مردی که از مرگ گریخت، دولتی را بنیان نهاد که ۸۰۰ سال دوام آورد
افقنامه
عبدالرحمن بن معاویه، جوانی، از شام گریخت.
سربازان بنیعباس، امیران اموی را برای نابودیشان تعقیب کردند.
برادرش، یحیی، به امانی که به او داده شده بود اعتماد کرد، اما سربازان او را کشتند.
بدر، موالیِ بنیمعاویه، لشکری برای او گرد آورد و به اندلس وارد شد.
ابوجعفر منصور: این عقاب قریش است که دولتی بنا نهاد.
سفیر آمریکا در پاریس، عاشق بیوهی فیلسوفی شد.
قصدت برای تنها ماندن تا زمانی که به همسرت بپیوندی، ضربهای سخت بود.
همه مورخان اجماع دارند که این شیرینترین نامه عاشقانه در تاریخ است.
نامهاش را با این جمله پایان داد: «بیا ای عزیزم، با هم از آنها انتقام بگیریم.»
اراده، مردانی را میسازد که خودشان معجزات را رقم میزنند؛ و از جمله این مردان، عقاب قریش است که از عباسیان فراری بود و برادرش را در برابر چشمانش کشته دید، اما به جای تسلیم شدن، گریخت و سپس تلاش کرد تا به اندلس برسد، جایی که دولتی را بنیان نهاد که حدود ۸۰۰ سال دوام آورد. در سطوح بعدی، داستان این مرد و همچنین حکایتی از زیباترین نوشتههای عاشقانه را میخوانید.
در سال ۱۳۲ هجری، عباسیان موفق به سرنگونی دولت اموی شدند و تعقیب امیران بنیامیه در همه جا آغاز شد. در آن زمان، عبدالرحمن بن معاویه جوانی بیستساله بود، از شام گریخت و همراه او برادرش، یحیی، و برخی از موافقانش بودند. سواران عباسی آنها را تعقیب میکردند تا اینکه به رود فرات رسیدند.
اخبار جهانی
زمان و تقویمها
اخترشناسی
در کرانه رود، سربازان عباسی ایستاده بودند، در حالی که گریختگان در میان رودخانه قرار داشتند. سربازان به آنها امان دادند و گفتند: «شما را نخواهیم کشت، فقط بازگردید.»
اما عبدالرحمن بن معاویه احساس فریب کرد، پس به شنا کردن ادامه داد، در حالی که برادرش با اطمینان دل به سوی آنها بازگشت. هنگامی که برادرش دستگیر شد، در حضور عبدالرحمن او را کشتند.
از اینجا بود که فرار بزرگ عبدالرحمن بن معاویه آغاز شد؛ او بین قبایل در حرکت بود و از جایی به جای دیگر میگریخت تا اینکه به شمال آفریقا رسید و پنهان شد. مدتی در این حالت ماند تا اینکه موالیاش به نام بدر به سراغش آمد. در آن زمان، بدر از مردم میشنید که نسبت به بنیعباس خشمگین هستند، بنابراین به صورت مخفیانه یاران را برای عبدالرحمن جمع میکرد.
در آن زمان، اندلس درگیر درگیریهای قدرت بود، در حالی که مردم خواهان بازگشت امویان بودند. بنابراین، او برای امیرش دعوت به عمل آورد. وقتی یاران همراهش بیشتر شدند، توانست به اندلس پناه ببرد. او شروع به جمعآوری لشکری بزرگ کرد، اما در عین حال پولی برای این لشکر نداشت. با این حال، با ورود به قرطبه و پیروزی نخستین خود در سال ۱۳۸ هجری، تلاش کرد تا رقبایش را شکست دهد و دوباره دولتی اموی در اندلس تأسیس کند.
به همین دلیل، خلیفه عباسی، ابوجعفر منصور، خودش دربارهاش گفت: «این عقاب قریش است.» مردی که برای کشتنش تعقیبش میکردند، به تنهایی گریخت و در اندلس دولتی بنا نهاد.
این عقاب قریش دولتی را بنیان نهاد که حدود ۸۰۰ سال دوام آورد.
شیرینترین نامه عاشقانه در تاریخ
در سال ۱۷۷۶ میلادی، بنیامین فرانکلین، سفیر آمریکا در پاریس، با بیوهی فیلسوف معروف هلفتیوس ملاقات کرد و عاشق او شد و برای ازدواج با او درخواست داد، اما او به پاس یاد همسرش امتناع ورزید.
این موضوع ضربهای به فرانکلین وارد کرد و او را وادار کرد تا نامهای برای او بنویسد که مورخان بر این باورند که شیرینترین و خلاقانهترین نامه عاشقانه در تاریخ عشق است.
او در نامهاش برای او مینویسد: «بانوی گرامی...»
صراحت تو با من مبنی بر قصدت برای تنها ماندن به عنوان بیوه، تا زمانی که به همسرت بپیوندی، ضربهای سخت بود که نتوانستم در برابر آن مقاومت کنم. من را شوکه و مضطرب رها کرد و من از اندوهی عمیق به ناامیدی کشنده گذشتم. نتوانستم بخوابم، بنابراین از داروی خوابآور قوی استفاده کردم و بر روی تخت افتادم تا از حقیقت تلخ فرار کنم. در خواب، خودم را دیدم که به دنیای دیگر منتقل شدهام و در آنجا با حیرت و اشتیاق سرگردانم، مانند کسی که عزیز از دست رفتهاش را جستجو میکند.
ناگهان فرشتهای زیبا را دیدم که جلو آمد و از من دربارهی مقصدش پرسید. به او گفتم: «من به گوشه فیلسوفان میخواهم.» او گفت: «آنجا در انتهای باغ، دو فیلسوف زندگی میکنند: سقراط و هلفتیوس.»
فرشتهای مهربان مرا به محل اقامت همسرت، هلفتیوس، برد. او با شادکامی و پذیرایی گرم از من استقبال کرد و بیوقفه دربارهٔ جنگ، دین و آزادی از من پرسید؛ در حالی که من با تمام وجود آرزو میکردم که از پرسشهایش دست بردارد تا بتوانم سوالی را که برای آن آمده بودم، از او بپرسم... و بالاخره از او پرسیدم: «تو با دقت و علاقه فراوان دربارهٔ همهٔ مردم از من پرسیدی، اما دربارهٔ شریک زندگیات از من نپرسیدی؟»
او آهی کشید و گفت: «تو مرا به خاطرات گذشته برمیگردانی؛ خاطراتی که انسان باید اینجا فراموششان کند تا بتواند شاد زندگی کند.»
«شرایط مرا مجبور کرد تا آنها را فراموش کنم و با زنی زیبا به نام سوسیا ازدواج کنم که با تمام توانش تلاش میکند مرا خوشبخت کند.»
«من تحت تأثیر وفاداری تو به او قرار گرفته بودم و به او گفتم: همسرت در زمین از تو وفادارتر است، زیرا نمیخواهد پس از تو مردی او را لمس کند. من او را دوست داشتم و درخواست دستش را کردم، اما او به خاطر وفاداری به یاد تو، مرا رد کرد.»
در اینجا دیدم که آقای هلفتیوس با نگاهی سرشار از ترحم لبخند زد و گفت: «من به حال تو و او دلسوزی میکنم.»
در این لحظه در باز شد و همسرش وارد شد. چقدر شگفتزده شدم وقتی دیدم که او همسر مرحومهٔ من در این دنیاست. چشمانم را مالیدم تا خود را فریب ندهم، سپس از او پرسیدم: «آیا سوگند نخوردی که فقط مال من باشی؟»
او با سردی پاسخ داد: «من در دنیا بیست و نه سال همسر خوبی برای تو بودم، اما اینجا ما در دنیایی دیگر هستیم. من با مردی آشنا شدم که سرنوشت مرا به او پیوند داده است.»
راستش را بخواهی، پاسخ سرد او مرا شوکه کرد و حملهای کردم تا او را بزنم، اما از خواب بیدار شدم. اما هنوز هم میتوانم از او انتقام بگیرم، حتی در حالت بیداری. بله، تو نیز میتوانی از همسرت انتقام بگیری.
بیا عزیزم، با هم از آنها انتقام بگیریم.
