چگونه رهبر قهرمانان میسازد... و دشمنانش را آفرینش میکند؟
مشخص است که کار گروهی، یا همان تیم، نتایج خیرهکنندهای به بار میآورد و در این زمینه مردی وجود دارد که توانست یک نیروی حرفهای در فوتبال شکل دهد و نشانههای متمایز بسیاری در جهان ورزش به جا بگذارد؛ او ژوزه مورینیو است.
این تجربه بینظیر، با وجود تحریکها و اعتمادبهنفس افراطی، پشت این تصویر ذهنی پیچیدهتر است.
مورینیو بهترین بازیکن نسل خود نبود و به قله از طریق استثنایی بودن در فوتبال نرسید. قدرت واقعی او در درک انسان درون بازیکن بود: ترس، غرور، نیاز به تحسین و تمایل به تعلق داشتن.
در اینجا میتوان یکی از رازهای مسیر حرفهای او را درک کرد: او فقط پاهای بازیکنانش را مربیگری نمیکرد، بلکه ذهنهایشان را نیز مربیگری میکرد. او به این اصل باور داشت که یک دشمن مشترک بسازید، بنابراین بر اساس این اصل عمل میکرد: ما در مقابل آنها هستیم. این ذهنیت ممکن است منفی به نظر برسد، اما درون گروه میتواند به نیرویی عظیم تبدیل شود.
تعطیلات و مناسبتهای فصلی
عربها و مردم خاورمیانه
اخترشناسی
وقتی بازیکن احساس کند تیمش محاصره شده، انسجام بیشتری با همتیمیهایش پیدا میکند و بازی از یک رقابت ورزشی صرف به دفاع از گروه تبدیل میشود.
اصل دوم این است که بازیکن احساس کند شما بیشتر از او به او ایمان دارید. با این اصل، مورینیو توانست برخی از بازیکنانش را احساس کند که قویتر، مهمتر و بهتر از تصور خودشان هستند. به همین دلیل بازیکنانی را میبینیم که سالها بعد با وفاداری عاطفی نادر درباره مربی سابقشان صحبت میکنند.
اصل سوم: فشار مشکل نیست، بلکه سوختی است که برای پیروزی از آن استفاده میشود. او معتقد بود خطر نباید از آن فرار کرد، بلکه میتوان آن را به یک حالت ذهنی تبدیل کرد که بازیکن را متمرکزتر، تهاجمیتر و بااعتمادبهنفستر میکند.
ایجاد ساختار بر اساس این اصول، این مرد را به نمادی از قرن تبدیل کرد، زیرا او زودتر از دیگران فهمید که بازیکن به دو چیز نیاز دارد: برنامهای که بدنش را حرکت دهد و داستانی که قلبش را به حرکت درآورد.
به همین دلیل، پس از هر بازی، رسانهها به جای صحبت درباره اشتباه مدافع یا سطح مهاجم، درباره مورینیو صحبت میکردند و او به عنوان سپری عمل میکرد که ضربه را دریافت میکرد.
در اینجا فلسفه مهمی از رهبری نمایان میشود: رهبر تیمش را با ایستادن در مقابلش محافظت میکند، نه پشت سرش، و توهینها را نادیده میگیرد، بلکه آنها را ذخیره کرده و به انرژی رقابتی تبدیل میکند.
درک مورینیو بدون درک مفهوم وفاداری در ذهن او دشوار است. وقتی احساس کند بازیکن همراه اوست، میتواند حمایت و اعتماد عظیمی به او بدهد، اما وقتی احساس کند اعتماد شکسته شده، رابطه به طور اساسی تغییر میکند. به همین دلیل برخی بازیکنان او را دوست دارند و برخی با او به شدت درگیر میشوند. دلیل این است که رابطه او با بازیکن سرد و خنثی نیست، بلکه رابطهای با بار عاطفی بالا است که پیوندهای استثنایی ایجاد میکند، اما جدایی را نیز دردناک میسازد.
اعتمادبهنفس را میتوان ساخت. به همین دلیل، وقتی مورینیو در سال ۲۰۰۴ به انگلستان آمد، جمله معروف خود را درباره خودش گفت: "The Special One" (منحصر به فرد). او فقط خود را به رسانهها معرفی نکرد، بلکه هویتی ترسیم کرد: من اینجا برای پیروزی هستم، من متعلق به این قله هستم. و از من انتظار داشته باشید.
به این ترتیب افراد متمایز ساخته میشوند، کسانی که ایمان دارند وظیفهشان شخص نیست، بلکه تیم است.
