تجاوز حد در احساس گناه

گفت‌وگوها

حدود منطقی برای رفتار انسانی سالم و متعارف میان افراد معتدل، از نظر فکری و روانی، وجود دارد. کسی که از این مرزها در زندگی خصوصی خود یا هنگام تعامل با دیگران تجاوز کند، خود را در معرض مشکلات پیچیده زندگی قرار می‌دهد؛ مشکلاتی که اگر به رعایت اعتدال و میانه‌روی در نگاه خود به خویشتن و نحوه تعاملش با دنیای بیرون پایبند بود، از آن‌ها به سلامت عبور می‌کرد.

شاید بدترین نوع تفکر و رفتار شخصی که نشان‌دهنده وجود اختلال روانی است، تجاوز از حد منطقی در احساس گناه باشد، به‌ویژه به دلیل اغراق در حس کردن مرتکب شدن خطایی اخلاقی خیالی. در ادامه، نشانه‌ها، علل و روش‌های رهایی از این حالت را ذکر می‌کنیم:

تحلیل سیاسی

- نشانه‌ها: وجود احساس منفی مداوم نسبت به گناه در قبال خطاهای انسانی قابل پیش‌بینی در دنیای پرآشوب امروز، و احساس درد روانی مستمر نسبت به گناهان شخصی خیالی در حق دیگران. وسواس فکری درباره این احساس کاذب، تا حدی که منجر به افسردگی شود. توقف ارادی در محافظت از مرزهای شخصی به دلیل ترس از ناراحت کردن دیگران، و تفکر مداوم درباره خطاهای شخصی که سال‌ها پیش رخ داده‌اند. همچنین تردید در تصمیم‌گیری‌های شخصی به دلیل ترس از عدم هماهنگی آن‌ها با نظرات و خلق‌وخوی دیگران، و بدبینی و سیاه‌اندیشی.

- علل: ضعف شدید در خودارزشی، تربیت خانوادگی نامناسب، تثبیت ترس افراطی در قلب، نگاه منفی به خویشتن، عدم مطالعه درباره بیماری‌های روانی شایع در دنیای دیوانه‌وار امروز، و عدم پایبندی به راهنمایی‌های علمی روان‌شناسی به منظور رهایی از احساس گناه افراطی. همچنین تردید در قطع روابط سمی، و انزوا فکری و روانی.

ارزش‌گذاری بیش از حد برای هر کسی که در زندگی انسان ظاهر می‌شود، بدون تمایز بین کسانی که سزاوار این توجه هستند و کسانی که نیستند. اغراق در عشق یک‌طرفه، عدم احتیاط در برابر بازیگران روانی، و ترمیم ضعف شخصیت به عنوان نشانه‌ای از قلب پاک.

- رهایی از احساس گناه افراطی و سرزنش بیمارگونه وجدان: مشغول نگه داشتن ذهن در زندگی لحظه حال، انجام فعالیت‌های سرگرم‌کننده رضایت‌بخش، نادیده گرفتن افکار و احساسات منفی، و به یاد آوردن اینکه «حال روحی» (Mood) تنها یک واکنش شیمیایی موقت در مغز است که اغلب ارتباطی با محیط اطراف انسان ندارد. پس خود را عذاب ندهید و از درون مصرف نکنید!

نویسنده کویتی