جهان باید از انقلابهای مردم ایران حمایت کند
هنگامی که انقلاب علیه شاه ایران در سال ۱۹۷۹ روی داد، تمام نیروهای مخالف برای سرنگونی حکومتش متحد شدند و پس از پیروزی انقلابیون، نخستین اقدام خمینی حذف کسانی بود که از او حمایت کرده بودند. او تلاش کرد تا یک نظام طایفهای نژادپرستانه تأسیس کند، در حالی که اکثریت مردم در آن زمان سکولار و لیبرال بودند. در آن دوران، ایران شاهد بسیاری از ترورهای هدفمند، انفجارها و قتلهای سیاسی بود که هدف آنها انحصار قدرت در دست طبقهای از روحانیون عقبمانده بود که میراثی از قحطی، فقر بیشتر، روابط بد با کشورهای جهان و تروریسم را برای مردم خود به جای گذاشتند.
این حقیقت از ذهن نخبگان سیاسی جهان پنهان مانده است، زیرا بازی منافع موقتی بر رفتار رهبران و دولتهای بسیاری از کشورها حاکم است و این امر به رژیم اجازه داده است تا با تکیه بر این وضعیت، به ایجاد بازوهای بیشتر در منطقه برای خدمت به پروژه طایفهای خود بپردازد، در حالی که خود را پشت شعار «حمایت از مستضعفان جهان» پنهان کرده است؛ شعاری که باطنش کاملاً برعکس ظاهر آن است.
اخبار
محتوای دیجیتال انحصاری
اقتصاد کویت
آنچه جهان از سال ۱۹۷۹ تا امروز تجربه کرده است، نتیجه طبیعی دیدگاه استراتژیک کوتاهمدت نسبت به آینده جهانی است، به ویژه در دوران جنگ سرد که زمینهساز بسیاری از تناقضات شد و باعث فاجعه برای ملتها و کشورها گردید.
به همین دلیل، امروز ثمره آن را در امنیت منطقه و جهان میبینیم؛ چگونه رژیمی که طرد شده است، حتی از سوی اکثریت مردم خود، حملات تروریستی را علیه همسایگان انجام میدهد، امنیت انرژی را تهدید میکند، خسارات را به اقتصادهای سراسر جهان افزایش میدهد و حتی به نوعی نسلکشی مرتکب میشود، زمانی که صادرات کودهای شیمیایی را که برای منابع غذایی جهانی بسیار ضروری هستند، متوقف میسازد.
اقداماتی که این رژیم انجام میدهد، همانطور که پیشتر اشاره کردیم، تنها به امنیت منطقهای خلیج فارس محدود نمیشود؛ بلکه امنیت و صلح جهانی را تهدید میکند و فقر و قحطی را برای حدود ۹۰ میلیون ایرانی که به دنبال راهحلی هستند، افزایش میدهد. به نظر میرسد جهان در حال تکرار همان اشتباهی است که در سال ۱۹۹۱ مرتکب شد، زمانی که اکثریت عراقیان علیه صدام حسین قیام کردند. در آن زمان، «ائتلاف بینالمللی» چشم خود را بر نسلکشیهایی که ارتش صدام برای سرکوب آن قیام انجام داد، بست و این امر رنج مردم عراق را تا سال ۲۰۰۳ طولانی کرد.
بنابراین، زمانی که جامعه بینالملل از حمایت قیامهای مردمی در ایران که از سال ۱۹۷۹ تاکنون به نه قیام رسیده است، خودداری میکند، و هر یک از آنها میتوانستند رژیم را سرنگون کنند، اما بیتوجهی جامعه بینالملل به سرکوب این قیامها به عمر رژیم افزود.
امروز وضعیت وخیمتر شده است، به ویژه با اعمال تروریسم اقتصادی و سیاسی، و شантаژ کشورهای همسایه و حتی جهان. اگر این موضوع به قاطعیت حل نشود، جهان را برای دههها در بیثباتی نگه خواهد داشت.
همانطور که پیشتر در مواردی اشاره کردیم، این امر به یک بحران اقتصادی بزرگ منجر خواهد شد که میتواند جهان را با فروپاشی بزرگی مواجه کند، بسیار وحشتناکتر از تورمی که در دهه ۱۹۲۰ میلادی تجربه شد، و به جنگ جهانی دامن خواهد زد.
به همین دلیل، تنها راه حل برای ثبات جهانی، تشویق اپوزیسیون ایران، با تمام جناحهایش، برای برکناری رژیم فعلی است، زیرا در غیر این صورت، وضعیت از بدتر به بدتر خواهد رفت و این هرگز به نفع صلح جهانی نخواهد بود. بنابراین، سوال این است: آیا جامعه بینالملل برای این فرآیند آماده است، یا اینکه رنج را بیشتر طولانی خواهد کرد، زیرا زمان برای قاطعیت، از دید برخی کشورهای بزرگ هنوز فرا نرسیده است؟
