خداحافظ بوخالد... خدا تو را بیامرزد

فضایی برای زمان

کویت یکی از پیشگامان راه علمی، تربیتی و تاریخی خود را از دست داد. مردی بخشنده و فروتن. استاد و معلم من، ابوخالد، سلیمان سعدون البدر القناعی، پس از سفری پربار از بخشش و دستاوردها در حوزه‌های آکادمیک و تربیتی، از دنیا رفت. من او را از نزدیک شناختم و او پنجاه سال پیش، در آغاز زندگی حرفه‌ای‌ام، زمانی که معلم مقطع ابتدایی بودم، مرا به مسیر مبارزه حرفه‌ای و علمی هدایت کرد.

پسرش، سعدون، یکی از شاگردان ممتاز من بود. من او را به عنوان استاد تاریخ در دانشگاه کویت شناختم و ابوخالد، رحمت‌الله علیه، از آن لحظه به بعد، یار و همدم مسیر حرفه‌ای و تحصیلی من شد.

وقتی ابوخالد فهمید که من در دانشگاه اسکندریه، در رشته تاریخ به صورت غیرحضوری ادامه تحصیل می‌دهم، دست همکاری، راهنمایی و هدایت را به سوی من دراز کرد. به ویژه اینکه او استاد تاریخ باستان بود و فارغ‌التحصیل دانشگاه اسکندریه. او رساله علمی خود را به عنوان نشانه دوستی و انگیزه‌ای بزرگ برای ادامه تحصیل من به من هدیه داد. او تنها به این کار اکتفا نکرد، بلکه تمام وقت خود را صرف تدریس تاریخ بر اساس برنامه درسی تعیین‌شده به من کرد. این تدریس تا زمان فارغ‌التحصیلی من از دانشگاه در تابستان سال ۱۹۸۱ ادامه یافت.

برق

اخبار محلی

تاریخ

چگونه می‌توانم از لطف و محبت‌های او نسبت به من غافل شوم؟ او دوست، معلم و راهنمای من در زندگی بود.

و این سفر با ابوخالد پایان نیافت، زیرا او همیشه مرا تحت نظر داشت و ما همیشه در خانه‌اش در حومه شهر، همچنین در السالمیه و الجابریه و در نهایت وقتی که او در السره ساکن شد، همدیگر را ملاقات می‌کردیم.

رابطه من با او به عنوان یک دوست بود. من در آن زمان ناظر مقطع متوسطه بودم و او پس از یک سال از حمله خشن به کویت، به سمت وزیر آموزش و پرورش منصوب شد. من با او به صورت نزدیک از طریق کمیسیون‌های بازسازی و احیای سیستم آموزشی همکاری داشتم. در آن دوران، رهبران نسل اول که پشتیبان ما بودند، همراه ما بودند. سال ادغام، داستانی از موفقیت است که هرگز فراموش نخواهیم کرد، چه از نظر جنبه‌های منفی و چه مثبت آن، که به لطف همبستگی معلمان آن زمان و تحمل مسئولیت‌شان به موفقیت رسید.

پس از اینکه من شغل معلمی و ناظری مقطع متوسطه را ترک کردم و در رسانه‌ها و سپس در دانشگاه کویت مشغول به کار شدم، با معلم و استاد من، رئیس بخش تاریخ، دیدار کردم. من در آن زمان مدیر روابط عمومی و رسانه بودم. و من با او سفری از تجربیات حرفه‌ای در این حوزه را آغاز کردم. او پشتیبان بزرگی با تجربیات و راهنمایی‌هایش بود. خداوند آرامش ابدی به او عطا کند.

به طور تصادفی، دختر بزرگ من شاگرد او در بخش تاریخ شد. او همیشه او را تشویق و حمایت می‌کرد تا فارغ‌التحصیل شود و در بخش علمی با او کار کند. او او را به ادامه تحصیل تشویق می‌کرد و به لطف خدا، او موفق به کسب درجه دکتری در فلسفه آموزش ویژه شد.

این سفری است که هرگز فراموش نخواهد شد، با دوست و معلم وفادارم، سلیمان السعدون البدر، ابوخالد، رحمت‌الله علیه و خداوند او را بیامرزد.

تسلیت ما به خانواده محترمش، پسرانش، نوه‌هاش، و همسرش، ام خالد، و به خانواده بزرگ البدر... خداحافظ ابوخالد، ای استاد من، به بهشت جاودان... و شکر خدای جهانیان.

نویسنده کویتی