جنگ آمریکا و ایران: چه کسی اول فریاد میزند؟
جنگ جاری میان ایران، آمریکا و اسرائیل، جنگی کلاسیک نیست که بر پایه پیروزی یک طرف بر دیگری استوار باشد تا منطقه را در مشت پیروزان محکم کند.
هدف آمریکاییها و اسرائیلیها سرنگونی نظام مذهبی افراطی در ایران است و هدف ایرانیان نیز تضعیف هیبت آمریکا (شیطان بزرگ) و محو اسرائیل (شیطان کوچک) است؛ اما برای ایرانیان هدف دیگری نیز وجود دارد: جنگ مقدسی که بر پایه شهادت استوار است و هر شهیدی پناهگاهش بهشت است. ایرانیان در دوران محمدرضا شاه پهلوی و دوران پدرش رضا شاه، جنگهای خارجی به راه نینداختند، بلکه در برابر برخی جنبشهای قومی مقاومت کردند. بزرگترین و قدرتمندترین رقیب آنها، بختیاریها بودند که ثریا، همسر دوم شاه، از آنها بود. تا زمانی که حکومت در آنجا تثبیت شد و صلح و ثبات برقرار گردید. به ویژه، نظام شاهنشاهی در مهار قومیتها، ادیان و مذاهب موفق بود، زیرا به همه طوایف اجازه میداد تا عقاید مذهبی خود را اعمال کنند؛ به عنوان مثال، زرتشتیان (موبدان) و بهائیان. اما به محض اینکه اسلامگرایان به رهبری آیتالله خمینی قدرت را در دست گرفتند، کشتارها را آغاز کردند و برخلاف روح رحمتبخش اسلام و قرآن عمل نمودند؛ به همین دلیل، میلیونها ایرانی، به ویژه مسیحیان ارمنی، زرتشتیان و بهائیان، فرار کردند.
رئیسوزیر وقت، امیرعباس هویدا، به این کشتارها متهم شد و با ادعای بهایی بودن، اعدام اجباری گردید. در حالی که برادرش، فریدون کتاب، در کتابی خود انکار میکند که برادرش عباس بهایی بوده است. میلیونها مخالف و ساکنان مناطق غیراسلامی به عنوان پناهنده به اروپا، آمریکا، کانادا و استرالیا گریختند.
با وجود این، ایران همچنان از نظر دینی خالص و خالصه به مذهب شیعه جعفری نمانده است؛ هنوز گروههایی از یهودیان، زرتشتیان (زرادشتیها) و منداییها وجود دارند که عقاید مذهبی خود را اعمال میکنند، اما برتری، رهبری و سیاست در دست اسلامگرایان شیعه است. با این حال، نمایندگان منتخب از قومیتهای مذکور در پارلمان حضور دارند و از نظر معیشتی با دیگران برابرند.
امام خمینی بدون تردید در تأسیس یک دولت دیکتاتوری اسلامی خالص، مطابق با دیدگاه خود که در کتابی با عنوان «حکومت اسلامی» آمده است، شکست خورد. و هیچیک از اسلامگرایان در تمام طیفها، مذاهب و فرقههایشان، خواهان یک دولت اسلامی خالص نیستند.
جنگ اخیر، جنگی برای کسب زمین در اینجا یا آنجا نیست، بلکه بر اساس ایدئولوژی نظامی ارتش ایران شکل گرفته است. در حالی که آمریکاییها به دنبال رهبری جهان هستند؛ شواهد آن تهدید رئیسجمهور دونالد ترامپ به ایرانیان است که اگر تسلیم نشوید، شما را به عصر حجر بازخواهیم گرداند. بنابراین، به باور من، ایرانیان تا زمانی که خود را پیروز بدانند و به پیروزی رسیده باشند، یا به «محو اسرائیل، این تومور سرطانی» از منطقه دست یافته باشند، سلاح نخواهند انداخت. اما در عوض، موشکها و پهپادهای خود را به سوی کشورهای خلیج فارس شلیک کردند که از روز اول بیطرفی خود را اعلام کردند و گفتند این جنگ، جنگ آنها نیست. اما ایرانیان کسی را جز خلیجیها برای تخلیه خشم خود نیافتند و این ترفند ناتوانی است. بهانه آنها این بود که آمریکا پایگاههایی در کشورهای خلیج دارد، اما اگر منطقه از آرامش و صلح برخوردار بود، اجازه چنین پایگاههایی داده نمیشد. کویت همچنان از پیامدهای حمله بیرحمانه عراق در اوت ۱۹۹۰ رنج میبرد.
در حال حاضر، پس از یک سکوت کوتاه، طبلهای جنگ دوباره به صدا درآمدهاند و این بار جنگ برای آزمایش طرف مقابل نخواهد بود، بلکه برای نابودی و تسلیم کامل است. پس چه کسی اول فریاد خواهد زد؟
یکی از تحلیلگران سیاسی خلیج فارس در واکنش به جنگ کنونی اشاره کرد که آمریکا از دهه ۱۹۵۰ میلادی در هیچیک از جنگهای خود پیروز نشده است؛ منظور او جنگ ویتنام و جنگهای بعدی است. شاید این موضوع از ظاهر قضیه، تا حدی درست باشد، اما آیا این موضوع به آمریکاییها یا ایرانیان اجازه میدهد تا منطقه را با آتش موشکها، بمبها و پهپادها بپوشانند، در حالی که این جنگ، جنگ آنها نیست و نه شتری در آن دارند و نه گاو؟ خلیج فارس منطقهای حساس است، زیرا جهان را از نفت تأمین میکند.
جنگ در منطقه به جایی نخواهد رسید که آرزو داریم؛ ترامپ درگیر شده و اعلام انصراف نخواهد کرد، و خود ایرانیان نیز صبر و استقامت زیادی دارند.
خبرنگار کویتی
