هنوز کسانی هستند که از تخریب چهره عبدالناصر معیشت میکنند
بالمرصاد
خدا را شکر، با وجود آنکه بیش از نیم قرن از مرگ رئیسجمهور جمال عبدالناصر، که خداوند روحش را بیامرزد، میگذرد، گروهی هستند که روزنامهها از آنها پر شدهاند؛ کسانی که به دنبال شهرتاند، نهتنها اصول پایهای منطق، بلکه حتی تاریخ و دین را نیز نادیده میگیرند و در پی رهروان دشمنان امت اسلامی هستند. این افراد در رقابت بر سر تحریف حقایق و تردید در دستاوردهایی که توسط این رهبر اسطورهای محقق شدهاند، با یکدیگر مسابقه میدهند؛ و حتی تلاش میکنند فرمانروایی تاریخ را برهم زده و وقایع آن را منحرف کنند، با وجود اینکه این وقایع توسط متخصصان و نهادهای ذیربط مستندسازی شدهاند و هیچ راهی برای تردید یا جابهجایی آنها بر اساس خواستههای نفسهای گمراهشان باقی نمیگذارد.
در حالی که دشمنان این رهبر فقید بر راستینژادی، پاکدستی و فقر او، حتی پس از رحلتش، گواهی میدهند که هیچکس آن را انکار نمیکند، این نویسندگان تازهوارد یا این حقیقت خردکننده را انکار میکنند، یا با ظلم و افترا، سعی در برابریسازی او با راستینژادی دیکتاتوریهای سرسختتر جهان مانند هیتلر و موسولینی دارند که میلیونها نفر از مردم خود و ملل درگیر در مجاورتشان را کشتند.
علاوه بر این، این دشمنان همچنین یادآوری میکنند که این رهبر انقلابی مسالمتآمیز به راه انداخت که حتی یک قطره خون در آن ریخته نشد و از طریق آن، نقشه خاورمیانه و حتی نقشه آزادیخواهی در سراسر جهان را تغییر داد. او نخستین رهبر عربی شد که بر سرزمین کنان (مصر) حکومت کرد و در دوران پربرکت او، صدها کارخانه و سدهای آبی تأسیس شد و تمام خدماتی که پیشتر در دست خارجیها بود، مانند کانال سوئز، ملی گردید.
همچنین آموزش رایگان، آزادی کارگر و دهقان، و سر دادن شعار کرامت از دیگر دستاوردهای اوست که به نظر میرسد برای مخالفان این اسطوره هیچ معنایی ندارد.
نمیدانم این نویسندگان تازهوارد درباره این رهبر فقید چه خواهند نوشت اگر انقلابی خونین مانند انقلابی که عراق در سال ۱۹۵۸ تحت رهبری عبدالکریم قاسم تجربه کرد، رخ میداد؛ انقلابی که عراق تا قیامت از پیامدهای آن رنج خواهد برد، به دلیل وحشتناکی وقایعی که در «قصر الرحاب» رخ داد، با وجود اینکه خانواده حاکم از اولین تیر، پرچم سفید برافراشتند و انتقامی بیسابقه در تاریخ بشریت از آن پی گرفت، زمانی که قاتلان جسد پادشاهان و دستیارانش را در خیابانها و میدانهای اصلی بدون هیچ احترامی به انسان، که پروردگار عزت و جلال او را گرامی داشته، کشاندند.
و پیش از پایان، سخنان رهبر ونزوئلایی، هوگو چاوز، در اواخر عمرش به ذهنم میآید: او ناصری بود و ناصریسم تا زمانی که خداوند زمین و کسانی را که بر آن هستند به ارث ببرد، باقی خواهد ماند.
نویسنده کویتی
