چگونه موزارت جدیدی بسازیم؟

عنوان این مقاله تنها به یک فرد خاص محدود نمی‌شود، بلکه الگویی است مبتنی بر جستجوی کودکی که نشانه‌ای کوچک و غیرمعمول از جنبه‌ای خلاقانه در او نمایان شده است. اما پیش از هر چیز، باید از خود بپرسیم: آیا ما آن نشانه را مشاهده خواهیم کرد؟ آیا آن را آزمایش می‌کنیم؟ و آیا بهترین معلم را در اختیارش قرار داده و فرصت تعامل با کسانی که از او برترند را به او می‌دهیم؟

و پیش از همه این‌ها: آیا صبر کافی برای دیدن این را داریم که او پس از ده سال به چه تبدیل خواهد شد؟

همه این موارد در صورتی امکان‌پذیر است که بخواهیم نبوغ را از صفر بسازیم، اما پیش از آن، باید محیطی را فراهم کنیم که ظهور چنین نبوغی را ممکن سازد. ممکن است امروز در میان کودکان ما، موزارت جدیدی وجود داشته باشد، اما باید کشف کنیم که آیا او می‌تواند در زمین ورزش، سالن موسیقی، ادبیات، پزشکی و غیره... به موزارت تبدیل شود یا خیر.

بررسی رویدادهای جاری

آرشیو اخبار قدیمی

دین و باورها

در مقابل، ما اغلب هدف را از قلم می‌اندازیم، زیرا به دنبال برتری در یک حوزه خاص هستیم: نمرات مدرسه. در حالی که ذهن انسان بسیار متنوع‌تر از یک برگه امتحان است. ممکن است کودکی نمرات معمولی در مدرسه کسب کند، در حالی که دارای توانایی‌های استثنایی باشد که آزمون‌ها اصلاً برای کشف آن‌ها طراحی نشده‌اند.

در اینجا مسئولیت خانواده، مدرسه و جامعه بزرگ‌تر می‌شود، زیرا باید از فرهنگی که از کودک می‌پرسد: «در امتحان چه نمره‌ای گرفتی؟» به فرهنگی گذار کنیم که همچنین بپرسد: «چه کاری را می‌توانی به شکلی متفاوت از دیگران انجام دهی؟»

از اینجا سخت‌ترین وظیفه آغاز می‌شود: آزمایش و تجربه. کودک را با موسیقی، ورزش، برنامه‌نویسی، علوم، هنرها، زبان‌ها، طراحی و رباتیک مواجه می‌کنیم و مشاهده می‌کنیم که کنجکاوی و یادگیری سریع و غیرمعمول در کجا ظاهر می‌شود، و او در کجا می‌تواند ساعت‌ها بدون احساس خستگی ادامه دهد. استعداد اغلب پیش از آنکه خود کودک بداند که بااستعداد است، نشانه‌های خود را ارسال می‌کند.

زمانی که ولفگانگ آمادئوس موزارت سه ساله بود، کسی نمی‌دانست که این کودک کوچک در زالتسبورگ، پس از چندین سال به یکی از بزرگ‌ترین موسیقیدانان تاریخ بشریت تبدیل خواهد شد.

او نزدیک خواهر بزرگترش می‌نشست، در حالی که او درس‌های موسیقی را از پدرشان، لئوپولد موزارت، می‌گرفت. او تماشا می‌کرد، گوش می‌داد، سپس به سمت کلیدهای پیانو نزدیک می‌شد و سعی می‌کرد نت‌ها را خودش کشف کند. در اینجا توجه پدر جلب شد و بر آن پرورش داد. کودکی بااستعداد که همیشه بهترین در محیط خود باشد، ممکن است از پیشرفت باز بماند، اما زمانی که با کسانی که از او برترند ملاقات می‌کند، کشف می‌کند که سطح جدیدی پیش رو دارد که قابل دستیابی است. بنابراین، پرورش استعدادها تنها یک پروژه خانوادگی نیست، بلکه می‌تواند یک پروژه ملی باشد.

تصور کنید اگر سیستم آموزشی ما از سال‌های اولیه کودکی آغاز شود تا توانایی‌های او را در ده‌ها زمینه کشف کند، و سپس برای هر استعداد امیدوارکننده‌ای، سفری بلندمدت برای توسعه او طراحی شود، هدف واقع‌بینانه این است که تنها یک استعداد استثنایی هدر نرود، زیرا کسی در زمان مناسب متوجه آن نشده است.

و در اینجا شاید داستان موزارت فراتر از داستان موسیقیدانی باشد که دو قرن و نیم پیش زندگی کرد، بلکه داستانی درباره پتانسیل‌های انسانی است.

موزارت با توانایی‌ای نادر به دنیا آمد، اما این توانایی پدری را یافت که آن را مشاهده کرد، خانه‌ای که پر از موسیقی بود، آموزش زودهنگام، تمرین مداوم، و تقریباً یک قاره کامل که از آن آموخت.

معادله به سادگی از استعداد، آموزش و خلق فرصت آغاز می‌شود؛ و همه این‌ها به دستاوردی استثنایی تبدیل می‌شود. فقدان یک عنصر اساسی می‌تواند نتیجه نهایی را کاهش دهد. بنابراین، زمانی که به دنبال موزارت بعدی هستیم، شاید در مکان اشتباهی جستجو می‌کنیم.