چهلسالگی... فردا زیباتر است
شايب دیوانیه را با پوشیدن لباس زیر کت و شلوار ورزشی و روی آن ثوب (پوشش سنتی عربی) وارد شد و کیک چهار شمعدار به دست داشت.
سلام کرد، مکثی کرد و گفت: «برادران عزیز، خرسندم که با شما چهل سال از اعتقاد راسخم به این جمله را جشن میگیرم: «فردا زیباتر از امروز است».
سکوت برقرار شد... سپس دیوانیه از خنده منفجر شد.
جوان گفت: «حالا فهمیدم، هر شمع نماینده ده سال انتظار است.»
شايب لبخند زد، آستینهای ثوبش را مرتب کرد و شروع به برش کیک به شکلهای مثلثی و مربعی کرد... گویی داشت بودجه دیوانیه را تقسیم میکرد.
محتوای انحصاری
دولتها
خدمات هواشناسی
معاق گفت: «ماشاءالله... چهل سال از همان امید؟ این یک عدد نیست، این باید در کتاب رکوردهای گینس تحت عنوان «طولانیترین دوره انتظار بدون خستگی» ثبت شود.»
شايب خندید و گفت: «نمیبینی که من تنها نیستم... در کشور افرادی هستند که سالهاست میگویند: «سال آینده زیباتر است».
در اینجا، کارشناس ماشینحسابی از جیبش بیرون کشید و گفت: «به سلامتی بر پیامبر، محاسبه کردم، در طول چهل سال، تقریباً ۱۰,۷۸۹ بار گفتهام: «فردا زیباتر است». و نتیجه؟ «فردا» به «امروز» تبدیل شد و «امروز» به «دیروز». اما «زیباتر»، هنوز مکان مشخصی روی نقشه ندارد.»
جوان که در حال فیلمبرداری از کیک بود، گفت: «استوریای با عنوان «چهلمین سالگرد خوشبینی» منتشر کردم. اولین نظر این بود: «تا شصت سالگی هم ادامه دارد».
معاق که در حال برداشتن تکهای کیک بود، گفت: «کل دنیا تلفنهایشان را پنج تا ده بار عوض کردهاند، خودروها و خانههایشان را تغییر دادهاند، اما این فرد هنوز با همان سیستم قدیمی کار میکند: «فردا زیباتر است - نسخه ۱۹۸۶».
جوان خندید و گفت: «به خدا اگر خوشبینی بنزین بود، سه بار دور کره زمین میگشتم و دوباره برمیگشتم.»
شايب آهی کشید، آخرین جرعه چای را نوشید و گفت: «مشکل این نیست که من خوشبینم، مشکل این است که هر سال تمام میشد میگفتم: «سال آینده»، هر ماه تمام میشد میگفتم: «ماه آینده»، هر هفته تمام میشد میگفتم: «هفته آینده»، تا اینکه متقاعد شدم حتی «دقیقه بعدی» هم زیباتر است، و بیشتر به ساعت نگاه میکنم تا به آینده.»
مرد شماغش را تنظیم کرد و گفت: «بشنو ای حاجی، خوشبینی به تنهایی مانند قهوه ساده است، اما خوشبینی همراه با کار، قهوه شیرین است. و تو چهل سال است که آن را ساده مینوشی، از امروز بگذاریم آن را شیرین کنیم.»
سکوت کرد، سپس لبخند زد و گفت: «اما راستش را بخواهی، کیک خوشمزه است و بیایید برای اولین جشنِ تحقق اولین آرزویمان آماده شویم.»
همه خندیدند، هر کدام تکهای کیک برداشتند و ناگهان «المتمولس» گفت: «از خواب پرسیدم: چرا نمیخوابی؟ شاید عاشقی؟ گفت: چشمانت را ببند... تو برای غروب خواب بودی.»
در همین حین، صدای اذان ظهر شیخ زغلول به گوش رسید، فهمیدیم که زمان منتظر کسی نیست و «فردای زیباتر» از کار امروز آغاز میشود، نه از انتظار فردا.
نویسنده کویتی
