رهبران سازشکار به فکر منافع کشورشان نیستند
خلاصه مفید
رئیسجمهور در هر کشوری که به مسائل از زاویهای گستردهتر و بزرگتر بنگرد، مانند کسی که بر فراز برجی بلند یا کوهی مرتفع صعود میکند، قطعاً دیدگاه وسیعتری نسبت به فردی خواهد داشت که در پایین برج یا کوه ایستاده است. فردی که در پایین برج قرار دارد، تنها چیزهای اندکی مانند برخی خودروها و خیابان را میبیند، در حالی که رئیس کشور چیزهای بسیاری را در زیر پای خود و در افق دور مشاهده میکند.
همچنین نباید احساسات بر رهبری کشور غلبه یابد. برای مثال، رهبر کره شمالی مردی است که به کشورش آسیب زده و از دانش سیاست و اقتصاد بیبهره است. کل جهان از نظام سرمایهداری بهرهمند شده و پیشرفت کرده است؛ حتی کوبا کمونیستی نیز بر آمریکا گشوده شد، اما کره شمالی گرسنه و عقبمانده باقی مانده و رهبر آن مشغول ساخت موشکهایی است که دیگران را با آنها تهدید میکند. وی در زمانی اظهار داشت که ژاپن را غرق خواهد کرد و آمریکا را به خاکستر تبدیل خواهد نمود. اینها اظهارنظرهای خطرناک و بیپروا هستند.
هر کشوری باید توسط فرمانروایی ماهر هدایت شود که احساساتی عمل نکند، بلکه با تأمل عمیق فکر کند و به منافع کشورش بیندیشد. برخی از رؤسای کشورها آسیبهای جبرانناپذیری به کشورشان وارد میکنند، در حالی که زمینهای برای مذاکره و سازش سیاسی وجود دارد؛ سازش سیاسی هنر رسیدن به توافق یا راهحل است. روابط میان کشورها بر اساس این ایده یا اصل که «من سود میبرم و تو ضرر میکنی» بنا نمیشود، بلکه باید اصل «من سود میبرم و تو نیز سود میبری» در نظر گرفته شود.
در مذاکره، هر طرف باید از برخی از خواستههای خود گذشت کند. مذاکرهکننده میتواند بگوید که از «الف»، «ب» و «ج» صرفنظر کرده، اما در عوض «ص»، «ک» و «ع» را به دست آورده است.
این گذشتها بر پایه اصل «بده و بستان» استوارند، اما برای کشور مفید هستند. اگر ایران از روش مذاکره استفاده میکرد و با تشویق سرمایهگذاریهای عربی، آمریکایی، اروپایی و سایر سرمایهگذاریها در داخل ایران، صفحهای نو با رقبای خود میگشود، در تمامی زمینهها متحول میشد و رشد اقتصادی چشمگیری را تجربه میکرد و سطح معیشت مردم ایران رونق مییافت. اما او این کار را انجام نداد؛ در نتیجه وضعیت کشور به شدت بدتر شد و مردم ایران دچار تنگدستی، فقر و معیشت ناپایدار شدند. در نتیجه، اعتراضات در خیابانها علیه دولت آغاز شد. همچنین، حزبالله لبنان از مذاکره بر سر خلع سلاح خود در خاک لبنان خودداری کرد. این حزب لبنان را ویران کرد و به منافع آن آسیب رساند. آیا پیروانش به منافع لبنان نمیاندیشند و معتقد نیستند که تنها نیروهای مسلح لبنان باید مسئولیت امور نظامی را بر عهده داشته باشد؟
و «حوثیها» در یمن، گروهی شورشی بودند که در سال ۲۰۱۱ میلادی و هنگام آشفتگی اوضاع عربی ظهور کردند و علیه دولت سلاح به دست گرفتند، یمن را تکهتکه کردند، خساراتی به کشتیهای کشتیرانی بینالمللی در دریای سرخ وارد کردند و به مصر نیز خسارت زدند. آنها به متحدی برای ایرانیان تبدیل شدند. آیا این گروه نادان به مذاکره به نفع کشورش فکر نمیکنند و سلاحهای خود را رها نمیکنند تا یمن متحول شود؟
ما پیشتر این توصیه را به ایران و یمن ارائه دادهایم، اما آنها به صدای خرد و حکمت گوش ندادند.
ایران و یمن دارای ثروتهای طبیعی عظیمی هستند، اما از آنها به درستی استفاده نمیکنند، بلکه کشورشان را ویران کردهاند. تفاوت میان رهبری خوب و رهبری بد بسیار است.
