عنیزه... شهری که نه بازدید میشود، بلکه زیسته میشود
شهرهایی هستند که تنها از کنارشان میگذریم، و شهرهایی که در اعماق وجودمان مینشینند و اثری ناپذیر بر جای میگذارند... و اینگونه عنیزه بود.
برای سالهای طولانی، من آن را تنها از پنجره خودرو میشناختم؛ ایستگاهی زیبا در جاده مسافران به سوی مکه مکرمه و مدینه منوره، اما هرگز تصور نمیکردم که پشت آن جادههای آرام، شهری نهفته باشد که اینهمه سرشار از زیبایی، تاریخ و انسانیت است.
دعوتی محبتآمیز از سوی برادر عزیزم، دکتر عبدالرحمن الجابر (ابو ناصر) دریافت کردم و این آغاز سفری شد که همواره در میان زیباترین سفرهایم در پادشاهی عربی سعودی باقی خواهد ماند.
از همان لحظات نخست احساس کردم که عنیزه مهمان خود را با ساختمانها یا خیابانها استقبال نمیکند، بلکه با دلهای مردمش او را در آغوش میگیرد... شهری شیک که اصالت گذشته و نوآوری حال را در خود جمع کرده است. خیابانهایش پهناورند و بازارهای قدیمیاش هنوز روح زمانههای خوش را حفظ کردهاند، در حالی که بازارهای مدرن، رستورانها، مزارع و استراحتگاههایش، پویایی شهری را نشان میدهند که میداند چگونه میراث خود را حفظ کند و همزمان به سوی آینده بنگرد.
اخبار امنیتی
اما چیزی که بیش از همه مرا شگفتزده کرد، آبوهوای آن بود! در اواخر ماه ژوئیه، زمانی که گرما در بیشتر شهرهای خلیج فارس اوج میگیرد، شبهای عنیزه با نسیم خنک و دلپذیری سرد بودند، به گونهای که انسان فراموش میکرد در اوج تابستان است.
اما زیباترین دستاورد این سفر، تنها زیبایی مکان نبود، بلکه زیبایی انسانها بود؛ من در هر کسی که با او ملاقات کردم، عشقی صادقانه به کویت و مردم آن، و سخاوتی فطری را حس کردم که مهمان را احساس میکرد در میان خانوادهاش است.
برادر گرامی، سلیمان بن عبدالرحمن الریش، ما را در این سفر همراهی میکرد و به گشتوگذار ما لذتی ویژه میبخشید. ما به سمت استان البكيریه، یکی از زیباترین شهرهای منطقه القصیم، حرکت کردیم تا از دو از برجستهترین جاذبههای تاریخی آن دیدن کنیم: مقصوره السویلِم و مقصوره الرَجحی.
ایستگاه نخست ما مقصوره السویلِم بود، جایی که استاد محمد المسلم (ابو ابراهیم) ما را استقبال کرد و ما را در سفری جذاب در صفحات تاریخ همراهی نمود. او با اشتیاق و عشق داستانها را تعریف میکرد، گویی رویدادهایی را که قرنها پیش رخ داده بود، دوباره زنده میکرد.
ما با دلیل نامگذاری البكيریه و داستان خانواده السویلِم آشنا شدیم و فهمیدیم که امیر البكيریه، عبدالله بن سویلم بن عثمان آل سویلم، این مقصوره را در سال ۱۲۴۰ هجری قمری، همزمان با آغاز دولت سعودی دوم، بنا کرد. این بنا بعدها به یکی از مهمترین جاذبههای تاریخی منطقه القصیم تبدیل شد.
ارزش این مکان زمانی بیشتر میشود که بدانید ملک عبدالعزیز آل سعود، رحمة الله علیه، سه سال پس از نبرد البكيریه از این مقصوره دیدن کرد و این بنا گواهی بر مرحلهای مهم از تاریخ توحید پادشاهی عربی سعودی باقی ماند.
سپس ابو ابراهیم ما را به چاه قدیمی برد و توضیح داد که چگونه پدران و اجداد ما با ابزارهای ساده چاهها را حفر میکردند. سپس وارد قلب مقصوره شدیم و اتاقها، انبارهای خرما، محل پختوپز و مجلسی که ملک عبدالعزیز در زمان بازدید تاریخیاش در آن نشسته بود را مشاهده کردیم.
پس پایان گشتوگذار، در دیوان باز برای استقبال از مهمانان نشستیم. در آنجا خرماهای تازه و خشک مزرعه و کلیجهای که با روغن زیتون تهیه شده بود را چشیدیم و فنجان قهوه عربی اصیل نوشیدیم؛ صحنهای که اصالت مهماننوازی نجدی را که هنوز نیز زنده است، به تصویر میکشید.
ما مقصوره السویلِم را ترک کردیم و خاطراتی فراموشنشدنی با خود بردیم و به سمت مقصوره الرَجحی حرکت کردیم. ما هنگام اذان مغرب رسیدیم و استاد یوسف الرَجحی (ابو عبدالرحمن)، مدیر پروژه، ما را استقبال کرد.
ما نماز مغرب را در مسجد مقصوره خواندیم؛ آن مسجد کهن که در میان دیوارهایش احساس میکنی زمان برای احترام به این مکان متوقف شده است و هنوز صدای مصلحانی که در طول دههها در آن نماز خواندهاند، در فضا طنینانداز است.
و در آنجا... داستان دیگری آغاز شد که در بخش دوم، به خواست خدا، به تفصیل بیان خواهد شد...
