آیا هنوز فرصت باقی مانده است؟
شاید این خیر باشد.
من این مقاله را به عنوان شهروندی مینویسم که ایمان دارد آغازش از کویت است و پایانش نیز به کویت بازمیگردد.
در طول دوران دشوار و حساسی که میهنم، در برابر تجاوز تروریستی، خیانتکارانه و شوم ایران سپاهی میگذراند، عمیقاً احساس کردم که چقدر برنامهریزی راهبردی برای آینده این میهن، در میان تحولات سریع منطقهای و بینالمللی، اهمیت دارد. این تحولات نیازمند سرعت عمل ما در شناسایی گزینههای راهبردی پیشرو در این شرایط حساس و جستجوی بهترین آنها برای تضمین آینده ماست.
اما پیش از آن، باید بدانیم که در جهان، بدون استثنا، عملگرایی (پراگماتیسم) حاکم است و کسانی وجود دارند که بدون اصول و با نادیده گرفتن تمام تلاشهای ما برای خدمت به بشریت، معامله میکنند.
سازمانهای چندجانبه
دولت کویت، تنها به لطف خداوند متعال، از بلایا و چالشهای مختلف که وجودش را تهدید میکرد، با موفقیت عبور کرده است؛ امری که تحت رهبری حاکمان ما در طول تاریخ رخ داده است.
با توجه به سادگی تفکر من و عدم آگاهی از پردههای پشت سیاست بینالملل، برخی ایدهها را به صورت پرسشهایی مطرح میکنم که ممکن است در این زمینه مفید باشند: آیا ما اتحادها، نهادهای مشترک یا توافقنامههای جهانی داریم که بتوانیم به آنها بپیوندیم تا در صورت تهدید شدن، مانند دژی برای ما عمل کنند؟
آیا کشورهای بیشتری مایلند سرنوشت مشترک خود را با ما پیوند دهند؟ آیا گزینهای برای خروج از اتحادهایی که دیگر کارایی ندارند، وجود دارد؟ آیا راهی برای توسعه مکانیسم کار «شورای همکاری خلیج» وجود دارد تا تلاشهای نظامی و دیپلماتیک تحت یک رهبری واحد و با توافق کامل یکپارچه شوند؟ آیا فضای کافی برای تنوعبخشی به منابع تسلیحاتی و تجهیزات داریم؟ آیا امکان گسترش در جذب نیروی انسانی و افزایش سن خدمت سربازی وجود دارد؟
من صحبت میکنم و اکنون وارد چهارمین دهه زندگیام شدهام، اما کاملاً آمادهام تا در کنار جوانان وفادار ارتش، که زیباترین الگوهای ایثار و فداکاری برای میهن کویت و دفع تجاوزات خیانتکارانه علیه کویت، مادرمان، ارائه دادهاند، با این کافران فاسق بجنگم. ما همه با شنیدن و اطاعت از امیر و فرمانده خود، که خداوند او را حفظ و نگهداری کند، عمل میکنیم.
خداوند تنها از احساسات ما هنگام شنیدن صدای آژیرهای خطر و انفجارهای ناشی از مقاومت شجاعانه نیروهایمان آگاه است. این احساسات هیچ ارتباطی با ترس یا وحشت ندارد، بلکه احساس خشم نسبت به دشمن حسود ایرانی است.
ما میخواهیم این تجاوز گناهآلود را چندین برابر پاسخ دهیم و درسی به آنها بیاموزیم که هرگز فراموش نکنند، اما قطعاً تصمیمگیرندگان از همه چیز آگاهترند و به شدت به منافع عالی دولت کویت متعهد هستند.
در نهایت، میخواهم حقیقت را به برخی فریبخوردگان بگویم: آنچه به دروغ و افترا به اسلام و مسلمانان «جمهوری اسلامی» نامیده میشود، در واقع یک نظام تروریستی، نژادپرستانه و وحشی ایرانی است که میخواهد قومیتهای مردهای را که به لطف خدا از بین رفتهاند، زنده کند تا بر هر نژادی که تحت فرمان او باشد، سلطه یابد و آن را بردهوار کند.
آنها در احیای نظام شکستخورده شاه ناکام ماندند، بنابراین به راهی گمراهکنندهتر روی آوردند: پنهان شدن پشت لباس روحانیت و تعصبات مذهبی آشکار، زیرا ذهن آنها کافر و بیمار است.
دشمن ما دچار اختلال در هویت شخصی است؛ از یک سو ادعا میکند که رهبرشان از نوادگان اهل بیت است، اما از سوی دیگر، به قومگرایی (شعوبیه) و تفرقهافکنی (تفریقه) میپردازد، چه رسد به کشتار میلیونها مسلمان.
آیا کوچکترین شکی دارید که این نظام در حال زوال است؟ و فراموش نکنید که اگر به خدا و فرستادهاش ایمان دارید، این نظام به فرمان خداوند یگانه و پیروز نابود خواهد شد.
در پایان، به پرسش خودم پاسخ میدهم: زمان متعلق به خداوند و لشکریان اوست، و هیچ مخلوقی بر آن سلطهای ندارد. وظیفه ما تنها تلاش برای فراهم کردن مقدمات است و باید همراه با خدا باشیم، همان خدایی که ما را به اطاعت از ولی امر فرمان داده است، تا زمان و تمام لشکریانش را برای یاری ما مهیا سازد.
نویسندهای کویتی
