نور سرزمینی که جهان را روشن کرد، خاموش نخواهد شد... و کویت شکست نخواهد خورد
جوان دیوانیه وارد شد و این بار چهرهاش آن شور و شوق همیشگی را نداشت. نه شوخی، نه اظهارنظر، و حتی لبخندی هم بر لب نداشت. تلفن همراهش را در دست داشت و بیانیهای رسمی را با صدایی آرام میخواند و هر کلمه بر دلها سنگینتر از کلمه پیشین فرود میآمد.
گفت: «ای مردم، بیانیهای از سوی وزارت برق، آب و انرژیهای تجدیدپذیر صادر شده است.»
سکوت برقرار شد، حتی قهوهجوش (دله) گویی از صدای فنجانهایش خجالت کشید. و پس از پایان خواندن، پیرمرد سر بلند کرد و اشکی را که میکوشید از چشم جوانان پنهان کند، پاک کرد و با صدایی لرزان گفت: «شنیدیم و اطاعت میکنیم... با جان و دل.»
سپس کمی سکوت کرد و افزود: «میدانید ای فرزندانم، سختترین احساس، لحظهای نیست که برق از شما قطع شود؛ سختترین احساس، لحظهای است که کسی تلاش کند نور میهنتان را خاموش کند.»
برای ما، کویت تنها یک تکه زمین نیست... کویت خانه بزرگ ماست؛ اولین فریاد کودکی، اولین پرچمی که در مدرسه برافراشتیم، اولین سرودی که حفظ کردیم و اولین باری که معنای کلمه «میهن» را درک کردیم.
به خدا سوگند، اگر انسان خانهاش را دوست داشته باشد، از در آن دفاع میکند، پس اگر خانهاش کویت باشد چه؟
سپس دستانش را به سوی آسمان بلند کرد و گفت: «خداوند مرا بس است و او بهترین وکیل است. خدایا، ما را به آنچه بخواهی کافی گردان، زیرا تو توانا و دانا هستی. خدایا، ما تو را سپر دفاعی ما در برابر آنان قرار میدهیم و به تو پناه میبریم از شرارتشان. خدایا، هر کس بدی برای کویت بخواهد، او را به خود مشغول گردان و تدبیرش را به زیان خود ساز. سکوتی برقرار شد که شبیه به دعا بود.»
کارشناس گفت: «و بدانید که خطرناکترین جنگها، آنهایی هستند که پیش از ورود توپها، از طریق صفحه نمایش تلفنهای همراه به خانهها وارد میشوند.»
مرد سر تکان داد و گفت: «آری، به خدا. کسی که امروز کویت را دوست دارد، زبان خود را حفظ کند و گوشی خود را از تبدیل شدن به پلی برای شایعات در امان نگه دارد.»
سپس افزود: «این سرزمیت یتیمان بسیاری را سرپرستی کرده، گرسنگان را سیر کرده، مصیبتزدگان را یاری رسانده و بیقراران را در آغوش گرفته است.»
انجمنهای خیریه آن تا دورترین نقاط جهان برای یافتن نیازمندان پیش از آنکه نیازمند به دنبال آنها بگردد، به جستجو پرداختهاند... کویت هرگز جز با دراز کردن دست به سوی خیر نشناخته است. شکر و سپاس برای خداوند است. و به همین دلیل، ما یقین داریم که خدای متعال سرزمینی را که در سکوت بخشش میکند و منتظر تشویق نیست، رها نخواهد کرد.
سپس آهی کشید و گفت: «چندین دیکتاتور گمان کردند که قدرت جاودانه است، پس نامشان تنها سطرهایی در کتاب تاریخ ماند و میهنهایی که شکوه خود را بر پایه خیر بنا نهادند، باقی ماندند.» سپس با صدایی که در آن درد و ایمان آمیخته بود، گفت: «اگر سهم امروز ما صبر است... صبر خواهیم کرد، و اگر وظیفه همبستگی است... به صورت یک صف واحد همبستگی خواهیم کرد. قطع برق و آب برای یک ساعت ما را نمیترساند، زیرا در سینههایمان اعتماد به خداست و کسی که دیروز به ما روزی داده، امروز ما را رها نخواهد کرد. آرام باشید، سرزمینی که خیر را رسالت خود قرار داده است، شکست نخواهد خورد.»
و معاق (نفر کور) جلسه را با اشکهایی که پیش از کلماتش جاری میشد به پایان رساند: «خدایا، کویت را از هر بدی حفظ فرما و سایر کشورهای مسلمانان را نیز حفظ کن و نعمت امنیت و ایمان را بر ما دوام بخشد. خدایا، این سرزمین را امن و آرام گردان و توطئه متجاوزان را به خودشان بازگردان و ما را به آنچه بخواهی از شر آنان کافی گردان، که تو بر هر چیزی توانایی.»
متمولس (نفر نابینا) دستانش را بلند کرد و گفت: «شاید چراغها خاموش شوند، اما میهنی که خداوند خیر را رسالت آن قرار داده است، هرگز خاموش نخواهد شد.»
و در همین اثناء، اذان ظهر توسط شیخ زغلول بر گوشهای ما خوانده شد.
نویسنده: کویتی
