تناقضات ترامپ... میان مردمگرایی و واقعگرایی سیاسی
تجربه ترامپ همچنان یکی از بحثبرانگیزترین تجربیات در سیاست معاصر آمریکا است، نه به این دلیل که پاسخهای قطعی ارائه داد، بلکه زیرا عمق تنش میان مردمگرایی و الزامات حکمرانی، و همچنین میان وعدههای انتخاباتی و واقعیتهای اداره دولت را آشکار ساخت. این تنش تنها مربوط به ترامپ نیست، بلکه بازتابدهنده تحولات گستردهتری است که دموکراسیهای غربی را درگیر کرده است؛ جایی که فشارهای مردمی برای تغییر رو به افزایش است، در مقابل واقعیتی بینالمللی بسیار پیچیده که بهراحتی به شعارها یا راهحلهای سریع پاسخ نمیدهد.
از زمان ورود به عرصه سیاست، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در شکستن بسیاری از قواعد سنتی که خطابه سیاسی در ایالات متحده را هدایت میکرد، موفق عمل کرد. او خود را به عنوان کارآمادی معرفی کرد که از خارج از بدنه سیاسی سنتی میآید و وعده داد که اولویتهای کشور را بر اساس شعار معروفش «اول آمریکا» بازتعریف خواهد کرد.
خدمات تبلیغاتی
مقالات فرهنگی و اجتماعی
آرشیو اخبار قدیمی
اما تجربه عملی تضاد قابل توجهی را آشکار کرد؛ زیرا خطابه مردمگرایی که او اغلب مطرح میکرد، مکرراً با ضرورتهای حکمرانی و پیچیدگیهای نظام بینالملل برخورد میکرد.
شاید برجستهترین تناقض در شخصیت سیاسی ترامپ، ترکیب خطابه غیرسنتی با نتایج سنتی باشد. با وجود اینکه خود را رهبری معرفی کرد که به دنبال تغییر قواعد بازی است، بسیاری از سیاستهای او در نهایت با محدودیتهای قانون اساسی، تعادلهای کنگره، پیچیدگیهای اقتصاد جهانی و محاسبات ائتلافهای بینالمللی برخورد کرد. این امر تأیید میکند که هر رئیسجمهور آمریکایی، صرفنظر از میزان محبوبیت یا جسارت خطابهاش، همچنان تحت تأثیر یک نظام نهادی است که توانایی فرد را برای بازسازی سیاست بر اساس اراده شخصیاش محدود میکند. نخستین این تناقضها در رابطه میان انزوا و مشارکت بینالمللی تجلی مییابد. ترامپ همواره آنچه را «جنگهای بیپایان» مینامید، نقد کرد و خواستار کاهش بارهای نظامی آمریکا در خارج از کشور شد، اما همزمان در بسیاری از پروندهها سیاستهایی را اتخاذ کرد که بر نمایش قدرت استوار بود و فشارهای نظامی و اقتصادی بر رقبای ایالات متحده را افزایش داد. بدین ترتیب، او خود را در میان تمایل به کاهش مداخله خارجی و تلاش برای حفظ تصویر آمریکا به عنوان یک قدرت مسلط یافت. در عرصه اقتصادی نیز، شعار «بازار آزاد» و کاهش مالیات را مطرح کرد، اما همزمان سیاستهای حمایتگرایانه را دنبال نمود و تعرفههای گمرکی بر شرکای تجاری اصلی تحمیل کرد، با این استدلال که حفاظت از صنعت آمریکا بر ملاحظات سنتی تجارت آزاد مقدم است.
این آمیختگی میان لیبرالیسم اقتصادی و حمایتگرایی، دیدگاهی عملگراتر از آنکه ایدئولوژیک باشد را بازتاب میداد، اما بحثهای گستردهای را میان اقتصاددانان و سیاستگذاران برانگیخت.
علاوه بر این، رابطه ترامپ با نهادهای آمریکایی دارای ماهیتی دوگانه بود؛ از یک سو، بر احترام خود به قانون اساسی تأکید داشت و از سوی دیگر، در درگیریهای مکرر با نهادهای رسانهای، قضایی و امنیتی قرار گرفت و معتقد بود که برخی از این نهادها بخشی از بدنه سنتی هستند که با پروژه سیاسی او مخالفت میکنند. این امر وضعیت قطببندی داخلی را عمیقتر کرد و پرسشهایی را درباره مرزهای رابطه میان رهبری سیاسی و نهادهای مستقل دوباره مطرح ساخت.
در سیاست خارجی، رویکردی مبتنی بر انعقاد توافقات و بازارزیابی ائتلافهای سنتی بر اساس معیار منفعت مستقیم ایالات متحده ظهور کرد. این سبک به دولت آمریکا در برخی پروندهها انعطافپذیری بخشید، اما همزمان تردیدهایی را در میان متحدان درباره ثبات تعهدات آمریکا در بلندمدت ایجاد نمود.
نویسنده سعودی
