حمایت جهانی از اپوزیسیون ایران در خارج از کشور
دیروز گفتیم که اشتباه بزرگ مرتکبشده در قبال نظام ایران، تکرار اشتباهی بود که با صدام حسین انجام شد؛ کسی که هزاران عراقی را به قتل رساند تا پس از آزادسازی کویت از اشغال ارتشش، سلطه خود را گسترش دهد. این جنایت بود که در آن منافع سیاسی و اقتصادی کشورها نقش بزرگی ایفا کردند.
ایران در حال حاضر تلاش میکند تا نظام خود را تثبیت کند، نه تنها از طریق حملات به همسایگان و تهدید صلح بینالمللی، بلکه همچنین از طریق سرکوب اپوزیسیون مسالمتآمیز در داخل. این اپوزیسیون بهطور تصادفی بزرگ است و دارای قدرت بهرسمیتشناختهشده بینالمللی است، نه فقط «مجاهدین خلق»، بلکه گروههای کرد، بلوچ و عرب نیز.
هر کس که به نقشه جمعیتشناختی کنونی ایران بنگرد، تنوع بزرگ میان اقوام را مشاهده میکند که با یکدیگر هماهنگ نیستند. نکات زیادی در میان نخبگان این کشور درباره نظام فعلی وجود دارد و برخی از آنها در مناطق بلوچستان، عربینشین خوزستان (اهواز) و مناطق کردی، درگیریهای مسلحانه متعددی با نیروهای «بسیج» یا «گارد انقلاب» داشتهاند.
اخبار
اشتراک روزنامه السیاسة
روزنامهها
از دههها پیش، خواستهایی برای تعیین سرنوشت توسط کردها، بلوچها و همچنین اعراب وجود داشته است؛ اعرابی که دولتی داشتند که ایران در سال ۱۹۲۵ با حیلهگری آن را تصاحب کرد و امیر آن را دستگیر نمود. از آن تاریخ تا امروز، مردم آن منطقه همچنان برای آزادی سرزمین خود تلاش میکنند.
در مقابل، منطقه بلوچستان که در سال ۱۹۲۸ با زور اشغال شد، همچنان مردم آن برای تعیین سرنوشت خود و آزادی سرزمینشان از اشغال ایرانی تلاش میکنند. به همین دلیل، گروههای مسلح تشکیل دادهاند. کردها نیز که قربانیان تقسیمبندی جغرافیایی ناعادلانه پس از جنگ جهانی اول هستند، بهویژه در ایران، همین وضعیت را دارند.
بنابراین، وقتی ۵۰ درصد از اقوام غیرفارسی به دنبال خودمختاری هستند، ناعادلانه است که آنها را رها کنیم تا تحت رحمت نظامی فاسد قرار گیرند که با پوشش مظلومیت تاریخی، علت وجود خود را استنباط میکند و از طریق آن به سرکوب صداهای خواهان آزادی و زندگی با کرامت میپردازد. به همین دلیل، گروههای اپوزیسیون در داخل یا خارج از کشور که اکنون قدرت سیاسی بزرگ و شهرت بینالمللی خوبی کسب کردهاند، توانایی فروپاشی این نظام تروریستی و تبدیل کشور به یک دولت عادی را دارند که بتواند با همسایگان و جهان به گونهای همکاری کند که به نفع صلح بینالمللی باشد و اقتصاد جهانی را از نوساناتی که نظام فعلی ایجاد میکند، دور نگه دارد.
بر این اساس، طبیعی است که جهان به صداهای بلوچ، کرد، عرب، آذری، لک، بختیاری و سایر اقوامی که خواهان رهایی از چنگال نظام فعلی و خروج از سایه ایرانی هستند، گوش دهد، بهویژه که فرهنگ و میراث اجتماعی، سیاسی و حتی اقتصادی آنها کاملاً از فرهنگ فارسی دور است که همچنان به میراث ضدتاریخی خود وابسته است و در توهم امپراتوریای که ۱۳۵۰ سال پیش از بین رفته، زندگی میکند.
دروغ در برخی نقاط تاریخ نمیتواند پایهای برای تأسیس یک دولت عادی باشد، بهویژه اگر بر پایه افسانههایی باشد که در فرهنگ ملتها وجود ندارد. اسطورهها داستانهایی برای سرگرمی هستند، نه قواعدی برای تأسیس پروژه دولت، زیرا حقایق آنها را از بنیان متلاشی میکنند.
از این رو، اگر جامعه بینالملل واقعاً میخواهد از تروریسم نظام فعلی ایران رهایی یابد، باید نه تنها از آن گروهها حمایت کند، بلکه شرایط عینی را برای اپوزیسیون ایران فراهم آورد تا بتواند سرنوشت خود را تعیین کند. با توجه به ضعفی که نظام در حال حاضر با آن دستوپنج نرم میکند، این یک فرصت تاریخی است که دیگر تکرار نخواهد شد، تا از تکرار اشتباهات استراتژیک جلوگیری شود؛ اشتباهاتی که باعث شد هیتلر آتش جنگ جهانی را شعلهور کند و نظام صدام به نسلکشی کردها و مردم جنوب عراق بپردازد، زمانی که ائتلاف بینالمللی چشم خود را بر سرکوب شورشهای عراق بست.
