گروههای عربی عراقی در برابر خالد بن ولید
داستانهای اسلامی
شگفتانگیز است که این گروهها مورد حملات دیگران قرار میگیرند و به جای پاسخ به آنها، پهپادها و موشکهای خود را به سوی کشورهای عربی خلیج فارس، که مسلمان، صلحجو و موفق هستند، شلیک میکنند. برادری عربی-اسلامی در قاموس آنها جایی ندارد. چرا؟ از حسادت و کینهتوزی بپرسید.
خداوند حسادت را لعنت کند، چه عادلانهای؛ از خود صاحبش آغاز میکند و او را میکشد. و معروف است که هر کسی که دارای نعمتی باشد، مورد حسادت قرار میگیرد. شاعر گفته است:
«بر حیلهگری حسود صبر کن، که صبر تو او را میکشد
و آتش، اگر چیزی برای سوزاندن نیابد، خود را میخورد.»
کشورهای خلیج فارس امروز مانند سال ۱۹۹۰ نیستند؛ آنها خود را برای هر خطری آماده کردهاند، چرا که مؤمن از یک سوراخ دو بار نیش نمیخورد.
آنها دارای ارتشی قوی و آموزشدیده برای بهرهبرداری حداکثری از جدیدترین سلاحهای تخصصی هستند و سلاحی مؤثر و تأثیرگذار برای تعیین تکلیف درگیریها دارند، بهویژه که هرگونه حرکت زمینی علیه آنها در زمینهای باز، صرفنظر از تعداد، نابود خواهد شد. این پاسخ به تهدیدات گروههای عربی موافق با فارسهاست.
ما تمایلی به جنگ با هیچکس نداریم، و امروز ما مانند دیروز نیستیم، اما با اطمینان معتقدم که در موقعیت قویتری قرار داریم و امیدوارم که ما را آزمایش نکنند.
ما پیشتر آنها را در کاظمه (نبرد ذاتالسلاسل) شکست دادیم، اجداد آنها را شکست دادیم. و هر کس بخواهد به ارتش رستم در «ذاتالسلاسل» بپیوندد، مرکز فرماندهی خالد در رحبه همچنان پابرجاست، و سربازان و نوادگان مثنی و قعقاع در صفهای آنها قرار دارند. خداوند ما را یاری کند و بر ارتش رستم پیروز گرداند.
آیا تاریخ تکرار میشود؟
عربهای خائن که در نبردهای خود علیه عربها در کنار فارسها ایستادند. در نبرد عینالتمر در عراق، که میان نیروهای مسلمانان به فرماندهی خالد بن ولید و نیروهای ساسانیان فارس، همراه با جمعی از قبایل عرب رخ داد، و عینالتمر در غرب انبار واقع شده و منطقهای است که فارسها برای حفاظت از مرزهای خود تأسیس کردند. پس از سقوط الحیره به دست خالد بن ولید در سال ۶۳۳ میلادی، او به سمت پایگاه بزرگ فارسی واقع در مسیر دومةالجندل حرکت کرد. این پایگاه از دو بخش تشکیل شده بود: بخش اول فارسی به فرماندهی مهران بن بهرام، و بخش دوم عربی از قبایل نمر، تغلب و ایاد به فرماندهی عقه بن ابی عقه.
این نبرد عجیب به سرعت به پایان رسید، زیرا عربهای خائن پیش از آغاز نبرد به فرار روی آوردند.
عقه، این عرب، مغرور و تکبرآمیز بود و اشتیاق شدیدی برای کسب افتخار و پیروزی بر مسلمانان، به منظور راضی نگه داشتن اربابان فارس خود، داشت. او از مهران خواست که میدان را خالی کند تا او به تنهایی و بدون کمک فارسها با مسلمانان بجنگد و به او گفت: «عربها از جنگیدن با عربها آگاهترند، پس ما و خالد را تنها بگذارید.» او میدانست که خالد پیش از این چه پیروزیهایی کسب کرده است.
و وقتی مهران این سخن را شنید، گفت: «درود بر جانم، راست میگویی، زیرا شما از جنگیدن با عربها آگاهترید، و در جنگیدن با عجم مانند ما هستید. آنها را رها کنید، و اگر به ما نیاز داشتید، یاریتان میکنیم.» مهران قصد داشت از درگیری با مسلمانان پرهیز کند، زیرا میدانست که آنها پس از پیروزیهای متوالی خود در عراق، غیرقابل غلبه هستند. فرماندهان فارس این رفتار او را نقد کردند و از گفتار او به عقه انتقاد نمودند. مهران پاسخ داد: «مرا رها کنید، زیرا من جز خیر برای شما و شر برای آنها نمیخواهم. کسی که پادشاهان شما را کشته و شمشیرتان را کند کرده است، به دست آوردهاید، پس از آنها بپرهیزید. اگر خالد بر آنها پیروز شود، برای شماست، و اگر شکست بخورند، ما با خالد خواهیم جنگید. آنها ضعیف شدهاند و ما قوی هستیم.»
عقه و همراهانش از عینالتمر خارج شدند تا با مسلمانان درگیر شوند و به دلیل غرور از ابتکار عمل مسلمانان در حمله، به عمق صحرا رفتند و به منطقه کرخ رسیدند و نیروهای خود را بسیج کردند. مسلمانان به زمین نبرد رسیدند و خالد به سرعت ارتش را بسیج کرد و برای جنگ آماده شد.
خالد هنوز عقه را ندیده بود، اما نگاهی دقیق و کارآزموده به او انداخت که ماهیت جنگجویان را میشناخت و فهمید که این مرد بسیار مغرور است. بنابراین تصمیم گرفت حیلهای شجاعانه و باریک انجام دهد، یعنی ربودن خود عقه در عملیاتی شبیه به عملیات کماندویی. او گروهی ویژه را انتخاب کرد و ایده جسورانه را با آنها در میان گذاشت.
طرح اولیه بر این اساس بود که دو بال ارتش مسلمانان با درگیریهای کوچک آغاز به کار کنند، بدون آنکه حمله گستردهای را آغاز نمایند، تا دو جناح مقابل در ارتش عربهای خائن را مشغول نگه دارند، در حالی که مرکز ارتش در سکون باقی بماند تا زمانی که خالد دستور حمله را صادر کند. این موضوع باعث شد عقه از تأخیر ارتش مسلمانان در آغاز حمله شگفتزده شود. خالد و همراهانش در پیشانی ارتش قرار داشتند، اما آنچه در لحظات بعد رخ داد این بود که سربازان از حمله این گروه کوچک به خود لرزیدند و پیش از آنکه از شوک شدت حادثه به خود آیند، خالد عقه را اسیر کرده بود و او را مانند کودکی خردسال در آغوش گرفته بود و به صفوف مسلمانان بازگرداند. در آن لحظه، خون در رگهای خیانتکاران یخ زد و وحشت شدیدی آنها را فرا گرفت؛ بنابراین بدون اینکه حتی یک شمشیر بکشند، از میدان نبرد گریختند.
چون مهران از شکست عقه و ارتشش آگاه شد، و پیشتر نیروهای شناسایی را برای رصد تحولات نبرد فرستاده بود، از قلعه پایین آمد و با عجله همراه با محافظانش به سمت مدائن فرار کرد. باقیماندههای ارتش خیانتکار به قلعه بازگشتند و آن را بیدفاع یافتند، پس وارد آن شدند و در آن پناه گرفتند. خالد آمد و آنها را محاصره کرد و شدیدترین محاصره را بر آنان تحمیل نمود. وقتی این وضعیت را دیدند، درخواست صلح کردند، اما خالد جز تسلیم شدن به حکم خود پذیرا نبود. آنها را به زنجیر کشیدند و خالد قلعه را تحویل گرفت. سپس دستور داد گردن عقه و هر کس که با او اسیر شده بود، و همچنین همه کسانی که به حکم او تن داده بودند، زده شود.
امام و خطیب
