درسهای از دست رفته کویت!
دورهایی که با سالگرد حمله عراقی همراه هستند، لزوماً بازتابدهنده حقیقت درسهای آموختهشده یا ابعاد درسهای از دست رفته، یعنی هدر رفته، نیستند؛ چرا که کویت دیدگاه خود را به اندازه کافی برای کشورهای خواهر، دوست و متحد، و تجربیات سیاسی خود را در دوران اشغال به ثبت نرسانده و ارائه نکرده است.
سی و شش سال از حمله عراق میگذرد و دولتها و نهادهای کویتی هنوز توضیح جامعی از درسهای تجربه سیاسی خود در دوران حمله ارائه ندادهاند؛ در حالی که این تجربهای عمیق است که شایسته تلاش برای مستندسازی، روایت و انتقال آن به دیگران است.
قطعاً صاحب این تجربه، کلیدهای اطلاعات، اسناد و تحلیلها را در اختیار دارد، برخلاف هر طرف دیگر، حتی اگر نزدیک به صحنه و رویداد باشد؛ بنابراین کویت بیش از یک درس، روایت و داستان برای بازگویی و مستندسازی دارد، به عنوان درسهای سیاسی واقعبینانه و از منظر عملی که حق تاریخ و حافظه ملی را حفظ کند.
دولتها
زمان و تقویمها
اخترشناسی
و کشورهای خواهر، دوست و متحد، حق دارند که درسهای سیاسی کویت و تجربیات خود را از منابع رسمی و به زبانهای جهانی با هر سالگرد حمله عراقی بشناسند؛ زیرا زلزلهای که اشغال کویت را فراگرفت، رویدادی گذرا نبود که فراموش شود، و نه یک فاجعه انسانی که نادیده گرفته شود.
یکی از زخمهای عمیق کویت از سازمان آزادیبخش فلسطین نشأت گرفت، به ویژه از رئیس آن، یاسر عرفات، که نام بدی دارد و در رحم کویت متولد شد. امیر مرحوم شیخ جابر الاحمد، که خداوند رحمتش کند، بر عمق این زخم و سنگینی درد آن شاهد بود.
پس از آزادی کویت، در یکی از مناسبتها، یک مرجع سیاسی کویتی، برخلاف عادت خود، از سنگینی شوک و درد شخصی خود از موضع فلسطینی ابراز کرد که نمیتوان آن را کمتر از شرم و رسوایی، عربی و اسلامی توصیف کرد. و این شوک برای کویت بسیار دردناک بود، و شاید حتی شدیدتر از شوک حمله!
قطعاً نهادهای رسمی بسیاری دارند که میتوانند برای دوستان و برادران خود درباره تجربه سیاسی خود با سازمان آزادیبخش فلسطین و صاحب "کوفیه" خیانت، یاسر عرفات، و درباره نقشها و مواضعی که آن دوره شاهد بود، و آنچه در کویت، لبنان و منطقه تحت شعارهای مبارزه ادعایی به جا گذاشت، افشا کنند.
و ما در واقع جز پوستهای از اطلاعات درباره رابطه کویت با یاسر عرفات، رهبران سازمان آزادیبخش فلسطین و گروههای فلسطینی نمیدانیم، و نمیدانیم چقدر دولتهای قبلی درباره وفاداران از مردم فلسطین که برای حق کویت پیروز شدند و حمله و اشغال را رد کردند، میدانند.
اما یمن و رئیس سابق علی عبدالله صالح، به وضوح در گزارش نویسنده مرحوم احمد السقاف، پس از سفر او به یمن در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۰، در قالب یک هیئت مردمی، نمایان شد. السقاف گفتگوی خود با رئیس یمن را مستند کرد:
"شما باشگاهی بودید که یمن را از ورود به آن منع کردید، زیرا یمن فقیر است و باشگاه مخصوص ثروتمندان است. و من به او پاسخ دادم که: یمن خودش تقسیم شده بود، پس چگونه شمال پذیرفته شود و جنوب رها شود؟ اما اکنون نمیتوان درخواست یمن را رد کرد، و با این حال فرمول جدیدی را پیشنهاد میدهیم، یعنی اتحاد فدرال، و یمن یکی از مهمترین ارکان آن خواهد بود."
السقاف افزود: "صالح گفت، با وجود اینکه موضع یمن تحریف شده است، و او همچنان صدام حسین را به خروج از کویت توصیه میکند: ده میلیارد دلار بیاورید تا به صدام حسین بدهیم، و خواهید دید که صدام حسین کویت را ترک خواهد کرد!"
اینها اشارههای کوتاهی به درسهای از دست رفتهای است که کویت به صورت رسمی مستند نکرده است، و اینها تجربیات واقعی هستند، در حالی که حقایق و شواهد در اختیار نهادهای رسمی کویتی است که میتوانند برای دولتهای کویتی که شاهد تحریف، تحریف و خیانت بودهاند، مستندسازی کنند.
