پیامی به شورای ملی فرهنگ، هنر و باستانشناسی
جادهٔ عبداللی تنها یک جاده در شمال کویت نیست که از آن بگذریم و سپس به راه خود ادامه دهیم؛ بلکه بخشی از حافظهٔ یک ملت است و شاهدی خاموش بر سالها خطر، تجاوز، فداکاری و استقامت.
در امتداد این جاده، رویدادهایی از تاریخ کویت با شعلهٔ موشکها، آثار جنگ و خون شهدا نوشته شد.
در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، کویت مورد تجاوز قرار گرفت و موشکهای ایرانی به تأسیسات و چاههای نفتی آن شلیک شد. سپس در دوم اوت ۱۹۹۰، میهن ما شاهد وحشتناکترین تجاوز در تاریخ معاصر خود بود؛ زمانی که ارتش عراق به خاک کویت تاخت، آن را اشغال کرد، تأسیساتش را ویران ساخت و مردمش را به وحشت انداخت.
جادهٔ عبداللی شاهد فصلی از آن تراژدی بود و سپس شاهد روز آزادی، شکست ارتش اشغالگر و فرار او از خاک کویت، پس از آنکه در پی خود آثار ویرانی و خرابی به جای گذاشت.
بر این زمین، شهدایی برای کویت به شهادت رسیدند؛ مردانی که رفتند اما خونشان امانتی بر گردن ماست. مکانهایی که شاهد آن رویدادها بودند، همچنان شاهد فداکاریهایشان و بهایی هستند که کویت برای آزادی، حاکمیت و کرامت خود پرداخته است.
امروزه هنوز ساختمانها، مکانها و بقایایی وجود دارند که زخمهای جنگ آزادیبخش کویت را به یاد میآورند و برخی از آنها بیش از سه دهه است که به عنوان شاهد آنچه رخ داده، ایستادهاند.
اینها ویرانه نیستند، سنگهای قدیمی نیستند و ساختمانهایی که عمرشان به پایان رسیده است؛ بلکه حافظهٔ کویت هستند. آنها صفحاتی از تاریخ ماست که بر زمین ما نوشته شدهاند. آنها اسناد مادی هستند که کلمات و تصاویر به تنهایی نمیتوانند جایگزین آنها شوند، اگر از بین بروند.
و دردناک است که روزی برسد که این شواهد از بین بروند، فرو ریختند یا محو شوند، و سپس کشف کنیم که بخشی از تاریخ کویت را از دست دادهایم که میتوانستیم آن را نجات دهیم. آنچه امروز ویران میشود، فردا دیگر قابل بازسازی نیست و آنچه از زمین محو شود، ممکن است از آن برای نسلهای آینده تنها یک تصویر یا افسانه باقی بماند.
از این رو، من از شورای ملی فرهنگ، هنر و باستانشناسی میخواهم که پیشقدم شود و این مکانها، ساختمانها و آثار تاریخی در جادهٔ عبداللی و مناطق اطراف آن را شناسایی کند، آنها را مستندسازی و طبقهبندی نماید، از آنچه شایستهٔ حفاظت است محافظت کند، از حذف یا دستکاری آنها جلوگیری نماید و بررسی کند که آیا میتوان برجستهترین این مکانها را به شواهد ملی مستند تبدیل کرد که با تابلوهای معرفیکننده، حقیقت آنچه بر این زمین رخ داده را برای نسلها روایت کنند.
ما میخواهیم که فرزندان و نوادگان ما پس از ۵۰ سال و ۱۰۰ سال، در برابر این شواهد بایستند و با چشمان خود آثار تجاوز را ببینند و بدانند که آزادیای که امروز در آن زندگی میکنند، هدیهای نبوده است و کویتی که امروز از امنیت آن بهرهمندند، بهای آن را مردانی با جان و خونشان پرداختهاند.
ما میخواهیم این مکانها شاهد باقی بمانند، زمانی که شاهدان آن دوران از دنیا میروند؛ و سخن بگویند، زمانی که حافظه سکوت میکند؛ و به عنوان دلیلی باقی بمانند، زمانی که برخی تلاش میکنند تاریخ را تحریف یا انکار کنند.
کویت در تاریخ معاصر خود با خطرات و تجاوزهای مختلفی روبرو بوده است و اکنون در زمانی زندگی میکنیم که همچنان موشکها و پهپادها به ما یادآوری میکنند که امنیت و حاکمیت میهنها نباید امری مسلم و بدیهی تلقی شود.
به همین دلیل، حفاظت از آثار تجاوز به کویت، تجلیل از جنگ نیست، بلکه جاودانه ساختن صلحی است که ما بهای آن را پرداختهایم و حفظ حافظهٔ ملتی است که مقاومت کرد، استقامت ورزید و پیروز شد.
ملتهای بزرگ، شواهد تاریخ خود را ویران نمیکنند و اجازه نمیدهند حافظهشان توسط آفتاب، شنها و زمان فرسوده شود؛ بلکه آن را حفظ میکنند، مستند میسازند، درد را به حافظه تبدیل میکنند، حافظه را به درس و درس را به آگاهی تبدیل میکنند که از نسلهای آینده محافظت نماید.
این مکانها تنها متعلق به ما نیستند تا ما تصمیم به از بین بردن آنها بگیریم؛ بلکه حق کسانی است که بر این زمین به شهادت رسیدند، حق کسانی که تلخی اشغال را چشیدند، حق فرزندان و نوادگان ما، و حق کویت است.
پس آنچه از شواهد آن روزها باقی مانده است حفظ کنید، پیش از آنکه روزی برسد که به دنبال آنها بگردیم و جز مکانی خالی نبینیم و بگوییم: «اینجا بخشی از تاریخ کویت بود.»
خداوند کویت را حفظ کند، و سرزمین و مردم آن را پاس دارد، و شهدای آن را بیامرزد، و حافظهی آن را از فراموشی در امان نگه دارد؛ چرا که میهنی که تاریخ خود را حفظ کند، هویت خود را نیز حفظ میکند.
و کویت شایسته است که حافظهاش تا زمانی که کویت وجود دارد، زنده بماند.
وکیل کویتی
