به آن خدمت کرد و پس از ترک میدان نیز آن را با خود همراه داشت. او ژنرال بازنشسته ثابت محمد المهنا است، مردی که کویت او را میشناسد و او نیز کویت را میشناسد، تا جایی که گویی کویت پیش از آنکه اجدادش از دیرباز در آن ساکن شوند، در درون او ساکن شده است.
و این مرد داستان دارد که بیش از چهار دهه از بخشش، موقعیتها و رویدادها آن را نوشتهاند و سیر فعالیت او در عرصههای کار امنیتی و خدمت به میهن شاهد آن است، تا سیره «ابومحمد» با آنچه از تجربه و ویژگیهای رهبری به همراه دارد، حاضر بماند و مسیری که میتواند چراغ راه جوانی باشد که به دنبال الگو میگردد و هر طامحی که به دنبال پیشرو بودن است.
ژنرال المهنا در طول تصدی تعدادی از پستها در وزارت کشور، با مراحل مهمی از تاریخ کویت همزمان بود، در مسیری سرشار از بخشش و دستاوردها، تا بازنشستگی با درجه ژنرالی.
و در سال ۲۰۱۴، به عنوان حاکم (والی) پایتخت منصوب شد، همراه با تجربه سالهای طولانی و روح مسئولیتپذیری میدانی، زیرا او پایتخت را نماینده و قلب تجاری و تاریخی کویت میدانست. او در آن مرحله در بسیاری از مناسبتهای ملی و اجتماعی حضور یافت و همچنان به پیگیری مسائل و تأسیسات استان، متکی بر تجربه طولانی امنیتی و اداری خود، ادامه داد.
به این ترتیب، مسیر ثابت محمد المهنه تنها انتقالی میان رتبهها و مقامات نبود، بلکه روایت مردی است که بر یک اصل ثابت ماند: «خدمت به کویت مسئولیتی است که با پایان یافتن مقام به پایان نمیرسد و اثر مرد به آنچه از سیره و مواضع خود در حافظه مردم و کشور به جای میگذارد، باقی میماند.»
