همه سکوتها حکمت نیست
در یکی از مناسبتها، بحثی داغ میان گروهی از افراد بر سر تصمیمی که به همه مربوط بود، جریان داشت.
حاضران نظرات خود را تبادل کردند، برخی موافق و برخی مخالف بودند، در حالی که یکی از آنها در تمام مدت ساکت ماند. پس از پایان جلسه، همه متوجه شدند که او اطلاعاتی داشته که میتوانست مسیر بحث را کاملاً تغییر دهد، اما ترجیح داد آن را برای خود نگه دارد. و هنگامی که از دلیلش پرسیدند، پاسخ داد: «سکوت را برگزیدم.»
بسیاری از مردم سکوت را با خرد پیوند میزنند، تا جایی که سکوت در برخی موقعیتها به فضیلتی تبدیل شده که نیازی به تفسیر ندارد. و بیشک موقعیتهایی وجود دارد که در آنها سکوت بالغتر از سخن گفتن است، اما مشکل زمانی آغاز میشود که سکوت به یک انتخاب دائمی تبدیل شود، یا به ابزاری برای اجتناب از روبرو شدن، یا تحمل مسئولیت.
آموزشی
تحلیل سیاسی
مردم و جامعه
در محیطهای کاری، گاهی کارمندی را میبینیم که نقص آشکاری را متوجه میشود، اما درباره آن صحبت نمیکند.
و در زندگی روزمره، ممکن است فردی متوجه شود که دوست یا خویشاوندی در حال اتخاذ تصمیمی نادرست است، با این حال به مشاهده کردن بسنده میکند. در هر دو حالت، سکوت همیشه ناشی از خرد نیست، بلکه ممکن است نتیجه ترس از تفاوت نظر، تمایل به اجتناب از معذب شدن، یا باور به اینکه موضوع ارزش مداخله را ندارد، باشد.
و جالب اینجاست که بسیاری از مشکلات بزرگ نه با تصمیمی بد آغاز میشوند، بلکه با غیاب صدایی آغاز میشوند که باید در زمان مناسب شنیده میشد. تاریخ اداری سرشار از مواردی است که اطلاعات در دسترس بود، اما کسی جرات طرح آنها را نداشت، یا آنها را پس از فوت وقت مطرح کرد.
آنچه من درک کردم این است که خرد نه با تعداد کلماتی که میگوییم یا از گفتن آنها خودداری میکنیم سنجیده میشود، بلکه با توانایی ما در شناخت زمان مناسب برای هر یک از آنها. همانطور که سخنانی هستند که موقعیتها را خراب میکنند، سکوتهایی نیز هستند که آنها را خراب میکنند. و همانطور که شتابزدگی در صحبت کردن ممکن است اشتباه باشد، تردید در ابراز نظر نیز ممکن است اشتباه دیگری باشد که تأثیر آن کم نیست.
بنابراین، سوال همیشه این نیست که «آیا باید صحبت میکردم؟»، بلکه سوال مهمتر این است: «موقعیت به خاطر سکوت من چه چیزی از دست داد؟»
همه سکوتها حکمت نیستند، همانطور که همه سخن گفتنها بیپروایی نیستند.
نویسنده کویتی
