ارتش عربستان و فرماندهانش... سپاس و هزار سپاس
گاهی حکمت آن است که پاسخ، تنبیه بازدارنده باشد، بهویژه اگر فردی مدتها طولانی در برابر زشتیها و بیادبیهای مهاجم صبر کرده باشد؛ چه رسد به اینکه این اقدام از سوی گروهی خارج از قانون و شرع ملی و بینالمللی سر زده باشد.
موضوع این مقدمه، پاسخ عربستان سعودی به جنایات تروریستی است که گروهی شبهنظامی وابسته به ایران از خاک عراق مرتکب شدهاند. این تجاوزی تروریستی است و بر اساس تمام معیارهای ملی، منطقهای و بینالمللی، مهاجم باید به شدت و با قساوت پاسخگو باشد، زیرا گاهی انضباط و تنبیه، از طریق قطع عضو بیمار محقق میشود.
بر این اساس، پاسخ ارتش عربستان سعودی به جنایات گروههای عراقی وابسته به ایران، عملیاتی جراحی و موفق بود و همچنین پیامی بود مبنی بر اینکه از این پس به هیچکس اجازه تعرض به پادشاهی عربستان سعودی یا هر کشور دیگری در خلیج فارس داده نخواهد شد. همین موضوع درباره گروه حوثی نیز صدق میکند؛ چرا که پاسخ به تجاوزات آنها علیه سرزمین عربستان سعودی، بزرگ و لرزاننده بود.
جلوگیری از افراطگری از طریق مراحل متعددی پیش میرود و از صبر و برخورد ملایم آغاز میشود تا اگر عقلی وجود دارد، حاکم گردد و فضای لازم برای استفاده از ابزارهای دیپلماتیک جهت متوقف ساختن آن فراهم شود. همچنین باید روابط بین دو همسایه عربی را در نظر گرفت، حتی اگر گروهی مزدور وجود داشته باشد که منافع نظام ایران را دنبال کند.
پاسخ عربستان سعودی از مدتها پیش قابل پیشبینی بود تا به این افراد در ایران و عراق بیاموزد که آنها در امان از تنبیه نیستند و درس سختی خواهند دید. آنها در طول شش ماه گذشته هر بار که ایالات متحده و اسرائیل آنها را بمباران میکردند، به کشورهای عربی خلیج فارس حمله میکردند و در باورشان این امر نشاندهنده ضعف حکمت و صبر کشورهای خلیج فارس در برابر آزارها بود.
حقیقت این است که کشورهای عضو «شورای همکاری خلیج فارس» در طول ماههای گذشته تلاش کردند تا فرصت را از تهران و بازوهای آن در منطقه بگیرند؛ از حوثیها آغاز شده، از حزبالله لبنان گذشته و به گروههای عراقی، از جمله «حشد الشعبی» که برای خدمت به ایران فعالیت میکند، ختم میشود.
در کشورهای عضو «شورا»، ارتشها و تجهیزات لازم برای پاسخ دادن به هر اقدامی به دو برابر وجود دارد، چه تجاوز از سوی ایران باشد و چه از سوی بازوهای آن. کشورهای ما ضعیف نیستند، همانطور که این اوباش وحشی تصور میکنند که برای هیچ ارزش، عرف، معاهده یا پیمان بینالمللی ارزشی قائل نیستند.
در طول شش ماه گذشته، تلاشهای نظام ایران و باندهایش که در برخی کشورهای عربی حضور دارند، هرگاه احساس ضعف کردند، بر به هم ریختن اوضاع متمرکز بود و آنها این توهم را داشتند که این اقدامات بدون پاسخ خواهد ماند، اما سحر بر سحرچیان خود بازگشت. از این پس، حملات تروریستی بدون پاسخ تنبیهی شدید و حتی فراتر از انتظار این احمقان باقی نخواهد ماند.
مسیر استراتژیک کشورهای خلیج فارس تغییر کرده است. از لحظات اولیه تجاوز به کشورهای عضو «شورای همکاری»، مسیر جدیدی با دقت محاسبه شده است که عنوان آن این است: هیچ مرزی برای بازدارندگی وجود ندارد، زمانی که به حاکمیت این کشورها مربوط میشود. اگرچه فضای کافی برای فعالیت دیپلماتیک فراهم شده است، اما آتشبس بدون هزینه نخواهد بود، از هر جهتی که تجاوز صورت گرفته باشد.
همانطور که از مدتها پیش مشخص است، نظام ایران و باندهایش تلاش میکنند هرگونه حرکتی که به کاهش تنش منجر شود را ناکام بگذارند، زیرا معتقدند با این کار به هدف استراتژیک خود یعنی تسلط بر منطقه برای تحقق خواستههای پوچ خود دست مییابند. به همین دلیل، آنها جبهه بابالمندب را از طریق حملات تروریستی حوثیها علیه کشتیهای سعودی و همچنین پرتاب پهپادها به تأسیسات نفتی در عربستان سعودی فعال کردند که همزمان با حملات شبهنظامیان عراقی مطیع صورت گرفت. اما اکنون این دوران به پایان رسیده است، زیرا عربستان سعودی و کشورهای عربی خلیج فارس خطوط قرمزی ترسیم کردهاند که نه تنها برای ایران، بلکه برای بازوهای آن نیز اعمال میشود. آنها باید محاسبات خود را تغییر دهند و بپذیرند که آینده منطقه توسط کشورهای عضو «شورای همکاری خلیج فارس» تعیین میشود، نه توسط هیچ طرف دیگری.
در مقابل، میگوییم: سپاس از مقتدی صدر بابت اظهارنظرش درباره آنچه رخ داده است؛ او پنهان نکرد که در سرزمین میانرودان، جاسوسان و خرافات فرقهای وجود دارد و اگر نخستوزیر عراق، علی الزیدی، از سفر برنامهریزیشدهاش به عربستان سعودی صرفنظر کند، قطعاً برای توقف موشهای ایران از دستکاری در امور عراق مفید خواهد بود.
