خداوند مرا به جایی نمیراند جز آنجا که بخواهد
در دیوانیه، فضا الکتریکی است؛ از شایعات طلای گرانقیمت، گرانی قیمتها و سهام نزولی.
پسر جوانی با چهرهای ناراحت وارد شد؛ گونهاش مانند بدنهای بود که رنگآمیزی آن با اسپری انجام شده و کنار پیرمرد نشست و با لحنی نزدیک به شکوه گفت: «جدو جان، امروز مادرم دستانش را بالا برد و برایم این دعا را خواند. هنوز نشستهام و در فکر آنم. به من گفت: خداوند مرا به سوی آنچه مرا نمیخواهد نرساند. آیا این واقعاً یک دعا برای من است یا دارد علیه من دعا میکند؟»
پیرمرد از بالای عینکش به او نگاه کرد، سپس عینکش را روی نوک بینیاش پایین کشید و گفت: «دعا؟ این دعا مدل ۲۰۲۶ است. این یک دعا نیست ای فالح، این یک موشک کاتیوشا است که در یک جعبه هدیه بستهبندی شده است.»
کارشناس خندید و گفت: «لطفاً تصویر را برایش روشن کن، عمو جان. مردم همه گیج شدهاند. این پسر فکر میکند مادرش در سرزمین رویاها زندگی میکند.»
رسانههای اجتماعی
پیرمرد با آرامی روی میز ضربه زد و گفت: «پدربزرگهای ما بیدلیل دعا نمیکردند. این دعا حاوی این معناست: پروردگارا، مرا از بازار به پیادهروی با افسانهها بازگردان، و زمان را بر کسی که خود را منجی میپندارد، مانند یوکوهاما قرار مده. و اگر مرا در حال غرق شدن ببیند، به من درسی درباره فواید نوشیدن آب دریا میدهد.»
مردی با عینک سرش را خاراند و گفت: «به خدا سوگند، عمو جان، گونهات امروز احساس میکند که بر یکی از افراد گروه «فزعه» سقوط کردهای و به تو حساندی که داری رمز عبور خزانه بانک مرکزی را از او درخواست میکنی، نه یک وام ساده.»
کارشناس جای خود را تنظیم کرد و با تمسخر گفت: «شاید روش تو اشتباه است. شاید زمانبندی به تو خیانت کرد و وقتی داشتی مسابقه فوتبال تماشا میکردی، پیش او رفتی.»
پیرمرد سریع پاسخ داد: «نه، ای کارشناسِ زمالکِ چرخان. کسی که تو را بخواهد، اگر از او کلیدت را بخواهی به تو میگوید: راست را میخواهی یا چپ را؟ و کسی که تو را نخواهد، اگر به او سلام کنی، شکایت نقض حریم خصوصی علیه تو ثبت میکند! و تو را وادار میکند احساس کنی که درخواست تو دلیل اصلی حفره لایه اوزون و تورم جهانی است.»
دیوانیه با خنده به هم ریخت و مردی از انتهای دیوانیه گفت: «گوش کنید به خلاصه حرفها: کسی که تو را نخواهد، اگر خورشید را در دست راست و ماه را در دست چپش بیاوری، به تو میگوید: چرا با آنها کولر نیاوردی؟ و کسی که تو را بخواهد، اگر با پیژامه راهراه و دستان خالی پیشش بیایی، به تو میگوید: خوش آمد به کسی که کشور را وزن میکند.»
سپس به پسر جوان پلک زد و گفت: «و مادرت راست میگوید، پسر جان، جز به پروردگارت بر کسی تکیه نکن. اما با انسانها مانند دوربین ترافیک رفتار کن؛ یک عکس سریع از دور به دور.»
کارآفرین بلند شد و کش و قوسی به بدنش داد و گفت: «میآیی سرت را برای خوابیدن بگذاری، میبینی که مغزت آهنگ «دق دق هفتاد و هفت، دو بار» را میخواند. این شماره عبدالغنی است که تو را از وسواس درمان میکند!» و در همین اثناء، اذان ظهر شیخ زغلول بر گوشهایمان نواخته شد.
نویسنده کویتی
