تخریب وجهه کشور جرم است
مختصر مفید
این پیامی است خطاب به برخی از کویتیهایی که اقامت خود را خارج از کشورشان انتخاب کردهاند و در شبکههای اجتماعی به حکومتشان تهمت میزنند. به این افراد میگوییم: شما آنچه در کشورهای جهان رخ میدهد نمیخوانید؛ در بیشتر آنها فقر، معیشت سخت، مالیاتهای سنگین و مردمی که در تنگنا، محرومیت و بلایا دستوپنج نرم میکنند، حاکم است. در حالی که شهروند و مقیم در کشور ما، از امنیت و زندگی مرفه برای خود و خانوادهاش برخوردارند.
در بسیاری از کشورها مالیاتهایی تحمیل میشود که انسان را خسته و درمانده میکند؛ در کنار آن گسترش سلاح، نرخ بالای جرم و هزینههای سرسامآور درمان وجود دارد. اما در اینجا در کویت، شهروند و مقیم بهخوبی درمان میشوند و غذا و دارو برای آنها بهصورت رایگان ارائه میگردد.
حتی در روزهای سختی و فقر، و پیش از کشف نفت، کویت سرزمینی امن بود که مظلومان از کشورشان به آن پناه میبردند. و این داستان عدالتی است که حاکمان کویت در گذشته به آن عمل میکردند:
یکی به همسایهاش گفت: من کشور احسایم را به دلیل ظلم ترکها ترک کردم و به این کشور امن آمدم تا بر خانواده و فرزندم اطمینان خاطر داشته باشم. من به عنوان آهنگر کار کردم. مردی نزد من آمد و میخهایی برای ساخت کشتی از من خرید و گفت که او از شیوخ است. من منتظر پرداخت پول بودم که همسایهام گفت: شکایت خود را پیش امیر کشور ببر. آهنگر با تعجب پرسید: آیا امیر شکایت یک فرد عادی علیه برادرش را میشنود؟
همسایه گفت: بله، امیر ما به شکرانه خدا عادل است و از ظلم متنفر است. آهنگر در حالی که از شدت ترس میلرزید، در برابر امیر ایستاد، اما امیر با او لبخندی زد و دستور داد بنشیند. امیر داستان او را شنید و به او گفت: فردا بیا تا پولت را دریافت کنی.
امیر با نزدیکانش نشست و به یکی از آنها گفت: ای برادر، این فرد از سرزمینش آواره شده و به کشور تو آمده است؛ اینجا برایش آرامش فراهم شده و از ترس در امان است. آیا نمیدانی که عاقبت ظلم وخیم است؟ اکنون برو و به آن مرد حقش را بده، وگرنه امروز تو را در جایگاه خصومت با او قرار خواهم داد.
این داستان در دوران امیر عبدالله بن صباح بن جابر رخ داد که بین سالهای ۱۸۶۶ تا ۱۸۹۲ بر کشور حکومت کرد. سپس برخی از کویتیها، که به کشورشان ستم میکنند و نعمتها را انکار مینمایند، به رفتار دولت تهمت میزنند. اگر از اخذ تابعیت از جعلیها یا کسانی که آبروی کویت را خدشهدار کردهاند، ناراضی هستند، باید بدانید که آمریکا برای اصلاح امور داخلیاش از شخصی کمک گرفت. شهر نیویورک پر از جرم، فساد و بیکاری بود. حدود ۸۰ سال پیش، لاگواردیا (به معنای نگهبان یا حامی در زبان اسپانیایی) شهرداری نیویورک را بر عهده گرفت و با اقدامات خود و با کمک رئیسجمهور فرانکلین روزولت، فساد را شکست داد و وضعیت کشاورزان فقیر و کارگران بیکار را اصلاح کرد. او با موفقیت اقتصاد نیویورک را احیا کرد، دستور ساخت مسکن با هزینه کمتر را داد، زمینهای ورزشی عمومی، پارکها و فرودگاهها ایجاد کرد، دستگاه پلیس را بازسازی نمود و جادههای بزرگراهی، پلها و تونلها ساخته شد که چهره شهر را به شکل بهتری تغییر داد.
لاگواردیا بهشدت و به عنوان شهرداری ماهر و سختگیر عمل کرد و ماشین فساد را نابود ساخت. به لطف او، در سالهای بعد آرامش بر خیابانهای نیویورک حاکم شد و مردم میتوانستند در خیابانها با امنیت قدم بزنند؛ جرم به تمام اشکال آن از بین رفت.
رئیسجمهور تانزانیا، ماگوفولی، نیز مسئولانی را برکنار کرد و تعداد وزرا را از ۳۰ به ۱۹ نفر کاهش داد. او از تمام وزرا خواست تا موجودی حسابها و داراییهای خود را افشا کنند، بیمارستان دولتی را اصلاح کرد و بودجه مراسم افتتاحیه پارلمان جدید را از صد هزار دلار به هفت هزار دلار کاهش داد. او دستور داد خودروهای لوکس دولتی فروخته شوند و به جای آنها خودروهای سادهی تویوتا به مسئولان داده شود. آیا میگوییم ماگوفولی رئیسجمهوری استبدادی بود یا کشور را اصلاح کرد؟
حدود هشت سال پیش، در مقالهای با عنوان «تو کجایی، النگاریا؟» که در تاریخ ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸ منتشر شد، این سطرها را نوشتم: «ما به شدت به مسئولی کویتی نیاز داریم که برای اجرای قاطعانه قانون اقدام کند؛ زیرا امانتها در کشور از بین رفته، خشونت و فساد رواج یافته، برخی از نمایندگان بیسوادند، و تعصبات قبیلهای و فرقهای ظهور کرده که وحدت ملی را تهدید میکند؛ و وضعیت منطقهای نیز خطرناک است. آیا میان ما مسئول بزرگی وجود دارد که ما را از وضعیت کنونی نجات دهد؟»
