«شورای همکاری خلیج فارس»... اکنون زمان آن است که قدرتی شایسته برای خود نشان دهد
هنگامی که رهبران کشورهای خلیج عربی در ۲۵ مه ۱۹۸۱ در پایتخت امارات متحده عربی، ابوظبی، گرد هم آمدند و تشکیل شورای همکاری کشورهای خلیج عربی را اعلام کردند، این تصمیمی سیاسیِ گذرا که توسط شرایط آن دوره تحمیل شده بود، نبود؛ بلکه دیدگاهی راهبردی بود که آینده را پیشبینی میکرد و درمییافت که اشتراک سرنوشت، جغرافیا، دین و تاریخ، کشورهای خلیج را ملزم میسازد تا همچون یک پیکر واحد عمل کنند؛ بدین معنا که امنیت هر یک از آنها، امنیت همه است و شکوفایی و ثبات آنها مسئولیتی مشترک و غیرقابل تفرقه است.
از آن روز به بعد، مردمانی دولتمرد در دبیرکل شورا خدمت کردهاند که ردپای واضحی در مسیر پربرکت این شورا بر جای گذاشتهاند؛ از دبیرکل اول، عبدالله یعقوب بشارة، که مسئولیت تأسیس و نهادینه کردن سنگبنای نخستین این بنای مشترک خلیجی را بر دوش داشت، آغاز میشود و به شیخ فاهم بن سلطان القاسمی، شیخ جمیل بن ابراهیم الحجیلان، عبدالرحمن بن حمد العطیه، عبداللطیف بن راشد الزیانی، نایف فلاح الحجرف و در نهایت به دبیرکل کنونی، جاسم محمد البدیوی، ختم میشود؛ کسی که با همت و نشاطی فراوان، مسیر کار مشترک خلیجی را در مرحلهای که از حساسترین مراحل منطقه محسوب میشود، ادامه میدهد.
مقالات دیدگاهی
محتوای انحصاری
اخبار فوری
و از همه آنها به خاطر تلاشهای صادقانهشان در خدمت به شورا، تقویت حضور آن، استحکام بخشیدن به نهادهایش و تثبیت جایگاه منطقهای و بینالمللیاش، سپاس و قدردانی به عمل میآید.
در طول بیش از چهار دهه، مسیر شورا هموار نبوده است؛ این شورا با چالشها و دشواریهای عظیم و آزمونهای سرنوشتسازی روبرو بوده است که مهمترین آنها اشغال عراق کویت در سال ۱۹۹۰ بود. رویدادی که ثابت کرد امنیت خلیج، امری یکپارچه و تجزیهناپذیر است و ایستادن در یک صف، نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی وجودی است.
سپس چالشهای متعددی از جمله تروریسم، بیثباتیهای منطقهای و بحرانهای اقتصادی تا تحولات امنیتی و نظامی که امروز منطقه شاهد آنهاست، پی در پی ظاهر شدند. با این حال، «شورای همکاری» استوار ماند و توانست به لطف خدا و سپس با حکمت رهبرانش، از بسیاری از پیچوخمها عبور کند و جایگاه خود را به عنوان یکی از موفقترین بلوکهای منطقهای در جهان عرب حفظ نماید. با این حال، تحولات اخیر به وضوح نشان داد که ماهیت خطرات دیگر مانند گذشته نیست و تهدیدات دیگر محدود به ارتشهای سنتی نمیشود، بلکه موشکهای بالستیک، پهپادها، شبهنظامیان فرامرزی، جنگهای رسانهای و سایبری و بازوهای نیابتی، امنیت کشورها و ثبات مردمان آنها را هدف قرار دادهاند.
متأسفانه، ایران از زمان وقوع انقلاب خود در سال ۱۹۷۹، همچنان از خطابی متناقض پیروی میکند: در حالی که ادعا میکند حملاتش هدف قرار دادن پایگاهها یا تأسیسات نظامی آمریکا است، واقعیتهایی که جهان مشاهده میکند نشان میدهد که تجاوزها مناطق غیرنظامی را در بر گرفته و نگرانی را در بیش از یک کشور خلیجی، به ویژه پادشاهی عربی سعودی، برانگیخته است.
همچنین کویت، بحرین و سایر کشورهای عضو شورا، شاهد کمپینهایی از اتهامزنی و تهدیدهای بیاساس بودهاند که با اصول همسایگی نیک و احترام به حاکمیت دولتها در تضاد است.
همچنین نباید فراموش کرد که آنچه در یمن برادرانه در جریان است، بر همه تحمیل میکند که تلاشهای خود را دوچندان کنند تا به حلی دست یابند که وحدت و حاکمیت این کشور را حفظ کند، رنج مردم آن را پایان دهد و دولت مشروع یمن و نهادهایش را به جایگاه اصلی خود بازگرداند؛ امری که امنیت و ثبات را برای یمن و کل منطقه به ارمغان خواهد آورد.
از این رو، مرحله پیشرو نیازمند آن است که «شورای همکاری» از مرحله هماهنگی به مرحله یکپارچگی عمیقتر گذر کند: یکپارچگی در حوزههای دفاع، اطلاعات، امنیت سایبری و صنایع نظامی.
و همچنین در حوزه امنیت غذایی، انرژی، اقتصاد و پژوهشهای علمی، تا شورا توانایی بیشتری برای حفاظت از منافع خود و آمادگی بیشتری برای مقابله با هرگونه چالشهای آینده پیدا کند.
کشورهای خلیج فارس نه از نظر نیروی انسانی، نه از امکانات، نه از تجربه و نه از اراده سیاسی کمبودی ندارند؛ چرا که به فضل خداوند دارای رهبران خردمند، ملتی آگاه، اقتصادهای تأثیرگذار و نیروهای نظامی و امنیتیاند که کارآمدیشان مورد تأیید است. آنچه این مرحله نیازمند آن است، افزایش یکپارچگی نهادی و تسریع گامهای همکاری مشترک است تا خلیج فارس در میان جهانی پرتلاطم و پر از تحولات، همچنان به عنوان جزیرهای از امنیت و ثبات باقی بماند.
تاریخ ثابت کرده است که «شورای همکاری کشورهای عربی خلیج فارس» یک پروژه سیاسی موقتی نبوده، بلکه پروژهای برای امنیت، ثبات، توسعه و سرنوشت مشترک بوده است.
امروز، پس از همه تحولاتی که منطقه ما را در بر گرفته، ضرورت دارد که این شورا انسجام بیشتر، حضور فعالتر و توانایی بیشتری در حفاظت از امنیت و دستاوردهای خود از خود نشان دهد تا همچون سپری محکم، به لطف خدا، نیرویی امن برای مردمانش، پشتیبانی برای امت اسلامی و الگویی موفق برای همکاریهای منطقهای باقی بماند. شعار مرحله پیشرو باید این باشد: وحدتی قویتر، یکپارچگی عمیقتر، و بازدارندگیای که صلح را حفظ کند، نه آنکه به جنگ بپردازد، اما از امنیت میهنها نیز چشمپوشی نکند.
«خلیج العُلا... نه باد نورش را خاموش میکند
و نه کینه، هرچند شب تاریک شود، او را نمیهراساند
اگر راستی و ایمان در دستی به هم برسند
هر قلعهای از خاک، در کاروانش برتری خواهد یافت.»
خداوند پادشاهی عربی سعودی، کویت، امارات متحده عربی، قطر، بحرین و عمان را حفظ کند، و یمن و مردمانش را در امان دارد، و امنیت، وحدت و عزت کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس را پایدار گرداند، و گردهمایی آنان را به نیرویی بازدارنده در برابر متجاوزان، و به پاسخی برای حفظ امنیت میهنها و آیندهای شایسته برای مردمان و نسلهای آیندهشان تبدیل فرماید... خدایا، آمین یا رب العالمین.
مشاور رسانهای سعودی
