فنجال و دو بیانیه
در دیوانیه، همه اخبار را دنبال میکردند و مدام کانالها را عوض میکردند؛ و عجیب آنکه کانالها همان حرفها را تکرار میکردند، گویی از یک برگه واحد نقل میکنند!
پسر جوان گفت: به نظر میرسد مجریان همه در یک گروه واتساپ هستند و منتظر پیام ادمیناند. مرد پرسید: یعنی چه؟ پسر جوان گفت: مگر شما متوجه نمیشوید که همه برنامههای خبری را با یک جمله آغاز کردهاند: «تنش شدید در منطقه». آنقدر این جمله را شنیدم که پیش از مجری آن را تکرار میکنم.
مرد مسن خندید و گفت: آه، بگذارید جدول هفته آینده را پیش از ایستگاههای خبری برایتان بگویم. دوشنبه: اظهارات آتشین. سهشنبه: تهدید لحن تند. چهارشنبه: منابع آگاه فاش میکنند و منابع دیگر تکذیب مینمایند.
اخبار امنیتی و قضایی
رباتیک
مقالات اقتصادی
پنجشنبه: تحرکات نظامی و نمایش قدرت بدون حتی یک قطره نفت. جمعه: هشدار فوری. شنبه: جهان بر لبه پرتگاه. یکشنبه: میانجیگری بینالمللی... و موکول کردن همه چیز به اطلاع بعدی.
همه از خنده منفجر شدند. پسر جوان گفت: به خدا اگر این سناریو را به یک کودک دبستانی بدهید، میتواند وقایع کل هفته را پیشبینی کند و شاید حتی نمره کامل بگیرد.
مرد مسن گفت: حتی نفت هم نقش خود را حفظ کرده است؛ به محض شنیدن کلمه «تشدید»، بالا میپرد و به محض شنیدن «میانجیگری»، به جای خود بازمیگردد، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
مرد گفت: اما آن شهروند فقیر، هر هفته دویدنش به بازار است تا برنج، روغن، شکر و کارتنهای آب بخرد، گویی جنگ آغاز شده است، و پس از دو روز میفهمد که آنچه رخ داده تنها یک کنفرانس مطبوعاتی بوده و پس از آن یک عکس گروهی و لبخندها. کارشناس سر تکان داد و در حالی که صفحه «ایکس» (توییتر سابق) را ورق میزد گفت: عجیب آنکه سیاستمداران با اظهارات با یکدیگر درگیرند و تحلیلگران در تلویزیونها به هم توهین میکنند، اما شهروند دست به سینه مانده است تا حقوقش به پایان ماه برسد.
پسر جوان گفت: گویی کل جهان به یک سریال هندی تبدیل شده است؛ گلوله در اپیزود اول شلیک میشود، اما به هدف نمیرسد مگر پس از پنجاه اپیزود.
مرد مسن با خنده پاسخ داد: نه عزیزم، این سریال نیست، این تکرار است، و تکرارِ تکرار، تا اینکه گیرنده تلویزیون از شدت تکرار خسته شود و بگوید: از شما خواهش میکنم این اپیزود را تکرار نکنید، چون آن را حفظم است.
مرد خندید و گفت: تنها مانده است که یک تبلیغ پخش شود و بگوید: هفته آینده با همان وقایع و همان اظهارات، اما با بستههای جدید، منتظر ما باشید.
سکوت لحظهای برقرار شد و پیرمردی وارد شد که قهوهجوش (دله) در دست داشت و آخرین صحبتها را شنید؛ لبخند زد و گفت: ای فرزندانم، هر فریادی را جنگ ندانید و هر لبخندی را صلح.
سیاست مانند بازار جمعه است؛ خریدار زیاد است و فروشنده کم... و آن را در گوشهایتان بگذارید، اگر آتشبس بیاید، فاکتورش را شهروند سالها پرداخت میکند.
لبخند زد و گفت: بیا... اخبار را کمی خاموش کن و برایم یک فنجان قهوه بریز، گویی قهوه امروز از بسیاری از اظهارات صادقتر است.
متمولس: تصور کن ابروهای تعصب نداری و هیچکس تو را نمیشناسد!
و در همین حال، اذان ظهر توسط شیخ زغلول به گوش ما رسید.
نویسنده کویتی
