فراتر از شعار حفاظت از ارزشهای غربی
شعارهای دفاع از ارزشهای غربی، از سوی مدافعان آن، نه تنها متوقف نشده، بلکه شدت و سرعت آنها نیز افزایش یافته است. زمانی که افراطیون سکولار احساس کنند منافعشان، که اغلب به لابیهای صهیونیستی گره خورده، در خطر است، این شعارها را به کار میگیرند.
آنها پس از جنگ روسیه و اوکراین، شعار تهدید ارزشهای غربی را علیه رئیسجمهور روسیه مطرح کردند، صرفاً به این دلیل که او نقش ارتدکسی مسیحی را در جامعه بازگرداند. همچنین دونالد ترامپ نیز به دلیل اعتقادش به بازگشت نقش دین در زندگی آمریکایی، مورد مخالفت آنها قرار گرفت.
ارزشهای غربی دقیقاً چیست؟ شعار مبهمی است. آیا منظور مسیحیت جوامع غربی است یا بیدینی مطلق آنها؟
نیازی به دانستن این موضوع نیست که چه کسانی پشت تحریک مسیحیان و مسلمانان علیه یکدیگر ایستادهاند؛ درباره نقش صهیونیسم یهودی و سلطه آن بر افراطیون سکولار، مذاهب مسیحی و گروههای اسلامی بسیار نوشته شده است. مشهود است که کسانی که در غرب علیه مسلمانان تحریک میکنند، تنها به ندرت و با شرمندگی از دفاع درباره مسیحیت سخن میگویند. قطعاً آنها مسیحیان را علیه مسلمانان تحریک میکنند، اما زیر پوشش دفاع از ارزشهای غربی، تا به درخشندگی ایمان سکولارشان لطمهای وارد نشود و به دینداری پنهان متهم نگردند. اگر به عنوان نگهبانان دولت و جامعه ظاهر شوند، آنها را با دولت دینی که توسط دینداران اداره میشود، تشبیه میکنند. تا حدی واضح است که «ابو صهیون» (منظور صهیونیسم یهودی) تنها به صهیونی کردن برخی مسیحیان و اسلامگرایان اکتفا نکرده، بلکه آن را به سکولارهایی نیز گسترش داده است که به دلیل تعصب دینداران ادیان، خود را برجسته کرده بودند و از محو شدن ستاره آنها پس از تبدیل شدن به افراطیون، هراس داشتند. استبداد آنها از استبداد تمام پیشینیانشان فراتر رفت. شاید این موضوع تلاش غربیهای سکولار معتدل برای بازگرداندن این پدیده به منابع خالی از تأثیرات صهیونیستی را توضیح دهد.
پس باید تلاشها برای درک کمپین شعار حفظ ارزشهای غربی را با درخواست از آنها برای شفافسازی منظورشان، تشدید کرد. آیا منظور آنها جلوگیری از مهاجران از شهروندان غربی برای انجام رفتارهای ناآشنا در میدانهای عمومی است؟ در این صورت، آنها حق دارند از این موضوع ناراحت باشند.
حتی در میان مردمی که از آنها به غرب مهاجرت کردهاند نیز نارضایتی وجود دارد از رفتار کسانی که مهاجرت کردهاند، که با افزایش نرخ تجاوزهای کلامی و فیزیکی به فرزندان کسانی که کشورشان را به روی آنها گشوده بودند، همراه بوده است؛ کسانی که پیشتر در کشور خود از مهاجران مانند مورچهها میترسیدند. غربیها حق دارند بگویند که کیسه بوکس نیستند که کسانی که با ترس به آنها پناه آوردهاند، روی آن تمرین کنند.
همچنین غربیها حق دارند به کسانی که تخریب اموالشان را به بهانه بردهداری اجداد غربیها از اجداد آنها توجیه میکنند، بگویند که از جبران خسارت یا مصالحه با آنها خودداری میکنند، حتی اگر برخی از ملتهای مغلوب، در خشونت غربیها بر سر ملل خود، نوعی عدالت تاریخی میدیدند.
به طور کلی، باید قیمومیت قلدرها را زیر پوشش ارزشهای غربی متوقف کرد. این توقف نیازمند در نظر گرفتن نگرانیهای آن ملل است، تا مورد سوءاستفاده اصلاحطلبان سرخورده و افسرده قرار نگیرند که از جهنم درونی خود فرار میکنند و به دنبال موضوعاتی هستند که توجه دیگران را به خود جلب کند، تا با آنها از شدت افسردگی و بدبینی روانی خود فرار کنند.
نویسنده کویتی
