کسی که بر ایران حکومت میکند... دولت تاریکی
هنگامی که کشورها به عهدنامههای بینالمللی خود خیانت میکنند، تنها سرکش نمیشوند، بلکه به یک باند تبدیل میگردند. در مورد ایران، ما با وضعیتی روبرو هستیم که جهان پیش از این ندیده است؛ ما در برابر باندهایی قرار داریم که بر یک کشور منطقهای بزرگ تسلط دارند.
از بیستم و هشتم فوریه گذشته، سایهها بر این کشور بزرگ حکومت میکنند، زیرا دیگر نمیدانیم چه کسی تصمیمگیرنده است. هر روز موضع جدیدی وجود دارد، یا از سوی پاسداران که به نظر میرسد نفوذ زیادی در تعیین سیاست خارجی دارند، یا از سوی وزارت خارجه که میتوان گفت در حال رقابت شدید است، در حالی که مشخص است که ریاست جمهوری دستبسته است و ریاست مجلس نیز تنها پژواک آن پاسداران شده است.
بنابراین، هنگامی که پیشتر گفتیم جهان باید نظام فعلی را تنبیه کند، ما در حال خواندن از صفحات تاریخ فارسی بودیم که توسط ذهنیت حاکمیت امپراتوری بر پایه حذف دیگری، حتی اگر از فرزندان و برادران باشد، و درونی کردن هدف اصلی، و اعلام مواضع متفاوت همیشه کنترل میشود.
مواد نظامی
پوشش مجلس ملی
در روزهای اخیر، تهران شش شرط جدید برای باز کردن تنگه هرمز مطرح کرده است که در واقع از واقعیت دور هستند، زیرا بازنده کسی است که شرایط را تعیین میکند، اما به نظر میرسد شورای عالی امنیت ملی ایران دوباره وارد خط اختلاط اوراق شده و تلاش برای اثبات خود، یا بهتر بگوییم، بهبود موقعیت دبیر آن، محمد باقر ذوالقدر، در برابر افکار عمومی است.
در حالی که حقیقت این است که شش شرط مطرح شده به معنای کودتا علیه تمام دستاوردهای شش ماه گذشته، و اختلاط مجدد اوراق بینالمللی از نظر اقتصادی، و تبدیل تنگه هرمز نه تنها به اهرم فشاری بر جهان، بلکه بازگرداندن امور به قرون وسطی است، زمانی که دزدان دریایی بر دریاها حکومت میکردند.
و اگر تحریک ایران گروه حوثی در بابالمندب، و همچنین تحریک باندهای عراقی به حملات تروریستی علیه همسایگان را در نظر بگیریم، همه این موارد به معنای بیثباتی مداوم در مورد امنیت انرژی جهانی، افزایش تورم، و همچنین، همانطور که پیشتر گفتیم، استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح کشتار جمعی است، زیرا توقف صادرات کود و سایر کالاها، همراه با بحران خشکسیتی که جهان با آن دست و پنجه نرم میکند، منجر به افزایش نسبت گرسنگان در جهان میشود.
بنابراین، این مسیری که ایران و بازوهای آن طی میکنند، تنها یک معنی دارد، و آن ایجاد بحران جهانی است، و از این رو، جهان باید درک کند که رکود وضعیت منجر به افزایش تروریسم میشود، زیرا درها را به روی نیروهای تروریستی دیگر برای اعمال شانتاژ علیه کشورها باز میکند، با این استدلال که جامعه بینالمللی در برابر بیثباتیهایی که وضعیت اقتصادی جهانی با آن مواجه است، حرکتی نکرده است، در حالی که حل و فصل از طریق دیپلماسی شکست خود را نشان داده است، زمانی که تهران آنچه را در مذاکرات اسلامآباد متعهد شده بود، نقض کرد.
در مقابل، اگر ایران از حفظ وضعیت نه جنگ و نه صلح، و عدم تمایل کشورهای منطقه، و همچنین ایالات متحده، به یک جنگ منطقهای گسترده بهرهمند باشد، تنها یک راه حل باقی میماند، و آن تلاش برای تغییر نظام از درون است که پس از ماهها جنگ، ضعیفتر شده است، و با افزایش فشار معیشتی بر ایرانیان، شرایط برای یک عمل جراحی هوشمندانه برای خلاصی از آنچه جهان را آزار میدهد، فراهم شده است.
در مقابل، هر راه حل دیگری منجر به طولانی شدن عمر نظام سرکش شده، و در نتیجه دادن اکسیژن به آن برای ادامه شانتاژ کشورهای همسایه، و حتی جهان، و شعلهور کردن مجدد منطقه در جنگهایی که به آن نیاز ندارد، خواهد شد، زیرا امروز مشخص است که چه کسی ایران تاریکی را اداره میکند.
